خبرآنلاین – ترجمه از پایگاه تحلیلی بیزنس اینسایدر – محمد عارف معزی: اوکراین تلاش میکند تا از طریق افزایش حقوق و ارائه قراردادهای بلندمدت، کمبود نیروی انسانی در جبهههای جنگ را جبران کند. این روند به منظور جذب نیروهای خارجی برای یگانهای پیادهنظام و عملیات تهاجمی که در خطرناکترین موقعیتهای جنگی قرار دارند، در حال انجام است. نظامیها معتقدند این اقدام میتواند یکی از مشکلات اساسی ارتش اوکراین را تا حدودی برطرف کند.
با این وجود، برخی از نیروهای خارجی در مصاحبه با «بیزینس اینسایدر» تأکید کردند که موفقیت این طرح بستگی به توانایی اوکراین در ترغیب این نیروها برای ماندن در کشور برای مدت طولانیتر دارد یا اینکه آنها پس از گذراندن دوره حداقل ششماهه خدمت، اوکراین را ترک خواهند کرد.
«رایان اولری»، فرمانده یگان داوطلب «چوزن» (Chosen)، بیان داشت: «بدیهی است که با افزایش حقوق، تعداد بیشتری از افراد برای دریافت حقوق به اوکراین خواهند آمد.»
با این حال، او بر این باور است که این تلاش بهتنهایی مشکل کمبود نیروی انسانی را رفع نخواهد کرد، زیرا همچنان شاهد نوعی «چرخش» میان نیروهای خارجی هستیم؛ به این معنا که بسیاری از آنها پس از پایان قراردادهای کوتاهمدت، اوکراین را ترک میکنند.
اوکراین در ماه گذشته به تغییرات عمدهای در نظام پرداخت حقوق نیروهای نظامی اشاره کرد که شامل افزایش حقوق، پاداشهای بیشتر برای حضور در میدان نبرد و همچنین قراردادهای بلندمدت است.
بر اساس این طرح، برای نیروهای پیادهنظام و یگانهای تهاجمی قراردادهایی از شش تا ۱۴ ماه در نظر گرفته شده و این نیروها میتوانند بهطور متوسط ماهانه ۳۰۰ هزار گریونا (تقریباً هفت هزار دلار) دریافت کنند. همچنین، بسته به مدتزمان حضور در میدان نبرد، حقوق آنها میتواند به ۴۶۰ هزار گریونا (بیش از ۱۰ هزار دلار) در ماه افزایش یابد.
«میخایلو فدوروف»، وزیر دفاع اوکراین، این میزان پرداخت را «بالاترین حقوق پیادهنظام در جهان» نامید و تصریح کرد که نیروهای حاضر در خط مقدم، هماکنون «دشوارترین و پرخطرترین شغل» را بر عهده دارند.
هدف دولت بر این است که ۳۰ تا ۵۰ درصد از این موقعیتهای رزمی را با نیروهای خارجی پر کند.
این مأموریتها از مرگبارترین مسئولیتهای جنگی به شمار میروند. مواضع خط مقدم معمولاً به عنوان «منطقه مرگ» شناخته میشوند؛ جایی که وجود تهدید دائمی پهپادها نه تنها زنده ماندن بلکه حتی رسیدن به خطوط مقدم را هم بسیار دشوار کرده است. با این حال، حقوق بالا میتواند انگیزهای قوی برای جذب افراد باشد.
فدوروف ماه گذشته بیان داشت: «امروز شاهد هستیم که تعداد زیادی از اتباع خارجی برای جنگ به اوکراین میآیند، زیرا حقوق فعلی برای آنها جذاب است. اگر پرداختها افزایش یابد، افراد بیشتری جذب خواهند شد و این موضوع به تقویت خطوط مقدم ما کمک خواهد کرد.»
رایان اولری نیز بر این عقیده است که افزایش حقوق و قراردادهای طولانیمدت تنها در صورتی مؤثر خواهد بود که نیروهای خارجی را به ماندن برای یک سال یا بیشتر ترغیب کند.
