با این حال، تشخیص آپنه انسدادی خواب (OSA / انسداد تنفس هنگام خواب) بیشتر در زنان اتفاق می‌افتد. اگرچه از هر سه فرد مبتلا، یک نفر زن است، اما نیمی از این زنان معمولاً گزارش نمی‌کنند که از علائم OSA رنج می‌برند؛ احتمالاً به دلیل خجالت. این موضوع ممکن است به این منجر شود که پزشکان نتوانند علت واقعی مشکلات آن‌ها را تشخیص دهند، بنابراین مردان ممکن است دو برابر بیشتر برای بررسی وضعیت خواب خود اقدام کنند.
آپنه انسدادی خواب باید همواره جدی گرفته شود. در کوتاه‌مدت می‌تواند منجر به حوادث و اختلال در روابط شود و در درازمدت، با چاقی، فشار خون بالا، حملات قلبی، بی‌نظمی ضربان قلب، سکته مغزی و دیابت نوع ۲ ارتباط مستقیم دارد.
علائم
خروپف در OSA تنها یک صدا نیست – مجاری هوایی ممکن است تا حدی یا کاملاً مسدود شوند و اکسیژن رسانی به بدن قطع گردد تا مغز با تولید صدای خروپف یا خفگی ما را از خواب بیدار کند. این پدیده می‌تواند چندین بار در طول شب تکرار شود و خواب عمیق و احیاکننده را به شدت کاهش دهد، هرچند ممکن است متوجه آن نشویم (شاید شریک زندگی‌مان متوجه تلاش ما برای نفس کشیدن یا بیدار شدن مان شود).
این شرایط می‌تواند تمرکز، کارایی و حافظه ما را تحت‌تأثیر قرار دهد و به خواب‌آلودگی در طول روز منجر شود (که این امر می‌تواند هنگام رانندگی یا کار با ماشین‌آلات خطرناک باشد)، همچنین می‌تواند سردرد، حالت تهوع، کاهش میل جنسی، تحریک‌پذیری و احساس خستگی را به همراه داشته باشد.
ما (یا پزشکان‌مان) ممکن است عوامل همچون استرس، بی‌خوابی، یائسگی، یا افسردگی را مقصر بدانیم که این امر می‌تواند به تأخیر در تشخیص و آزمایشات یا درمان‌های غیرضروری منجر شود.
علل
خروپف می‌تواند ناشی از انسداد در بینی مانند احتقان، انحراف تیغه بینی، پولیپ، آدنوئید، یا به ندرت از تومور، لوزه‌های بزرگ، یا دیگر بافت‌های بزرگ شده در ناحیه پشت بینی و دهان باشد (این نرمش در افراد چاق یا کسانی که دچار کم‌کاری تیروئید هستند، بیشتر دیده می‌شود).
در OSA، زبان، کام نرم، گلو و بافت‌های مجاری تنفسی در زمان خواب شل و نرم می‌شوند و جریان هوای تنفسی را مختل می‌سازند. این خطر به ویژه در افرادی‌که اضافه وزن دارند، سن بالایی دارند، سیگار می‌کشند، از داروهای آرامبخش استفاده می‌کنند یا به شیوه‌ای به پشت می‌خوابند، بیشتر است. بعد از یائسگی نیز به دلیل تغییرات عضلانی مرتبط با هورمون، احتمال این مشکل در زنان سه برابر می‌شود.
درمان
تغییرات در سبک زندگی، نظیر کاهش وزن، ترک سیگار و اجتناب از مصرف داروهای آرامبخش، می‌تواند به طرز چشم‌گیری OSA را بهبود ببخشد.
انسداد بینی ممکن است با داروهای ضداحتقان، درمان‌های آلرژیک یا جراحی‌های اصلاحی بهبود یابد. در برخی موارد ممکن است نیاز به جراحی برای برداشتن آدنوئیدهای بزرگ شده و یا لوزه‌ها باشد.
با این حال، اگر OSA شدید باشد و به راحتی درمان نشود، ممکن است استفاده از دستگاه CPAP (فشار مثبت مداوم هوایی) به شما توصیه گردد.
این دستگاه هوای فشرده را از طریق یک ماسک به شما می‌رساند تا از بسته شدن مجاری هوایی‌تان در موقع خواب جلوگیری کند، که در نتیجه کیفیت خواب را افزایش می‌دهد، علائم را کاهش می‌دهد و از بروز عوارض بلندمدت جلوگیری می‌کند.
۸ کاری که می‌توانید انجام دهید
۱. از فردی بخواهید تا ببیند آیا در هنگام خواب از دهان، بینی یا گلو خروپف می‌کنید و آیا تنفس شما قطع می‌شود یا خیر.
۲. وزن و قد خود را اندازه‌گیری کنید تا از وضعیت اضافه وزن خود مطلع شوید.
۳. معاینه گوش، بینی و گلو از طریق تلسکوپ (آندوسکوپی) برای بررسی انسداد احتمالی انجام دهید.
۴. آزمایش‌های قلب، فشار خون و ریه‌ها برای شناسایی عوارض جانبی.
۵. پر کردن پرسشنامه‌ای برای ارزیابی تأثیر عوارض بر فعالیت‌های روزانه.
۶. انجام آزمایش خون برای بررسی کم‌کاری تیروئید.
۷. برای نظارت بر خواب در خانه از حسگرهای تنفسی و دستگاه‌های گیره‌ای انگشت استفاده کنید تا میزان ضربان قلب و سطح اکسیژن را اندازه‌گیری نمایید.
۸. انجام مطالعاتی برای بررسی عملکردهای مختلف حیاتی در زمان خواب در مراکز خواب.