دانشمندان موفق به شناسایی وجود غاری در سطح ماه شده‌اند که فاصله چندانی با محل فرود تاریخی نیل آرمسترانگ و باز آلدرین در ۵۵ سال پیش ندارد. برآوردها نشان می‌دهد که احتمالا صدها غار دیگر نیز در ماه وجود دارد که می‌توانند به عنوان پناهگاه‌های امن برای فضانوردان مورداستفاده قرار گیرند.
بر اساس گزارشی از یورونیوز، گروهی تحت سرپرستی ایتالیا در روز دوشنبه اعلام کرد که شواهد معتبری در خصوص وجود یک غار بزرگ در سطح ماه به‌دست آورده است. این غار با فاصله‌ای معادل ۴۰۰ کیلومتر از مکان فرود آپولو ۱۱ واقع شده است.
به نقل از دانشمندان ایتالیایی، عرض این غار دست‌کم ۴۰ متر و طول آن نیز به ده‌ها متر می‌رسد.
غارهای قمری بیش از نیم قرن به‌عنوان یک راز باقی مانده بودند، اما لئوناردو کارر و لورنزو بروزونه از دانشگاه ترنتو در روز دوشنبه اعلام کردند که سرانجام وجود یکی از حدود ۲۰۰ غاری که به‌عنوان فرضیه در مورد ماه مطرح شده بودند، تأیید شده است.
این کشف، حاصل بررسی داده‌های حاصل از مدارگرد شناسایی ماه است که به‌وسیله ناسا به فضا پرتاب شده و نتایج آن در نشریه Nature Astronomy منتشر گردیده است.
به گفته محققان، بیشتر غارهای موجود در ماه به‌واسطه فعالیت‌های آتشفشانی که در دشت‌های قدیمی صورت گرفته، شکل گرفته‌اند. همچنین این احتمال وجود دارد که برخی از این غارها در قطب جنوبی ماه واقع شده باشند که ناسا به‌عنوان محل فرود فضانوردان خود در اوایل این دهه در نظر دارد.
گمان می‌رود که در دهانه‌های سایه‌دار دائمی ماه، آب یخ‌زده‌ای وجود داشته باشد که می‌تواند به‌عنوان منبع آب آشامیدنی و سوختی برای فضاپیماها عمل کند.
یافته‌های این پژوهش حاکی از آن است که احتمالا صدها گودال و غار در پی گذراندن گدازه‌های باستانی بر روی ماه وجود دارند. این مکان‌ها می‌توانند به عنوان پناهگاهی طبیعی برای فضانوردان عمل کرده و آن‌ها را در برابر پرتوهای کیهانی و تشعشعات خورشیدی و همچنین برخورد شهاب‌سنگ‌ها محافظت نمایند، در حالی که ساخت زیستگاه‌های جدید و مصنوعی برای فضانوردان می‌تواند زمان‌بر و چالش‌برانگیز باشد.
مواد معدنی و سنگی داخل این غارها همچنین می‌توانند به دانشمندان در درک نحوه تکامل ماه، به‌ویژه در زمینه فعالیت‌های آتشفشانی آن کمک کنند.