او میگوید که مشکل اصلی این است که بسیاری از نیروهای خارجی، پایان قرارداد ششماهه را بهعنوان پایان مأموریت خود میبینند و به همین علت اوکراین نتوانسته است از هزینههایی که برای آموزش و تجهیز آنها پرداخته، بهرهبرداری چندانی داشته باشد.
اولری توضیح داد که گذراندن دورههای آموزشی و در نهایت انتقال به یگانهای رزمی، ممکن است زمان اندکی را برای حضور واقعی در عملیاتهای میدان نبرد باقی بگذارد.
بنابراین، او بر این باور است که وجود گزینههای قراردادهای طولانیتر ضروری است؛ البته با این شرط که اوکراین بتواند دلایل قانعکنندهای برای جلب رضایت نیروهای خارجی ارائه دهد.
«اگر نیرو میخواهید، باید پول بدهید»
از زمان آغاز تهاجم تمامعیار روسیه به اوکراین در فوریه ۲۰۲۲، تعداد زیادی داوطلب خارجی به این کشور آمدهاند. بسیاری از این افراد نه برای کسب درآمد، بلکه به دلیل انگیزههای ایدئولوژیک و سیاسی، یعنی احساس مسئولیت در برابر کشور مورد حمله، وارد جنگ شدهاند.
اما به گفته یکی از نیروهای خارجی با نام مستعار «کانته»، که به دلایل امنیتی تنها با همین نام معرفی شده، شرایط به مرور زمان تغییر کرده است.
او اظهار داشت که امروز تعداد «نیروهای خارجی با انگیزه» مانند گذشته نیست؛ بسیاری از داوطلبان اولیه کشته شدهاند یا اوکراین را ترک کردهاند و اکنون کییف ناچار است جای آنها را پر کند.
به گفته او، اکنون تعداد بیشتری از داوطلبان به دلایل مالی به جنگ پیوستهاند.
کانته تأکید کرد: «اگر نیرو میخواهید، باید پول بدهید.»
وی که سابقه حضور در یگانهای پیادهنظام و نیروهای تهاجمی اوکراین را دارد، معتقد است که میزان حقوق باید با مزایای مالی که نیروهای حرفهای در دیگر درگیریهای جهانی میتوانند کسب کنند رقابت کند. به عنوان مثال، یک افسر سابق آمریکای جنوبی که تجربه نبرد با شورشیان را دارد، ممکن است باید میان قرارداد با اوکراین یا جنگهایی مانند سودان یکی را انتخاب کند.
در عین حال، برخی از نظامیان ارتش اوکراین نیز قراردادهای جدید را اقدام مثبتی میدانند.
«یوری»، افسر یکی از یگانهای جنگ الکترونیک اوکراین که تنها با نام کوچک خود معرفی شده، جذب نیروهای خارجی را «یکی از بهترین شیوهها» برای مقابله با بحران کمبود نیروی انسانی خواند.
او بیان کرد: «فکر میکنم این اقدام راهی برای پر کردن کاستیهای موجود در ارتش باشد.»
«الکس»، گروهبان تیپ ۴۱۲ سامانههای بدون سرنشین «نمسیس» نیز با این ارزیابی همنظر است.
او که به دلایل امنیتی تنها با نام کوچک خود معرفی شده، گفت: «اوکراینیهایی که حاضر به جنگ بودند، در سالهای اولیه جنگ به ارتش پیوستند و حالا یا خسته شدهاند یا آسیبدیدهاند.»
به گفته او، نیروهای جدید نیز الزماً آمادگی لازم برای به خطر انداختن جان خود را ندارند.
افزایش بهرهوری سرمایهگذاری روی نیروهای خارجی
تلاش اوکراین برای جذب نیروهای خارجی در شرایطی صورت میگیرد که این کشور، بیش از چهار سال پس از آغاز تهاجم روسیه، همچنان با بحران کمبود نیروی انسانی مواجه است.
نیروهای پیادهنظام و یگانهای تهاجمی از جمله آسیبدیدهترین نیروها در میدان جنگ به شمار میروند و اوکراین به سختی قادر است تعداد نیروهای موجود در جبهه را حفظ کند.
