عوامل عدم موفقیت ترامپ در ایجاد صلح در اوکراین و غزه

۰۸:۴۵ ۱۸ اسفند ۱۴۰۳

طبق گزارشی از نشنال اینترست، ایالات متحده در زمینه صلح سازی تجربیات زیادی را انباشته کرده است. در چند دهه اخیر، واشنگتن به عنوان یک میانجی کارآمد و معتبر در برقراری صلح پایدار در مناطق مختلفی از جمله خاورمیانه، بالکان و ایرلند شمالی شناخته شده است!

در مناطقی که واشنگتن به موفقیت رسیده است، صلح از طریق فشار خارجی به وجود نیامده؛ بلکه این موفقیت نتیجه تلاش های طرف های درگیری بوده که به صلح گرایش داشتند. این روند را می توان در مورد اسرائیل و مصر در سال ۱۹۷۹، اسرائیل و اردن در سال ۱۹۹۴، توافق های صربستان و بوسنی در سال ۱۹۹۵، توافق های ایرلند شمالی در سال ۱۹۹۸ و همچنین مذاکرات میان اسرائیل و کشورهای عربی در سال ۲۰۲۰ ملاحظه کرد.

در هر یک از این موارد، طرفین به این نتیجه رسیدند که صلح در نهایت به نفع آن هاست و موجب کاهش درگیری و خونریزی می شود. انور سادات از مصر به دنبال صلح بود تا سرزمین های از دست رفته در جنگ را به دست آورد و همچنین برای دریافت کمک های اقتصادی از ایالات متحده اقدام کند. طرف های درگیر در جنگ ایرلند شمالی نیز بعد از سه دهه نبرد، خسته و ناامید بودند. توافق های ابراهیم بیشتر به این دلیل با موفقیت همراه بود که طرفین به این نتیجه رسیدند که باید در برابر یک تهدید بزرگ تر در منطقه متحد شوند.

با این حال، تلاش های صلح سازی ایالات متحده در غیاب طرف هایی که به طور واقعی خواهان صلح باشند—همان طور که در مورد وضعیت کنونی روسیه و اوکراین و همچنین اسرائیل و حماس مشهود است—مطمئناً می تواند عواقب معکوس داشته باشد و به اعتبار جهانی ایالات متحده آسیب بزند و بذر جنگ های جدیدی را بکارد. در واقع، واشنگتن با ابراز اشتیاق غیرمعقول به صلح، این حقیقت را نادیده می گیرد که حتی یک صلح بی فایده که صرفاً آرامش موقتی ایجاد کند، می تواند در نهایت به افزایش احتمال بروز درگیری های جدید منجر شود.

دولت ترامپ در تلاش برای تحمیل صلح میان روسیه و اوکراین، در حال نجات ولادیمیر پوتین از انزوا است و با فشار بر ولودیمیر زلنسکی برای پذیرش توافقی که به نفع روسیه خواهد بود، او را در موقعیتی دشوار قرار داده است. همچنین، کمک های نظامی ایالات متحده به اوکراین در حال حاضر برقرار نیست. با این حال، طرف های درگیر در این منازعه در شرایط کنونی به دنبال صلحی پایدار نیستند.

پوتین به دفعات اعلام کرده است که “ایده ملت اوکراینی به عنوان ملتی متفاوت از روس ها” “هیچ مبنای تاریخی ندارد” و به تاریخچه مالکیت سرزمین های مختلف اوکراین در زمان های گذشته اشاره می کند. او در سال ۲۰۱۴، شبه جزیره کریمه را تصرف کرد و سپس نیروهای حامی روسیه را به ایجاد هرج و مرج در مناطق شرقی اوکراین سوق داد، پیش از آنکه در سال ۲۰۲۲ به اوکراین حمله کند. شواهدی در دست نیست که نشان دهد پوتین با وجود توافق صلحی، برنامه ای جز آماده سازی دوباره برای پیگیری اهداف امپریالیستی خود در کی یف دارد.

طبیعی است که زلنسکی ابراز کند که صلح “دور از دسترس” به نظر می رسد و بر این نکته تأکید کند که هر نوع توافقی باید “عادلانه، مشهود و پایدار” باشد.

در مورد درگیری میان اسرائیل و حماس، ترامپ در ماه گذشته پیشنهادی برای اشغال غزه و جا به جایی ۲.۱ میلیون فلسطینی ساکن این منطقه مطرح کرد تا آن را به “ریویرا خاورمیانه” تبدیل کند. وی همچنین هشدار داده است که اگر حماس تا ظهر شنبه آینده تمامی گروگان های خود را آزاد نکند، عواقب سنگینی در پی خواهد داشت. اما در حال حاضر به نظر می رسد این طرح به عنوان یک ایده بحث برانگیز در نظر گرفته شده و نه حماس و نه اسرائیل هیچ نشانه ای از تمایل به پایان دادن به منازعات تاریخی خود ندارند. بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر اسرائیل، عزم خود را جزم کرده است که حماس را به طور کامل نابود کند، چه طرفین آتش بس فعلی را ادامه دهند و چه به درگیری های خود ادامه دهند.

بی تردید، صلح سازی در ایالات متحده یک فرآیند حیاتی و مهم است و دلیل اصلی اینکه طرف های درگیر برای رسیدن به پایان جنگ به واشنگتن نگاه می کنند، توانایی این کشور در گردآوری آن ها و پیشبرد اهداف صلح حوی است. اما با همه قدرت و نفوذی که ایالات متحده دارد، نمی تواند صلح را به زور از خارج تحمیل کند. بدتر از آن، به نظر می رسد که واشنگتن به شدت به دنبال صلح است—بدون در نظر گرفتن این که آیا این صلح عادلانه و پایدار است یا خیر—که ممکن است پیامی خطرناک به رهبران در مناطق دیگر ارسال کند، کسانی که به طور بالقوه در فکر شروع جنگ های جدید هستند.

قانون روابط تایوان در سال ۱۹۷۹ تصریح می کند که ایالات متحده معتقد است آینده تایوان “باید از طریق روش های مسالمت آمیز تعیین شود” و همچنین ایالات متحده متعهد است که “توانایی خود را حفظ کند… تا با هر اقدامی که امنیت یا نظام اجتماعی و اقتصادی مردم تایوان را تهدید کند، مقابله کند.” با تهدیدات شی جین پینگ، رئیس جمهور چین، به تصرف تایوان، آیا او نتیجه گیری خواهد کرد که ایالات متحده هرگز قادر به تحقق بیانیه های پیشین خود نخواهد بود؟

نشنال اینترست