این دختر که در زمان وقوع جرم ۱۶ ساله بوده است، پس از ازدواج به افغانستان بازگشت و سپس به ایران آمد و با همسر و خانواده شوهرش در این کشور سکونت گزید. سرانجام او تصمیم به قتل همسر خود گرفت.
حدود یک سال پیش، خبر قتل جوانی به نام رحمان به پلیس گزارش شد. خانواده رحمان به مأموران گفتند که عروس‌شان به نام زیبا با آن‌ها تماس گرفته و اعلام کرده است که رحمان را به قتل رسانده است. وقتی مأموران به محل مورد نظر رسیدند، با جسد خونین رحمان مواجه شدند. این زن جوان بدون هیچ گونه مقاومتی به پلیس گفت که همسرش را کشته و جسدش را به حمام منتقل کرده و خون‌ها را شسته و بعد از آن خانواده شوهرش را مطلع کرده است.
زیبا در تمام مراحل تحقیق، ادعا کرد که خود به تنهایی مرتکب این جنایت شده است. پرونده پس از تکمیل به دادگاه ارسال شد. در جلسه رسیدگی که در شعبه ۵ دادگاه کیفری استان تهران برگزار گردید، اولیای دم خواستار قصاص شدند.
سپس زیبا به جایگاه شهود رفت. او اظهار داشت: اتهام قتل را پذیرفته‌ام، اما آگاه نبودم چه عملی را مرتکب شده‌ام. وقتی در افغانستان بودم عاشق پسری شدم و با او ارتباط داشتم. پدرم بدون اطلاع من، شیر بهای مرا گرفته و مرا به رحمان سپرده بود. من از این موضوع بی‌خبر بودم. پس از آن که پدرم متوجه شده بود من پسری دیگر را دوست دارم، به من گفت باید این رابطه را قطع کنی، زیرا من پول زیادی از رحمان گرفتم و آن را خرج کرده‌ام و نمی‌توانم آن را باز گردانم. من قبول نکردم ولی پدرم به اجبار مرا وادار به این کار کرد.
متهم بیان کرد: به زور به رحمان سپرده شدم و به ایران آورده شدم. چندین بار قهر کرده و به خانه خواهر و برادرم رفتم، اما آن‌ها از من خواستند به خانه‌ام برگردم و هیچ حمایتی از من نکردند. در روز جنایت، با همکاری پسری ایرانی به نام مهران، شوهرم را کشتم، البته من به تنهایی عمل قتل را انجام دادم و او فقط کمک کرد تا جسد را به داخل حمام ببرم و در آنجا خون‌ها را پاک کنم. قرار بود در عوض کمک این پسر، طلاهایم را به او بدهم که، به دلیل دستگیری من، این موضوع محقق نشد.
پس از بیان اعترافات این دختر، قضات شعبه ۵ دادگاه کیفری استان تهران به مشورت پرداخته و با توجه به سن نوجوان او و ناآگاهی از عواقب عمل انجام شده، او را به ۵ سال حبس، پرداخت دیه و اخراج از ایران محکوم کردند.