ایسنا/اصفهان پای بیونیک که به‌وسیله تفکر انسان کنترل می‌شود، به افرادی که به قطع عضو دچارند این فرصت را می‌دهد که با سرعت بیشتری راه بروند، به آسانی از پله‌ها بالا بروند و موانع را به راحتی پشت سر بگذارند.
و به نقل از گاردین، نتایج آزمایش‌های انجام شده نشان می‌دهد که پای بیونیک برای افرادی که دچار قطع عضو شده‌اند، امکان راه رفتن راحت‌تری فراهم می‌کند. کنترل این پای مصنوعی هوشمند از طریق ذهن انسان، منجر به حرکتی طبیعی و پایدار بر روی سطوح ناهموار و پله‌ها می‌شود.
این نوآوری به فرد این اجازه را می‌دهد که تنها با کمک افکار خود، پای پروتزی را خم کرده و آن را به حرکت درآورد. به این ترتیب، در مقایسه با پروتزهای سنتی، سرعت حرکت افراد تا ۴۱ درصد افزایش یافته و راه رفتن به طور طبیعی‌تر و پایدارتر انجام می‌شود.
پای بیونیک با بهره‌گیری از فعالیت عضلاتی که در پای بیمار وجود دارند، از سیگنال‌های تولیدشده برای کنترل مچ پا به کمک انرژی الکتریکی استفاده می‌کند.
پروفسور Hugh Herr، یکی از مدیران مرکز بیونیک در موسسه فناوری ماساچوست (MIT) و نویسنده اصلی این تحقیق اظهار می‌دارد: «تا به امروز هیچ‌کدام از روش‌ها قادر به برقراری یک راه رفتن طبیعی از طریق کنترل ذهن نبوده‌اند و در روش بیونیکی حاضر، این سیستم عصبی انسان است که حرکت را مدیریت می‌کند، نه یک الگوریتم کنترل‌شده رباتیک.»
این پژوهشگر ادامه می‌دهد: افرادی که از پای بیونیک استفاده می‌کنند، همیشه می‌توانند بر روی سطوح صاف راه بروند، بلکه قادر خواهند بود به فعالیت‌های طولانی مانند پیاده‌روی‌های طولانی یا رقص نیز بپردازند، چرا که آن‌ها بر حرکات خود کنترل کاملی دارند.
در آزمایشی که نتایج آن در نشریه Nature Medicine منتشر شده است، عملکرد هفت بیمار دارای پای بیونیک با هفت بیمار دیگر که دچار قطع عضو بودند، مورد بررسی قرار گرفت. بیماران با پای بیونیک، درد کمتری و آتروفی عضلانی کمتری را پس از جراحی در مقایسه با سایرین گزارش کردند و احساس کردند که اندام مصنوعی آن‌ها به بخشی از بدنشان تبدیل شده است.
در مقایسه با پروتزی که تحت کنترل ذهن قرار ندارد، بیمار به آن پروتز به عنوان یک شیء و ابزار نگاه می‌کند، مانند احساسی که یک نجار به چکش خود دارد؛ اما زمانی که فرد بتواند به طور مستقیم حرکات پروتز را تحت کنترل قرار دهد، آن را به عنوان بخشی از آناتومی و اندام خود درک می‌کند.
برای استفاده از پای بیونیک، بیماران تحت نوعی نوین از جراحی قطع عضو قرار می‌گیرند که به آن رابط میونورال آگونیست-آنتاگونیست (AMI) گفته می‌شود. هدف این جراحی حفظ دو جفت اتصال عضلانی است که به منظور خم کردن و مایل کردن پا به پهلو در یک پای طبیعی استفاده می‌شود.
در طی یک آمپوتاسیون معمولی (جراحی برای قطع بخشی از اندام)، این اتصالات قطع می‌شوند، اما در جراحی AMI، عضلات باقی‌مانده دوباره به هم متصل می‌شوند. این بدان معناست که حتی اگر پای بیمار از بین برود، انقباضات عضلانی او می‌تواند با استفاده از الگوریتمی ویژه به حرکات مچ پا به وسیله انرژی الکتریکی تبدیل شود.
تیم تحقیقاتی دانشگاه MIT امیدوار است که در مدت پنج سال آینده، نسخه‌ای تجاری از پای بیونیک را ارائه کند تا تعداد بیشتری از بیماران بتوانند از آن بهره‌مند شوند. این پیشرفت می‌تواند گام مهم و مؤثری در زمینه مراقبت‌های بالینی برای بسیاری از بیماران در سرتاسر جهان باشد.