متخصص زنان و زایمان دانشگاه علوم پزشکی دانشگاه شهید بهشتی با بیان اینکه فیبروم‌های رحمی تأثیرات قابل توجهی بر بارداری می‌گذارند، تصریح کرد: این تومورها می‌توانند منجر به محدودیت رشد جنین، جدایی ناگهانی جفت، زایمان زودرس، سزارین، وضعیت بریج یا قرارگیری نوزاد با پا و همچنین سقط جنین شوند.
دکتر نائیجی در گفت‌وگو با خبرنگار دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، با اشاره به اینکه فیبروم‌ها شایع‌ترین تومورهای مونوکلونال ناشی از سلول‌های عضله صاف رحم هستند، افزود: این سلول‌ها بسته به محل قرارگیری خود در رحم شناسایی می‌شوند.
وی عنوان کرد: فیبروم‌های رحمی به رشد سلول‌های خوش‌خیم و غیر‌سرطانی از بافت عضلانی و همبند رحم اطلاق می‌شود که به آن‌ها لیومیوم یا میوم نیز گفته می‌شود.
این عضو هیئت علمی دانشگاه تأکید کرد: شیوع فیبروم‌ها تحت تأثیر هورمون‌های جنسی استروژن و پروژسترون قرار دارد و این تأثیر در دوره‌های مختلف باروری زنان متغیر است.
دکتر نائیجی ادامه داد: فیبروم‌های رحمی معمولاً بین سنین ۲۰ تا ۵۰ سالگی علائم خود را نمایان می‌سازند.
این استاد دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی به علائم بالینی تومورهای خوش‌خیم رحم اشاره کرد و گفت: در برخی موارد، تومورهای رحمی ممکن است هیچ علامتی از خود نشان ندهند، اما در موارد بزرگ‌تر به واسطه فشاری که بر ارگان‌های اطراف دارند می‌توانند مشکلاتی در روده‌ها یا دفع ادرار بوجود آورند.
خونریزی شدید، خونریزی غیرطبیعی در دوران قاعدگی، طولانی شدن زمان خونریزی‌های ماهانه، ایجاد درد یا احساس فشار در ناحیه لگن (شدید، منتشر یا مشابه دردهای قاعدگی)، آنمی (به خاطر خونریزی‌های شدید قاعدگی)، احساس فوریت در ادرار، یبوست، سقط جنین، نازایی، خونریزی‌های غیرطبیعی از رحم، درد و فشار در ناحیه لگن و اختلالات در زمینه تولید مثل و بارداری به عنوان علائم فیبروم رحم شناخته می‌شوند.
این متخصص زنان و زایمان به روش‌های تشخیص فیبروم رحم اشاره کرده و بیان کرد: سونوگرافی به عنوان مهم‌ترین روش برای شناسایی فیبروم‌ها به کار می‌رود.
وی همچنین افزود: در برخی موارد، توده‌های موجود در داخل کاویت رحم ممکن است نتوانند به راحتی با پولیپ‌ها تفکیک شوند. در این شرایط، از روش‌هایی مانند تصویر‌برداری با سونوگرافی هم‌زمان با تزریق مایع به داخل رحم که روشی سرپایی است، استفاده می‌شود.
دکتر نائیجی توضیح داد که معمولاً در دوران یائسگی، علامت‌های فیبروم کاهش می‌یابند و رشد آن متوقف می‌شود. اما نکته قابل توجه این است که اگر در این دوره درمان‌های هورمونی شروع شود، ممکن است فیبروم دوباره رشد کرده و یا نشانه‌های جدیدی به همراه داشته باشد.
این عضو هیئت علمی دانشگاه به روش‌های درمان فیبروم اشاره کرده و اضافه کرد: فیبروم در برخی بیماران می‌تواند منجر به بروز مشکلاتی از جمله کم‌خونی شدید، نازایی و حتی سقط جنین در دوران بارداری شود.
وی با تأکید بر اینکه روش معمول درمان فیبروم‌ها جراحی است، به عوارض احتمالی جراحی در شرایط خاص اشاره کرده و توضیح داد: در مواردی که جراحی ممکن نیست، می‌توان با استفاده از درمان‌های هورمونی و دارویی به طور موقت علائم و عوارض ناشی از فیبروم را کنترل کرد.
دکتر نائیجی همچنین به خطرات بالقوه بدخیمی فیبروم‌های بزرگ و بدشکل اشاره کرد و گفت: در چنین شرایطی بیمار مبتلا به فیبروم شایسته است که تحت ویزیت و بررسی دقیق یک پزشک متخصص زنان و زایمان قرار گیرد.
وی همچنین به تأثیر فیبروم‌های رحمی بر بارداری‌ها اشاره کرده و تصریح کرد: بسیاری از زنان در دوران بارداری مشکلی با فیبروم‌ها تجربه نمی‌کنند. با این حال، عارضه شایع فیبروم‌ها در این دوران، ایجاد درد است که معمولاً در زنانی که فیبروم‌های بزرگ‌تر از پنج سانتی‌متر در سه ماهه پایانی بارداری دارند مشاهده می‌شود.
وی به این نکته تأکید کرد که فیبروم‌ها می‌توانند ریسک بروز سایر عوارض را در دوران بارداری و زایمان افزایش دهند. این عوارض شامل محدودیت در رشد جنین (فیبروم‌های بزرگ ممکن است به دلیل کاهش فضای رحم مانع از رشد کامل جنین شوند)، جدایی ناگهانی جفت (اگر فیبروم به جفت فشار آورد، ممکن است باعث جدایی آن از دیواره رحم شود، که این امر می‌تواند منجر به کاهش اکسیژن و مواد مغذی حیاتی گردد)، زایمان زودرس (درد ناشی از فیبروم می‌تواند به انقباضات رحمی منجر شود و زایمان زودهنگام را تسریع کند)، نیاز به سزارین (تحقیقات نشان می‌دهد که احتمال نیاز به زایمان سزارین در زنان مبتلا به فیبروم شش برابر بیشتر از زنانی است که این توده‌ها را ندارند)، وضعیت بریج یا قرارگیری جنین با پا (به علت شکل غیرطبیعی حفره رحم، زایمان طبیعی ممکن است ممکن نباشد) و همچنین سقط جنین (تحقیقات نشان می‌دهند که احتمال سقط جنین در زنان مبتلا به فیبروم دو برابر است) می‌باشد.