قراردادهای جدید و حقوق بیشتر میتواند فرصتی برای جذب نیروی بیشتر از میان خارجیها و همچنین ماندن آنها برای مدتی طولانی فراهم کند.
با این حال، نیروهای خارجی معتقدند که آزمون واقعی این است که آیا افزایش حقوق و شرایط روشنتر قرارداد میتواند داوطلبان را به انتخاب قراردادهای طولانیتر تشویق کند یا اینکه آنها باز هم پس از گذراندن شش ماه خدمت، اوکراین را ترک خواهند کرد.
نگرانی درباره حفظ نیروهای موجود
با وجود تلاشهای وسیع برای جذب نیروهای جدید، بسیاری از نظامیان خارجی بر این باورند که حفظ نیروهای فعلی باید در اولویت اوکراین قرار گیرد.
رایان اولری، فرمانده یگان «چوزن»، بیان کرد که بسیاری از نیروهای خارجی قراردادهای ششماهه را امضا میکنند و پس از آن یا به کشور خود برمیگردند یا به یگان دیگری ملحق میشوند؛ مسألهای که باعث میشود اوکراین از هزینههایی که صرف آموزش، تجهیز و سازماندهی این نیروها کرده، نتایج قابلتوجهی نگیرد.
او این وضعیت را یک «نقطهضعف برای اوکراین» توصیف کرده و تأکید کرد که کییف باید جذب نیروهای جدید را با حفظ نیروهای فعلی همزمان کند.
اولری توضیح داد که عوامل عمیقتری وجود دارند که سبب میشوند بسیاری از نیروهای خارجی پس از پایان قرارداد ششماهه، جنگ را ترک کنند. از جمله این عوامل محدودیت دسترسی آنها به سامانههای دیجیتال ارتش اوکراین و نداشتن برخی از مزایا و تسهیلاتی است که نیروهای اوکراینی از آن بهرهمند هستند.
به اعتقاد او، رفع این مشکلات ممکن است در ماندگاری نیروهای خارجی تأثیر بیشتری نسبت به افزایش حقوق داشته باشد.
وی افزود: «اوکراین در حال حاضر به موضوع اقامت دائم و اعطای تابعیت تا حد زیادی پرداخته که یک گام مثبت محسوب میشود.»
او همچنین بیان کرد: «اکنون باید شرایط را برای نیروهای خارجی برابر با نیروهای اوکراینی فراهم کنیم تا احساس مشترکی از تعلق به یک جمع داشته باشند.»
وزارت دفاع اوکراین اعلام کرده که در حال حاضر در مورد این برنامه نظری نخواهد داد.
با این حال، اغلب نیروهای خارجی بر این اعتقاد هستند که کییف در حفظ نیروهای متخصص مسیر درستی را طی میکند.
«چارلی»، کهنهسرباز ارتش آمریکا و یکی از داوطلبان پیوسته به سپاه سوم ارتش اوکراین، نیز قراردادهای جدید و افزایش پرداختها را «گامهای مثبت» برای ترغیب نیروهای خارجی به ادامه حضور در اوکراین توصیف کرد.
او نیز به دلایل امنیتی تنها با نام مستعار خود معرفی شده است.
چارلی عنوان کرد: «فکر میکنم آنها اقدام درستی انجام میدهند؛ زیرا دریافتهاند که تعدادی از نیروهای خارجی از سرتاسر جهان به منظور تقویت ارتش اوکراین به این کشور میآیند و اکنون در حال ایجاد مشوقهایی هستند تا افراد نه تنها به اوکراین بیایند، بلکه برای مدت بیشتری نیز بمانند و صرفاً پس از پایان قرارداد ششماهه کشور را ترک نکنند.»
او افزود که قراردادهای طولانیتر بیش از همه برای آن دسته از نیروهای خارجی جذاب خواهد بود که برای کسب تجربه در میدان نبرد به اوکراین میآیند؛ تجربهای که او تاکید میکند در هیچ جای دیگر جهان نمیتوان بهدست آورد.
چارلی در پایان گفت: «اگر امروز به وضعیت جهان نگاه کنید، بهترین جایی که یک نیروی خارجی میتواند چنین تجربهای به دست آورد، اوکراین است.»
۲۱۹/۴۲