روش‌های حاکم بر رشد نسل‌های مختلف شبکه‌های ارتباطی سیار، حامل داستانی از تجاری‌سازی هر نسل جدید پس از گذشت یک دهه است. عبور از این دوره زمانی نه تنها تجارب تازه‌ای برای ارائه‌دهندگان خدمات ارتباطی به ارمغان می‌آورد، بلکه به‌طور مستقیم بر سرعت دسترسی و کیفیت خدمات نیز تأثیر می‌گذارد و برای مصرف‌کنندگان نتایج محسوسی به همراه دارد.
، نسل‌های جدید همواره با چالش‌های اجتماعی و تجاری در ابتدایی‌ترین مراحل خدمت‌رسانی مواجه می‌شوند، اما در عین حال پیشرفت‌ها و بهبودهای قابل توجهی در سبک زندگی انسان‌ها ایجاد می‌کنند که در نهایت به هویت آن نسل بدل می‌گردد.
نسل دوم (۲G) با هدف ارائه خدمات صوتی و ارسال پیامک معرفی شد، در حالی که ظهور نسل سوم (۳G) با قابلیت اتصال به اینترنت همراه همراه بود. نسل چهارم (۴G) به بسط قابلیت‌های نسل قبلی در زمینه اینترنت پرسرعت پرداخت و نسل پنجم (۵G)، که هنوز در انتظار درآمدزایی تجاری است، به ایجاد بستری منسجم از داده‌ها می‌پردازد که توانایی پاسخگویی به نیازهای فزاینده شبکه‌های تلفن همراه را دارد.
مشخصات رادیویی ابتدایی نسل ۵G در اواخر سال ۲۰۱۷ تحت نسخه ۱۵ موسسه استانداردسازی ۳GPP به انتشار رسید و سال ۲۰۱۸ نیز شاهد تلاش‌هایی برای نهایی‌سازی این نسخه بودیم. با این که این نسخه در ابتدا بر روی یکپارچه‌سازی سیستم‌های رادیویی ۵G غیرمستقل تمرکز داشت، اما دامنه پوشش آن به ۵G مستقل بر مبنای یک سیستم رادیویی جدید نیز گسترش یافت.
در این زمینه، مجید هدایتی – کارشناس حوزه ارتباطات و فناوری اطلاعات – ، بیان کرد: معمولاً بین تکمیل استانداردهای ابتدایی یک نسل ارتباطی و راه‌اندازی شبکه‌ها، تأخیری نزدیک به یک سال وجود دارد و این مسأله در خصوص بروز نسل ۵G نیز صادق بوده است. نمودار ABI Research نشان می‌دهد که نسل پنجم به سرعت به یک میلیارد کاربر رسیده که در مقایسه با ۴G، در مدت شش سال به اشباع رسید.
او ادامه داد: اپراتور SK Telecom یک ماه پس از انتشار نسخه ۱۵، نخستین شبکه ۵G را راه‌اندازی کرد، در حالی که تکمیل این نسخه تقریبا ۱۴ ماه بعد از راه‌اندازی انجام شد؛ رویکردی که در نسل‌های قبلی وجود نداشت و فرایند پیشرفت فناوری در آن زمان به این سرعت پیش نمی‌رفت.
هدایتی با تأکید بر اینکه پیشرفت نسل پنجم به‌دلیل هزینه‌های سرمایه‌گذاری، عدم وجود پیش‌بینی مشخص برای بازگشت سرمایه و کمبود تقاضا از سوی بازار هم‌اکنون با کُندی مواجه شده، اما نرخ جذب اولیه آن بالا و روند رشد آن چشمگیر بوده، توضیح داد: فناوری نسل پنجم، که به نوعی ادامه‌دهنده نسل قبلی محسوب می‌شود، بیشتر بر پاسخگویی به نیازها و الزامات سازمانی با استفاده از ویژگی‌هایی نظیر شبکه خصوصی ۵G، محاسبات لبه با دسترسی چندگانه (MEC) و ارتباط پُر надеж با تأخیر کم تمرکز دارد، اما در این حوزه هنوز توفیقی کسب نکرده است.
این کارشناس افزود: در این میان، بحث جایگزینی و روی‌آوری به ۵.۵G مطرح است تا شاید بتواند نقص‌های موجود ۵G را جبران کرده و بهبودهایی در کاربردهای سازمانی به ارمغان بیاورد. به طوری که طبق رویه کنونی، ۵G همچنان در بخش مصرف‌کنندگان عادی پیشتاز باقی خواهد ماند و ۵.۵G به‌عنوان راه‌حلی برای پیاده‌سازی ویژگی‌های خاص مورد نظر سازمان‌ها طراحی گردیده است.
او در پایان اشاره کرد: حالات این ویژگی‌ها شامل تمام مقوله‌های IOT، AR/VR، AI و RedCap در بستر شبکه ارتباطی نسل پنجم پیشرفته است و شامل ویژگی‌های بیشتری در این راستا نیز می‌باشد.
هدایتی افزود: در یک تعریف دیگر، این روند به‌عنوان گذر از یک نسل ارتباطی و پرداختن به آن، به مثابه زیربنای نسلی نوین به شمار می‌آید؛ به گونه‌ای که شاید سرمایه‌گذاری در نسل‌های پایه و پیشرفته ۵G مقدمه‌ساز استحکام فناوری ۶G باشد و در آن نسل نوآوری‌های تازه‌ای را شاهد خواهیم بود. بنابراین با این نگرش نسبت به پیشرفت تکنولوژی، دور از انتظار نیست که اتحادیه بین‌المللی مخابرات (ITU) سند IMT-۲۰۳۰ را به منظور همسوسازی ۶G با زیرساخت‌های موجود تنظیم کرده و این مسیر را به‌عنوان نزدیک‌ترین چشم‌انداز آینده معرفی کند؛ هرچند که بر اساس الگوی توسعه ABI، تجاری‌سازی این نسل به سال ۲۰۳۰ موکول شده است.
به هر حال، اگر درباره وضعیت کنونی صحبت کنیم، اولویت ۵.۵G کسب درآمد از شبکه‌های ۵G موجود با ایجاد فرصت‌های بیشتر در بستر سازمان‌ها برای اپراتورهای تلفن همراه خواهد بود، به‌طوری‌که فراتر از حوزه مصرف‌کنندگان ساده، توجیهی برای سرمایه‌گذاری‌های آنها فراهم گردد.