به نقل از گروه سیاست خارجی ایرنا، پس از اتمام فرایند انتخابات در ونزوئلا و پیروزی مجدد نیکلاس مادورو، بار دیگر سرمایه‌داران و گروه‌های نفوذی در این کشور اقدام به راه‌اندازی تلاش‌هایی جدید به منظور براندازی دولت قانونی ونزوئلا کردند.
این بار نیز شورشی علیه حکومت آزادی‌خواه ونزوئلا با به کارگیری روش‌های مشابه گذشته، اما با شخصیت‌های جدید انجام می‌پذیرد.
در شورش سال ۲۰۲۴، ادموندو گونزالس به جای خوان گوایدو به عنوان چهره اصلی انتخاب شده و ایلان ماسک به جای جورج سوروس عهده‌دار حمایت و هدایت این توطئه آمریکایی علیه مادورو است.
امروز، ونزوئلا به دنبال ۲۵ سال از انقلاب بولیواری به رهبری هوگو چاوز، سیاستمدار انقلابی و آزادی‌خواه این کشور، بیش از هر چیز بهای مواضع صحیح خود، حمایت از بی‌دفاعان، مقاومت در برابر زیاده‌خواهی‌های غرب و مهم‌تر از همه، نتیجه استقلال‌طلبی و عدم وابستگی‌اش را در منطقه‌ای می‌پردازد که همواره به عنوان حیات خلوت ایالات متحده شناخته می‌شود و همواره در معرض طمع استکباری قرار دارد.
در مدت ۲۵ سال از انقلاب بولیواری ونزوئلا، این کشور بارها با توطئه‌های وابستگان به غرب و همچنین نقشه‌های سرویس‌های اطلاعاتی ایالات متحده مواجه شده است.
استفاده از سیستم رأی‌گیری کاملاً الکترونیکی در ونزوئلا و اذعان سازمان‌هایی همچون بنیاد صلح کارتر به عدم امکان خطا و تقلب در این سیستم، امکان هر گونه تقلب را به طور کلی منتفی می‌سازد.
ونزوئلا که نه تنها در زمان هوگو چاوز بلکه در دوره نیکلاس مادورو نیز حامی ملت مظلوم فلسطین و کمک‌کننده به ایران در برابر فشارها و تحریم‌های ایالات متحده بود، به وضوح بهای سیاست‌های انقلابی خود را می‌پردازد.
این کشور با دارا بودن منابع غنی نفتی و گازی، از چشمان استعمارگران و لابی‌های ثروت غربی پنهان نمانده و به یکی از گزینه‌های اصلی برای تسلط و تصاحب ایالات متحده و غرب تبدیل شده است.
انتخابات ونزوئلا در شرایطی به پایان رسید که شورای ملی انتخابات این کشور روز جمعه با اعلام آمار جدیدی از نتایج، نیکلاس مادورو را با کسب ۵۲ درصد آرا بار دیگر به مقام ریاست جمهوری رساند.
به گزارش ایرنا به نقل از خبرگزاری فرانسه، الویس آموروسو، رئیس این شورا، بیان کرد که ۹۷ درصد آرای انتخابات ریاست جمهوری که روز یکشنبه برگزار شد، شمارش شده و «ادموندو گونزالس» رقیب مادورو نیز با کسب ۴۳ درصد آرای انتخاباتی، جایگاهی محترم را به دست آورده است.
استفاده از سیستم رأی‌گیری کاملاً الکترونیکی در ونزوئلا و با توجه به اذعان مؤسسات معتبر به عدم وجود امکان تقلب (چنانکه بنیاد صلح کارتر نیز تأکید کرده)، به هیچ وجه جای تردید در اعتبار انتخابات باقی نمی‌گذارد.
فعالیت‌ها و تحرکات آمریکایی‌ها پس از اعلام نتایج انتخابات، نشانگر این است که ایلان ماسک به عنوان جانشین سوروس و دیگر سرمایه‌داران آمریکایی، برای تحمیل دولت مورد نظر ایالات متحده به دیگر کشورها وارد عمل شده است.
تحرکات و کنش‌های آمریکایی‌ها پس از اعلام نتیجه انتخابات نشان می‌دهد که ایلان ماسک به جای سوروس و دیگر سرمایه‌داران و لابی‌های ثروت آمریکایی، عهده‌دار تحمیل دولت مدنظر آمریکا به کشورهای دیگر شده است.
