پژوهشگران به موفقیت تازه‌ای در کشف مولکولی دست یافته‌اند که می‌تواند به تسریع فرآیند کاهش وزن از طریق فعالیت‌های ورزشی کمک شایانی نماید.
، انجام ورزش نقش اساسی در کاهش وزن ایفا می‌کند، اما به نظر می‌رسد بعضی افراد به راحتی قادر به کاهش وزن باشند، در حالی که دیگران با دشواری بیشتری مواجه‌اند.
مأخذ اس‌ای با اشاره به یک مطالعه جدید، تفاوت‌های جزئی در یک دسته از مولکول‌های مرتبط با متابولیسم را شناسایی کرده است که می‌تواند به توضیح این موضوع کمک کند.
مولکول مورد اشاره، پروتئینی به نام PGC-۱⍺ است که در تجزیه کربوهیدرات‌ها و چربی‌ها مشارکت دارد. اگرچه این مولکول پیش‌تر به ورزش و کنترل وزن مرتبط شناخته شده بود، اما شیوه‌ها و فرآیندهایی که این پروتئین در آنها دخالت می‌کند، مشخص نبود.
اکنون در مطالعه جدید، گروهی از پژوهشگران از سراسر ژاپن کشف کردند که چندین نوع مختلف از PGC-۱⍺ در این پروسه نقش دارند و به‌ویژه دو گونه PGC-۱αb و PGC-۱αc می‌توانند به شکل قابل توجهی در تأثیر ورزش بر کاهش وزن موثر باشند.
کازوهیرو نومورا، دانشمند زیست‌پزشکی از دانشگاه کوبه و تیمش متوجه شدند که اگر موش‌ها در پاسخ به تمرینات ورزشی تولید گونه‌های PGC-۱αb و PGC-۱αc را افزایش دهند، این مولکول‌ها سیگنال‌هایی به سایر نواحی بدن ارسال می‌کنند تا میزان مصرف انرژی افزایش یابد.
این گروه آزمایشاتی را بر روی موش‌ها و ۱۰ مرد انجام دادند که به ترتیب بر روی تردمیل و دوچرخه‌های ثابت به ورزش پرداختند و سپس نمونه‌های کوچکی از بافت بدن آنها را مورد بررسی قرار دادند تا وضعیت متابولیسم عضلانی، چربی سوزی و مصرف اکسیژن را تحلیل کنند.
به طور مشخص برای بررسی تولید PGC-۱α، برخی از موش‌ها بدون پروتئین‌های PGC-۱αb و PGC-۱αc پرورش یافتند. این موش‌هایی که از این پروتئین‌ها بی‌بهره بودند، در نهایت به چاقی مفرط دچار شدند و سطح انسولین در خون آنها به شدت افزایش یافت.
در آزمایش‌های انسانی نیز مردانی که در زمره افراد با عدم تحمل انسولین قرار می‌گرفتند (وضعیتی که باعث کاهش سطح PGC-۱α می‌شود) تحت بررسی قرار گرفتند. محققان دریافتند که سطوح PGC-۱αb و PGC-۱αc به وضوح با ورزش افزایش می‌یابند و این امر به نوبه خود اثر مثبتی بر بهبود متابولیسم بدن دارد.
یافته‌های این تحقیق نشان‌دهنده این است که توانایی تولید PGC-۱αb و PGC-۱αc به نوعی با روند کاهش وزن افراد ارتباط دارد، کشفی که پژوهشگران براساس مطالعات پیشین به آن پیش‌بینی کرده بودند.
اوگاوا واتارو، متخصص غدد از دانشگاه کوبه در ژاپن، بیان می‌کند که فرضیه‌ای مبتنی بر اینکه ژن‌های موجود در ماهیچه‌های اسکلتی می‌توانند پیش‌زمینه‌ای برای چاقی فراهم کنند، به واقعیت پیوسته است.
همانند هر اکتشاف جدید، اثرات این یافته‌ها هنوز به طور کامل درک نشده و نیاز به مطالعات بیشتر و تحقیقات در گروه‌های بزرگتر و متنوع‌تری از افراد دارد.
با این وجود، این کشفیات می‌توانند بینش‌های جدیدی درباره اینکه چرا نسبت ورزش به کاهش وزن برای همه یکسان نیست، به ما بدهند.
بدون تردید، عوامل متعدد دیگری در این مجموعه تأثیرگذارند، اما در صورتی که بتوان فعالیت PGC-۱αb و PGC-۱αc را به شیوه‌ای بهبود بخشید، ممکن است امکان ظهور انواع جدیدی از درمان‌های کاهش وزن فراهم گردد.
اوگاوا می‌افزاید: اگر بتوان ماده‌ای را شناسایی کرد که تولید PGC-۱αb و PGC-۱αc را افزایش دهد، این موضع می‌تواند به تولید داروهایی منجر شود که توانایی مصرف انرژی را در حین ورزش و حتی مستقل از آن بالا برد.
وی همچنین خاطرنشان کرد: چنین داروهایی به‌شکلی بالقوه می‌توانند چاقی را بدون وابستگی به رژیم‌های غذایی و محدودیت‌های غذایی درمان کنند.
این تحقیق در نشریه Molecular Metabolism منتشر شده است.