آیا تاکنون نام اختلال خواب‌آلودگی پس از غذا یا کمای غذایی را شنیده‌اید؟ این پدیده به‌طور کامل در انسان‌ها درک نشده‌است، هرچند تحقیقات متعددی در این زمینه بر روی جوندگان، مگس‌های میوه و کرم‌های نماتد انجام شده است.
مصرف یک وعده غذایی سرشار از کربوهیدرات و قند، مانند سیب‌زمینی، غلات صبحانه و نان سفید می‌تواند شما را به خواب ببرد. این نوع غذاها دارای شاخص گلیسمی بالایی هستند و به سرعت موجب آزادسازی قندها در بدن می‌شوند.
افزایش سطح گلوکز در خون به بدن فرمان می‌دهد که انسولین بیشتری تولید کند، که این فرآیند بیولوژیکی زنجیره‌ای از واکنش‌ها را ایجاد می‌کند که به جذب گلوکز توسط سلول‌های ماهیچه‌ای و چربی منجر می‌شود. این وضعیت به کاهش سطح قند خون و در نتیجه کاهش انرژی منجر می‌شود.
هنگامی که غذا می‌خورید، بدن شما به طور طبیعی سیستم عصبی پاراسمپاتیک را فعال می‌کند و به حالت «استراحت و هضم» وارد می‌شود. این حالت کاملاً مخالف با وضعیت «جنگ یا گریز» است که توسط سیستم عصبی سمپاتیک کنترل می‌شود. میزان خواب‌آلودگی ناشی از استراحت و هضم در شما بستگی به حجم غذایی دارد که در یک وعده مصرف می‌کنید؛ هر چه غذا بیشتر باشد، نیاز به استراحت بیشتر است.
اسید آمینه تریپتوفان نیز می‌تواند نقش مهمی در خواب آلودگی پس از غذا ایفا کند. تریپتوفان در انواع مختلف غذاهای پروتئینی همچون تخم‌مرغ، ماهی و گوشت یافت می‌شود. انسولین جذب برخی از اسیدهای آمینه (به جز تریپتوفان) به ماهیچه‌ها را تحریک می‌کند. نتیجه این فرآیند این است که تریپتوفان در دسترس قرار می‌گیرد و از طریق یک انتقال‌دهنده اسید آمینه به مغز می‌رسد. در مغز، تریپتوفان به سروتونین و ملاتونین تبدیل می‌شود که هر دو موجب افزایش آرامش و خواب‌آلودگی می‌گردند.
بهترین راهکار برای پیشگیری از کمای غذایی این است که از مصرف وعده‌های غذایی غنی از کربوهیدرات‌ها مانند ساندویچ یا برنج پرهیز کنید. به جای آن، مقداری پروتئین، چربی‌های سالم و سبزیجات را به وعده غذایی خود اضافه کنید تا تعادل برقرار شود و از پرخوری پرهیز کنید!
فرادید