مطالعات جدید نشان می‌دهد کسانی که در اواخر دوران کودکی، جوانی یا اوایل بزرگسالی تشخیص اوتیسم می‌گیرند، احتمالاً با نوعی متفاوت از این اختلال مواجه هستند تا افرادی که در سنین ابتدایی کودکی تحت این تشخیص قرار می‌گیرند.
به نقل از انتخاب و بر اساس گزارش sciencealert؛ زینخه ژانگ، دانشجوی دکترا در رشته روان‌پزشکی دانشگاه کمبریج و نویسنده اصلی این تحقیق، توضیح می‌دهد که ما متوجه شدیم که به‌طور میانگین، افرادی که در مراحل متفاوت زندگی‌شان تشخیص اوتیسم دریافت کردند، مسیرهای توسعه‌ای خاص و متمایزی را طی می‌کنند و جالب است که پروفایل‌های ژنتیکی آنها نیز از یکدیگر متفاوت است.
ارتباط با ADHD
علاوه بر آن، افرادی که دیرتر به تشخیص اوتیسم می‌رسند، بیشتر احتمال دارد دارای پروفایل ژنتیکی باشند که با اختلال نقص توجه و فعالیت بیش از حد (ADHD) همپوشانی دارد. این مسأله می‌تواند یکی از دلایل دشواری در تفکیک بین اختلال طیف اوتیسم (ASD) و ADHD باشد.
آلیسیا هالدی، مدیر علمی بنیاد علوم اوتیسم و پژوهشگری که در این مطالعه حضور نداشت، به NBC News گفت:
«این مقاله بار دیگر به دشواری‌های موجود در درک اوتیسم را نشان می‌دهد و نشان می‌دهد که ژنتیک نه فقط در فرآیند تشخیص، بلکه در ویژگی‌های اصلی نیز مؤثر است. هیچ عاملی به‌تنهایی نمی‌تواند علت اوتیسم باشد.»
یافته‌های تحقیقاتی
ژانگ و تیم تحقیقاتی‌اش، داده‌های گسترده‌ای از تحقیقات انجام شده در ایالات متحده، بریتانیا، اروپا و استرالیا، شامل اطلاعات ژنتیکی بیش از ۴۵ هزار نفر را مورد بررسی قرار دادند.
• کودکانی که در سال‌های ابتدایی زندگی (قبل از ۶ سالگی) تشخیص اوتیسم دریافت کرده‌اند، در سنین پایین‌تر با مشکلات رفتاری بیشتری روبه‌رو هستند، اما این مشکلات به‌مرور زمان به ثبات می‌رسند.
• کودکانی که تشخیص آنها دیرتر انجام می‌شود (پس از ۱۰ سالگی) احتمال بیشتری دارد که با مشکلات رفتاری حادتری مواجه شوند و به اختلالات روانی مانند PTSD یا افسردگی دچار گردند.
ژانگ و همکارانش می‌افزایند:
«یافته‌های این مطالعه نشان می‌دهد که چالش‌های روانی بیشتر در میان آن دسته از افراد دارای اوتیسم که دیرتر تشخیص داده شده‌اند، احتمالاً به‌نوعی ناشی از الگوهای توسعه‌ای اوتیسم است.»
با این حال، تمایز روشنی بین دو نوع اوتیسم وجود ندارد و همچنین تفاوت‌های قابل توجهی در شدت علائم مشاهده نمی‌شود. ترکیب‌های مختلف ژنتیکی منجر به بروز انواع متفاوتی از نشانه‌ها، چالش‌ها و قابلیت‌ها می‌شوند.
وارون وارییر، پژوهشگر در حوزه نورو‌توسعه در دانشگاه کمبریج اظهار می‌دارد:
«تأثیرات ژنتیکی می‌تواند تعیین کننده باشد که کدام ویژگی‌های اوتیسم بروز می‌کنند و در چه زمانی نمایان می‌شوند.»
عوامل محیطی و فرهنگی
این مطالعه تأکید می‌کند که سن تشخیص اوتیسم موضوعی پیچیده است و بسته به جغرافیا و زمان متفاوت است. عواملی چون فرهنگ محلی، دسترسی به خدمات بهداشتی، تبعیض جنسیتی، انگ اجتماعی، نژاد و حتی توانایی‌های افراد برای «پنهان‌سازی» علائم، می‌تواند بر زمان و چگونگی دریافت تشخیص تأثیر بگذارد.
ژانگ می‌افزاید:
«درک ویژگی‌های اوتیسم در نه تنها دوران کودکی، بلکه در مراحل بعدی زندگی می‌تواند به شناسایی، تشخیص و ارائه حمایت مناسب به افراد اوتیسمی در تمام سنین یاری رساند.»
اهمیت نتایج
این تحقیق به وضوح نشان می‌دهد که اوتیسم یک وضعیت واحد نیست و فهم بهتر انواع مختلف آن می‌تواند به دستیابی به حمایت‌های شخصی‌ساز و مناسب تحت تأثیر تفاوت‌های ژنتیکی مغزی کمک کند.
گام بعدی مهم این است که تعامل پیچیده میان ژنتیک و عوامل اجتماعی را دریابیم که می‌تواند در نتایج ضعیف روانی افراد اوتیستیک که دیرتر تشخیص داده می‌شوند، تأثیر بگذارد.
این تحقیق در نشریه Nature منتشر شده است.