درد کمر ناشی از مشکلات دیسک به نظر می‌رسد که در آینده شاهد درمان‌های کارآمدتری برای آن خواهیم بود. یافته‌های یک تحقیق جدید نشان می‌دهد که استفاده از ژن‌درمانی با نانوحمل‌کننده‌های طبیعی می‌تواند به ترمیم دیسک‌های آسیب‌دیده در ستون فقرات موش‌ها کمک کرده و در نتیجه، درد کمر را کاهش دهد.
به نقل از دیجیاتو، پژوهشگران دانشگاه ایالتی اوهایو در این مطالعه، نانوحمل‌کننده‌هایی را با به‌کارگیری سلول‌های فیبروبلاست بافت همبند موش‌ها طراحی کرده و آن‌ها را با مواد ژنتیکی یک پروتئین خاص که به رشد بافت‌ها کمک می‌کند، پرکردند. سپس محلولی شامل این نانوحمل‌کننده‌ها را به دیسک‌های آسیب‌دیده موش‌ها تزریق کردند.
پس از گذشت ۱۲ هفته، محققان با استفاده از تکنیک‌های تصویربرداری، آنالیز بافت و آزمایش‌های مکانیکی و رفتاری، نتایج را ارزیابی کردند. آن‌ها متوجه شدند که ژن‌درمانی توانسته است استحکام ساختاری و عملکرد دیسک‌های آسیب‌دیده را بازیابی کند و علائم درد در موش‌ها را به میزان قابل توجهی کاهش دهد.
این یک روش درمانی بی‌نظیر است، زیرا قادر است همزمان با ترمیم بافت آسیب‌دیده، علائم ناخوشایند درد را نیز کاهش دهد. این نتایج نشان می‌دهند که ژن‌درمانی می‌تواند به عنوان یک گزینه امیدوارکننده در مقابله با داروهای مسکن برای درمان کمردرد به شمار آید.
این درمان همچنین می‌تواند در حین جراحی‌ها به کار گرفته شود تا به بهبود دیسک‌ها سرعت بخشد. پژوهشگران تأکید می‌کنند که در این روش، از خود سلول‌های بدن در فرآیند بهبودی استفاده می‌شود. آن‌ها یافته‌های خود را در نشریه Biomaterials منتشر کرده‌اند.
روش‌های کنونی تنها قادر به مدیریت دردهای کمر هستند و نمی‌توانند دیسک‌های آسیب‌دیده را ترمیم کنند
درمان درد کمر و دیسک‌های کمری با کمک ژن‌درمانی
حدود ۴۰ درصد از دردهای کمر به زوال دیسک‌های بین‌مهره‌ای نسبت داده می‌شود که وظیفه جذب ضربات و فراهم کردن انعطاف برای ستون فقرات را دارند. مثلاً برش بافتی که از یک دیسک فتق‌یافته خارج می‌شود، ممکن است درد را کاهش دهد، اما به هیچ وجه موجب بازسازی دیسک نخواهد شد و این دیسک همچنان به deteriorate ادامه می‌دهد.
به عبارت دیگر، با بریدن بافت، دیسک‌ها قدرت تحمل فشار خود را از دست می‌دهند و بار اضافی را روی دیسک‌های مجاور منتقل می‌کنند. در نتیجه، این مشکل توسعه خواهد یافت. هنوز پزشکان راهکار مؤثری برای درمان این وضعیت در اختیار ندارد.
همان‌طور که اشاره شد، پژوهشگران در این مطالعه، نانوحمل‌کننده‌هایی با طراحی خاص به‌کار برده‌اند که قابلیت حمل مواد ژنتیکی را دارند. این نانوحمل‌کننده‌ها همانند وسکول‌های بین‌سلولی طبیعی عمل می‌کنند که در مایعات خون و بدن گردش کرده و اطلاعات را بین سلول‌ها منتقل می‌سازند.
به منظور تولید وسکول‌های مصنوعی، به یک سلول بار الکتریکی تحمیل می‌شود تا غشای آن به‌طور موقت باز شده و DNA همراه با مولکول‌های تسهیل‌کننده سنتز پروتئین به بیرون از سلول منتقل گردد.
در این پژوهش، مواد ژنتیکی مربوط به تولید پروتئینی به نام FOXF۱ به‌کار رفته‌اند. این پروتئین که نقشی کلیدی در توسعه و رشد بافت‌ها ایفا می‌کند، با افزایش سن در بدن کاهش می‌یابد. دانشمندان در این چارچوب، سلول‌ها را به زمان اوج سلامتی و رشد خود بازمی‌گردانند.
پژوهشگران یک گروه از موش‌ها را تحت درمان این ترکیب قرار داده و نتایج آن را با گروه‌های کنترل مقایسه کردند. در گروهی که درمان شده بودند، بافت‌ها احیا شدند و از طریق پروتئینی که آب و دیگر پروتئین‌های ضروری را حفظ می‌کرد، به سطح بالایی از انعطاف‌پذیری، تحمل بار و تحرک دست یافتند. همچنین آزمایش‌های رفتاری نشان داد که علائم درد کمر در موش‌ها به نسبت کاهش پیدا کرده است؛ هرچند اثر این درمان در بین موش‌های نر و ماده متفاوت بود.