زمانی که رئیس‌جمهور ایالات متحده نیاز به سفر به شخص خاصی داشته باشد، تقریباً همیشه از یکی از دو بوئینگ ۷۴۷-۲۰۰ B سفارشی برای این منظور استفاده می‌کند. برای اطمینان از روان بودن تمامی مراحل، چندین ساعت برنامه‌ریزی و هماهنگی به طور دقیق برای هر سفر صورت می‌گیرد. در حالی که Air Force One (که به طور دقیق‌تر VC-۲۵ نامیده می‌شود) حامل رئیس‌جمهور، تیم دولت او و برخی خبرنگاران کاخ سفید است، هواپیمای دیگری نیز پیش از این پرواز، به مقصد می‌رود.
بر اساس گزارش روزیاتو، هواپیمای به کار گرفته شده برای جابجایی لیموزین رئیس‌جمهور و خودروهای متعلق به سرویس مخفی، C-۱۷ Globemaster نیروی هوایی ایالات متحده است.
درباره C-۱۷ Globemaster III مک دانل داگلاس/بوئینگ
هواپیمای C-۱۷ Globemaster III که توسط مک دانل داگلاس/بوئینگ طراحی شده است، یک حمل‌کننده بار سنگین است که بر پایه YC-۱۵ مک دانل داگلاس ساخته شده است. YC-۱۵ یک هواپیمای ترابری تاکتیکی با چهار موتور است که قابلیت برخاست و فرود کوتاه (STOL) دارد و با هدف جایگزینی لاکهید C-۱۳۰ هرکولس طراحی گردیده است. هرچند YC-۱۵ هرگز از مرحله نمونه اولیه پیشتر نرفت، اما مک دانل داگلاس آن را به عنوان سکوی پرش برای C-۱۷ بزرگ‌تر مورد استفاده قرار داد.
C-۱۷ که در دهه ۱۹۷۰ برای جانشینی C-۱۴۱ Starlifter لاکهید و برخی از وظایف مرتبط با گلکسی C-۵ لاکهید طراحی شد، نخستین پرواز خود را در ۱۵ سپتامبر ۱۹۹۱ انجام داد و به طور رسمی در ۱۷ ژانویه ۱۹۹۵ به عنوان بخشی از نیروی هوایی ایالات متحده (USAF) به خدمت گرفته شد. پس از ادغام مک دانل داگلاس با بوئینگ در سال ۱۹۹۷، تولید C-۱۷ در تاسیسات لانگ بیچ کالیفرنیا برای دو دهه آینده ادامه پیدا کرد. از سال ۱۹۹۱ تا ۲۰۱۵، در مجموع ۲۷۹ فروند از این هواپیما تولید گردید.
معمولاً نیروی هوایی ایالات متحده از C-۱۷ برای انجام مأموریت‌های استراتژیک و تاکتیکی به منظور جابجایی نیرو و بار در سراسر جهان بهره می‌برد. علاوه بر این، C-۱۷ مسئولیت انجام هلی‌برن، تخلیه پزشکی و تأمین تجهیزات لازم برای کمک‌های امدادی پس از بلایای طبیعی را نیز بر عهده دارد.
مشخصات و قابلیت‌های C-۱۷
عملکرد
هواپیمای روز قیامت
دومین هواپیمایی که همیشه در کنار ایر فورس وان حرکت می‌کند، بوئینگ E-۴ است که به عنوان پناهگاهی هسته‌ای و مرکز فرماندهی و کنترل عمل می‌سازد. بوئینگ E-۴ که به منظور برنامه فرماندهی پست هوایی اضطراری ملی NEACP در طول جنگ سرد طراحی شده است، یک نسخه ویژه از بوئینگ ۷۴۷-۲۰۰ B محسوب می‌شود که تغییرات خاصی در آن اِعمال شده است.
نیروی هوایی ایالات متحده در اختیار دارد چهار فروند از هواپیمای بوئینگ E-۴ که از پایگاه نیروی هوایی Offutt در نزدیکی اوماها، نبراسکا به پرواز درمی‌آیند. این هواپیماها از زمان ورود به خدمت در سال ۱۹۷۴ در ابتدا در پایگاه نیروی هوایی اندروز در مریلند مستقر بودند که فاصله اندکی با کاخ سفید داشتند و به آسانی در مواقع بحران در دسترس رئیس‌جمهور بودند. هواپیماهای به نام مستعار “روز قیامت” به پایگاه نیروی هوایی آفوت منتقل شدند تا از حمله غافلگیرانه در امان بمانند. در هر لحظه، حداقل یک فروند بوئینگ E-۴ با خدمه کامل و در حالت آماده‌باش، به همراه تیم امدادی در پایگاه نیروی هوایی اندروز و پایگاه نیروی هوایی رایت-پترسون در نزدیکی دیتون، اوهایو، مستقر هستند.
قابلیت‌ها و ویژگی‌های کلی بوئینگ E-۴
عملکرد
درباره ایر فورس وان
تصمیم به ایجاد یک هواپیمای مخصوص برای استفاده رئیس‌جمهور در طول جنگ جهانی دوم و در زمانی اتخاذ شد که فرانکلین روزولت در سال ۱۹۴۵ قصد داشت برای برقراری ملاقات با وینستون چرچیل و جوزف استالین به یالتا در کریمه پرواز کند. هدف این نشست، تعیین آینده اروپا پس از شکست آلمان نازی‌ها بود.
هواپیمای منتخب برای خدمت‌رسانی به ریاست جمهوری، یک Douglas C-۵۴ Skymaster چهار موتوره بود. پس از کنفرانس یالتا، رئیس‌جمهور هری اس ترومن به مدت دو سال دیگر از این هواپیما استفاده کرد. در ادامه یک Lockheed Constellation جایگزین C-۵۴ شد و به تدریج رمز “ایر فورس وان” بر روی آن به ثبت رسید. گفته می‌شود این عنوان در سال ۱۹۵۳ برای هواپیمای حامل رئیس‌جمهور انتخاب شد، زمانی که دوایت دی. آیزنهاور بر سوار یک هواپیمای تجاری که پیشتر به این رمز شناخته شده بود، به پرواز درآمد.
در دوره پایانی ریاست جمهوری آیزنهاور، وزیر امور خارجه آن زمان، جان فاستر دالس، به آیزنهاور اطلاع داد که همتای روسی‌اش نیکیتا خروشچف از توپولف Tu-۱۱۴ با موتور توربوپراپ برای سفرهای خود بهره می‌برد. استفاده شوروی از موتور توربوپراپ زمینه‌ساز تبدیل بوئینگ ۷۰۷ به عنوان ایر فورس وان گردید.