به نقل از خبرگزاری مهر و رسانه اسپییس، این فواره‌های فضایی به فاصله‌ای معادل ۷.۲ میلیون سال نوری گسترش یافته‌اند که حدود ۵۰ برابر عرض کهکشان راه شیری را در بر می‌گیرد.
این پدیده‌های عظیم که با عنوان «اختروش‌های رادیویی غول پیکر» (Giant Radio Quasars) شناخته می‌شوند، بخشی از ۳۶۹ اختروش رادیویی هستند که به تازگی توسط تیمی از ستاره‌شناسان در هند با استفاده از داده‌های به‌دست‌آمده از تلسکوپ GMRT شناسایی شده‌اند. این تلسکوپ شامل ۳۰ دیش سهمی شکل است که در نزدیکی پونا در هند قرار دارد و جزئی از پروژه‌ای به نام TGSS است که حدود ۹۰ درصد از آسمان بالای زمین را زیر نظر دارد. ویژگی‌های گسترده و حساسیت بالا این تلسکوپ، آن را به ابزاری مناسب برای رصد ساختارهای وسیع قابل توجهی مانند اختروش‌های رادیویی غول پیکر تبدیل کرده است.
سوویک مانیک، یکی از اعضای گروه تحقیقاتی، در این خصوص بیان می‌کند: اندازه جت‌های رادیویی این اختروش‌ها قابل مقایسه با آنچه در منظومه شمسی یا کهکشان ما دیده می‌شود، نیست. ما در مورد جت‌هایی با قطر ۲۰ تا ۵۰ برابر کهکشان راه شیری که در کنار هم قرار دارند، صحبت می‌کنیم.
اگرچه تصور بر این است که ابرسیاهچاله هایی به جرم چند میلیون تا چند میلیارد خورشید در مرکز تمامی کهکشان‌های بزرگ وجود دارند، اما این غول‌های کیهانی همیشه فعال نیستند و در سمت هسته‌های فعال کهکشانی (AGN) یا به عنوان اختروش‌های قوی تغذیه نمی‌شوند.
برای اینکه یک اختروش به خوبی تغذیه شود، بایستی ابر سیاه‌چاله‌ای با جرم بالا در احاطه‌ای از گاز و غبار قرار گیرد تا از آن مواد بهره‌گیری کند. این مواد به صورت ساختارهای ابری مسطح به دور سیاه‌چاله‌های پر جرم می‌چرخند. اثرات گرانشی عظیم سیاه‌چاله‌های اب رپرجرم به تولید نیروهای جزر و مدی قوی در دیسک‌های برافزایشی منجر می‌شود که باعث گرم شدن این مواد و ایجاد تابش درخشان در نواحی مختلف طیف الکترومغناطیسی می‌گردد.
با این حال، سیاه‌چاله‌ها به عنوان بلعنده‌های نا به سامان شناخته می‌شوند و تمام مواد موجود در دیسک‌های برافزایشی به آنها وارد نمی‌شود. میدان‌های مغناطیسی قوی، گازهای بسیار یونیزه‌شده یا پلاسما را به سوی قطب‌های ابر سیاه‌چاله‌های بزرگ هدایت می‌کنند، جایی که شتاب آنها نزدیک به سرعت نور بوده و به صورت جت‌های دوقلوی قدرتمند در جهت‌های مخالف به بیرون پرتاب می‌شوند.
این جت‌ها در گذر زمان و با حرکت به فواصل چندین سال نوری از منبع خود، می‌توانند به شکل توده‌ها یا لوب های وسیع در بالا و پایین صفحه کهکشانی که از آن به وجود آمده‌اند، پخش شوند.
جت‌ها و لوب‌ها به همراه انتشار سیگنال‌های رادیویی قوی همراه هستند. سابیاساچی پال، یکی از ستاره‌شناسان کالجمیدناپور، بر این باور است که این اختروش‌ها اطلاعات با ارزشی برای درک مراحل پایانی تکامل خود و محیط بین کهکشانی پیرامون‌شان و همچنین در خصوص گاز نازکی که لوب‌های رادیویی آنها را میلیون‌ها سال نوری از سیاه‌چاله مرکزی جدا می‌کند، فراهم می‌آورند. اما شناسایی چنین غول‌هایی کار ساده‌ای نیست.