ترس از دستدادن عزیزان، اگر از مرزهای یک نگرانی طبیعی عبور کند، به زنجیرهای نامرئی تبدیل میشود که هم فرد مضطرب و هم اطرافیانش را به ستوه میآورد. این اضطراب پنهان که ریشه در تجربیات تلخ گذشته، طرحوارههای کودکی و بیشفعالی سیستم هشدار مغز دارد، بهتدریج صمیمیت، آرامش و کیفیت زندگی را نابود میکند و فرد را در چرخهای معیوب از کنترلگری و افکار فاجعهآمیز گرفتار میکند.
