تجربه محمدرضا عارف در مواجهه با مسائل حساس اجتماعی به نوعی ناکام مانده است؛ به یاد آورید مجلس دهم و فراکسیون امید را. او در تقسیم کار خود این گونه عمل کرد که خود را در پس‌زمینه قرار داد و در مواقعی که ضرورت ایجاب می‌کرد، یکی از اعضای فراکسیون موضع‌گیری می‌کرد. احتمالاً نظر او نیز همان بود، اما تداوم این سکوت شبیه بی‌توجهی به نظر می‌رسد؛ به گونه‌ای که از عارف در مجلس دهم به جز شرکت سالانه در انتخاب هیات رئیسه، که هر بار هم به ریاست مجلس نرسید، چیزی به خاطر نمی‌ماند.
اکنون او به دنیای سیاست برگشته و اتفاقاً در موقعیت خوبی نیز قرار دارد؛ همان معاون اولی که انتظار نمی‌رود از او سخنرانی یا اظهارنظر خاصی بشنویم. بهتر است به کارهای کابینه بپردازد و مسعود پزشکیان نیز در مقام معاون اول از او همین را خواسته است. اما امیدوارم حال که این دو نفر همکاری می‌کنند، پزشکیان دچار همان سندرم سکوت عارف نشود.
آقای پزشکیان، چند روز پیش فیلمی از برخورد نامتعارف پلیس با یک دختر جوان منتشر شد. درست است که این واقعه در زمان شما نبوده، و ما هم می‌پذیریم که شما به تازگی به پاستور منتقل شده‌اید، اما هرچه که بوده یا نبوده، شما امروز رئیس‌جمهور کشور هستید و باید پاسدار قانون اساسی باشید. پیش و پس از این رویداد اهمیت ندارد. اکنون وقت آن است که در میدان حاضر شوید و فعالانه عمل کنید. چه باید کرد تا آذری جهرمی و دیگر اعضای کمیته انتخاب وزرا و هر شخص نزدیک به شما در این موارد اظهار نظر کنند و شما همچنان سکوت کنید؟ واکنش پلیس و قوه قضائیه نیز جای خود را دارد، اما باید این موضوع را فوراً پیگیری کنید و گزارشی آماده نمایید. این شما هستید که اگر زبان به دندان بگذارید و سکوت کنید، تنها به واکنش‌های اعضای کمپین انتخاباتی و دوستان شورای راهبردی اکتفا نمایید، سرنوشتی مشابه محمدرضا عارف در مجلس دهم را رقم خواهید زد. از همین آغاز به مردم نشان دهید که بار مسئولیت انتخابشان بر دوش شما سنگینی می‌کند.
*روزنامه‌نگار
۲۳۳۲۳۳