نکته قابل توجه در خصوص دو دستگی‌های به وجود آمده درباره ونزوئلا این است که علی رغم تلاش کشورهای همسو با غرب در منطقه آمریکای لاتین و دخالت رئیس‌جمهور آرژانتین، خاویر میلئی (که به ترامپ آرژانتین معروف است) و برخی دیگر از روسای جمهور و مقامات ارشد این ناحیه، هیچ توافق مشترکی علیه دولت قانونی ونزوئلا شکل نگرفته است؛ اگرچه به درخواست برخی کشورهای راست‌گرا و مخالف ونزوئلا در منطقه، جلسه فوری سازمان دولت‌های آمریکایی با حضور وزرای خارجه برگزار شد اما پیش‌نویس درخواست برای بازشماری آراء و انتشار صورتجلسات نتوانست تصویب شود.
به نظر می‌رسد که ونزوئلا به صحنه جدیدی برای نبرد و کشمکش میان قدرت‌های جهانی و تضاد میان غرب و جهان غیرغربی، شمال و جنوب جهانی و تجدیدنظرطلبان و حامیان نظم موجود تبدیل شده است.
در این دوگانگی، تعداد قابل توجهی از کشورهای جهانی انتخابات را به رسمیت شناخته‌اند، در حالی که برخی دیگر نتایج انتخابات را رد کرده و برخی نیز مواضع میانه‌ای را اتخاذ کرده‌اند.
کشورهای مانند روسیه و چین به عنوان دو کشور دائمی شورای امنیت سازمان ملل و ابرقدرت‌های غیرغربی، همچنین جمهوری اسلامی ایران، سوریه، بلاروس، کره شمالی، ویتنام، قطر، صربستان، فلسطین، کوبا، بولیوی، نیکاراگوئه، هندوراس، دومینیکا، نامیبیا، زیمبابوه، الجزایر، سنت وینسنت و گرنادین، گینه استوایی، بورکینافاسو، اریتره، ماداگاسکار، مالی، اوپک، اتحادیه آلبا، گروه دوستان منشور ملل متحد، حزب کارگران برزیل (حزب حاکم) و … با تأکید بر نتیجه انتخابات نشستند و به زیاده‌خواهی‌های دولت آمریکا و لابی‌های قدرت و ثروت آمریکایی پاسخ منفی دادند.
در مقابل، کشورهای غربی از جمله ایالات متحده به همراه اتحادیه اروپا، کانادا، آلمان، اسپانیا، انگلیس، فرانسه، هلند، نروژ، ایتالیا، ژاپن، آرژانتین، پرو، اکوادور، کاستاریکا، جمهوری دومینیکن، شیلی، پاراگوئه، اروگوئه، گواتمالا، پاناما، السالوادور، گویان، مرکز کارتر، سازمان ملل، سازمان دولت‌های آمریکایی، پارلمان اروپا، کمیسیون اروپا و گروه هفت در تلاشند تا با حمایت از گونزالس، مسیر شکست‌خورده‌ای را ادامه دهند که پیش‌تر با سرمایه‌گذاری بر روی خوان گوایدو تجربه کرده بودند.
افراد و دولت‌هایی که در حال حاضر شورش‌های خیابانی در کاراکاس را سازمان‌دهی کرده و در تلاشند تا با یک انقلاب مخملی تغییرات اساسی سیاسی را به این کشور تحمیل کنند، به دنبال خارج کردن ونزوئلا از محور مقاومت هستند. به‌ویژه که دولت ونزوئلا از پیشگامان حمایت از مبارزات ملت مظلوم فلسطین است و سفارت رژیم صهیونیستی را در این کشور بسته است، درحالی‌که ماریا ماچادو (رهبر مخالفان و رئیس ستاد ادموندو گونزالس) وعده داده که سفارت اسرائیل در کاراکاس دوباره بازگشایی خواهد شد.
با این حال، با وجود همه این تلاش‌ها، دولت بولیواری موفق به کنترل شرایط پس از انتخابات شده و با وجود تبلیغات رسانه‌های مخالف، مانع از بروز تنش و اضطراب جدی در کاراکاس گردیده است.