این یافته می‌تواند مورد توجه باشد، زیرا پژوهشگران کشف کرده‌اند که خوابیدن در ساعات قبل از ۱۰ شب یا بعد از نیمه شب، ممکن است خطر ابتلا به بیماری‌های قلبی را تا حدود ۲۵ درصد افزایش دهد. به گفته این محققین، این ریسک ممکن است به علت اختلالی در ریتم شبانه‌روزی بدن به وجود آید.
ریتم شبانه‌روزی بدن مسئول کنترل رفتارها و فرآیندهای فیزیولوژیکی روزانه است. اختلال در این ریتم می‌تواند عواقب گسترده‌ای به‌دنبال داشته باشد، از جمله کاهش عملکرد شناختی و افزایش خطر ابتلا به بیماری‌های جسمی و روانی متنوعة که از جمله آن‌ها می‌توان به اختلالات قلبی عروقی اشاره کرد.
ساعت مرکزی مغز، کنترل کننده ریتم شبانه‌روزی در سرتاسر بدن است. این ساعت با قرارگیری در معرض نور، به خصوص نور صبحگاهی، که توسط گیرنده‌های چشمی شناسایی می‌شود، تنظیم می‌گردد.
زمانی که نور صبح شناسایی می‌شود، ساعت به‌طور مجدد تنظیم می‌گردد. بنابراین، چنانچه فردی به‌دامن خواب برود، ممکن است که مقدار خوابش زیاد شده و نور صبح را از دست بدهد. این وضعیت می‌تواند به مرور زمان ریتم شبانه‌روزی را مختل کند و اثرات منفی بر روی سایر ریتم‌های رفتاری و فیزیولوژیکی افراد بگذارد که در نهایت ممکن است برای سلامتی ضررآور باشد.
این مطالعه قادر به اثبات اینکه زمان خواب می‌تواند منجر به بیماری‌های قلبی شود، نیست؛ ولی در صورت تأیید، ممکن است به‌عنوان یک عامل خطر محسوب گردد.
محققان بر این باورند که این نتایج، اهمیت ریتم شبانه‌روزی بدن را بیشتر نمایان می‌سازد و به شواهد فزاینده‌ای می‌افزاید که نشان می‌دهد خطرات سلامتی مانند چاقی، دیابت، فشار خون بالا، بیماری‌های قلبی عروقی و حتی سرطان، زمانی ایجاد می‌شود که برنامه روزانه بدن با ریتم شبانه‌روزی‌اش همخوانی نداشته باشد.