محققان سیاره‌شناس آمریکایی کشف کردند که بخش عمده‌ای از آب اولیه زهره به واسطه تعاملات میان یون‌ها و الکترون‌های آزاد در لایه‌های فوقانی جو آن به فضا منتشر شده است.
بر اساس گزارش‌های اداره مطبوعاتی دانشگاه کلرادو، شناسایی این یون‌ها باید به عنوان یکی از اهداف کلیدی در مأموریت‌های آینده به زهره در نظر گرفته شود.
مایکل چافین، پژوهشگر دانشگاه کالیفرنیا، بیان کرد: با وجود شباهت‌هایی در اندازه، جرم و منشاء، میزان آب موجود در زهره به طور شگفت‌انگیزی ۱۰۰۰۰۰ برابر کمتر از زمین است. در صورتی که نظریه ما صحیح باشد، باید مقدار قابل توجهی از یون‌های HCO+ در جو زهره وجود داشته باشد. وی اشاره کرد که این موضوع به تبخیر سریع آب زهره در فضای اطراف مربوط می‌شود.
درتحقیقات مربوط به واکنش‌های شیمیایی که آب، به همراه ۹۶ درصد دی اکسید کربن و مقادیری نیتروژن، در جو زهره را تشکیل می‌دهد، به این نتیجه رسیدند که علاوه بر این دو گاز، موادی همچون آب، هیدروژن، دوتریوم و ترکیبات متنوع گوگرد نیز در جو زهره به چشم می‌خورد.
بر اساس توضیحات دانشمندان سیاره‌شناسی، علاقه‌مندی به مطالعه تعاملات جو زهره ناشی از ناتوانی نظریه‌های کنونی در توضیح غلظت ناچیز آب و مقدار فراوان دوتریوم، ایزوتوپ سنگین هیدروژن، در جو این سیاره است. در راستای این ایده، دانشمندان مدلی کامپیوتری برای شبیه‌سازی لایه‌های بالایی و پایینی جو زهره طراحی کرده و تعاملات و جابه‌جایی مولکول‌ها در آن را مورد بررسی قرار دادند.
محاسبات انجام شده نشان داد که یون‌های HCO+ پدید آمده از تعامل آب و دی اکسید کربن در لایه‌های زیرین جو زهره، نقش عمده‌ای در فرار آب از این سیاره ایفا می‌کنند. این یون‌ها به شدت ناپایدار هستند و در هنگام واکنش با الکترون‌های آزاد در جو فوقانی زهره، به سادگی به مونوکسید کربن و هیدروژن تجزیه می‌شوند.
هیدروژن اتمی به‌دست‌آمده به راحتی به فضا نشت می‌کند، موضوعی که در گذشته توجه ستاره‌شناسان را جلب نکرده بود، چرا که هیچ فضاپیمایی که قبلاً به زهره اعزام شده بود، قادر به شناسایی وجود یون‌های HCO+ در جو آن نبود. دانشمندان امیدوارند مأموریت‌های آتی به زهره از این نقص رنج نبرند تا بتوانند این نظریه را مورد آزمایش قرار داده و نرخ آزادی هیدروژن در گذشته و حال از جو زهره را برآورد کنند.
منبع: تاس