فرزند واحد یا فرزندان متعدد؟

علی یاری‌طلب در این باره گفت: بسیاری از افرادی که تنها یک فرزند دارند، به‌خصوص اگر نخستین فرزندشان در طول بارداری یا بعد از تولد با مشکلات متعددی مانند ویار مادر یا عوارض نوزادی نظیر رفلاکس و زردی مواجه شده باشد، در مورد فرزند دیگری احساس تردید می‌کنند و با خود می‌گویند که حالا که کمی از سختی‌ها رها شده‌اند، بهتر است به فکر فرزند جدید نباشند.

او افزود: برخی از والدین نیز به بهانه‌هایی همچون نیاز به صرف تمام وقت و انرژی خود برای تربیت فرزند تنها یا نبود توان مالی برای تأمین هزینه‌های اضافی، تصمیم به نداشتن فرزند دیگر می‌گیرند. با این حال، باید بدانند که تک‌فرزندان اغلب احساس تنهایی و اندوه معناداری را تجربه می‌کنند و در بزرگسالی با مشکلات زیادی مواجه می‌شوند.

یاری‌طلب تصریح کرد: مطالعات زیادی در سطح جهانی در مورد آسیب‌های ناشی از تک‌فرزندی وجود دارد که نشان می‌دهد مشکلات بین تک‌فرزندان به‌مراتب بیشتر است و تبلیغات و رسانه‌ها در اکثر نقاط دنیا به سوی ترغیب مردم به داشتن فرزندان بیشتر سوق یافته‌اند.

این روانشناس با اشاره به این‌که والدین می‌توانند زمان و انرژی خود را به‌خوبی و بهینه برای تربیت دو فرزند تقسیم کنند، گفت: در واقع، زمانی که دو فرزند با یکدیگر بازی می‌کنند، از والدین زمان کمتری می‌خواهند، در حالی که تک‌فرزندان همیشه نیاز دارند تا با والدین خود وقت بگذرانند و هیچ همبازی دیگری ندارند.

او افزود: یکی دیگر از معایب تک‌فرزندی، ابتلا به سندروم آشیانه خالی است؛ این سندروم نوعی اختلال روانی است که پس از ترک خانه توسط آخرین فرزند، والدین را دچار ناراحتی می‌کند و علائمی چون افسردگی و اضطراب یا احساس تنهایی و پوچی را در پی دارد.

یاری‌طلب با اشاره به فواید داشتن فرزند دوم بیان داشت: یکی از مزایای این موضوع این است که از وابستگی بیش از حد والدین به فرزندشان جلوگیری می‌کند.

این روانشناس ادامه داد: تمام والدین فرزندشان را به‌طور عمیق دوست دارند و در صورتی که تنها یک فرزند داشته باشند، وابستگی و حساسیت آنان به او افزایش می‌یابد که این مسأله برای هیچ‌یک از والدین یا فرزندان مفید نخواهد بود. والدین تک‌فرزندان به‌طور معمول به شکل افراطی به آن‌ها وابسته هستند و این وابستگی تا بزرگسالی ادامه می‌یابد و سبب می‌شود که انتظارات نامعقولی در آن‌ها شکل بگیرد.

او همچنین بیان کرد: هرچه تعداد فرزندان بیشتر باشد، والدین در سال‌های آینده خانواده‌ای بزرگتر خواهد داشت و با احاطه شدن بین نوه‌ها و نتایج فرزندانشان، روحیه شاداب‌تری خواهند داشت. پدر و مادرهای امروزی که تنها فرزندان کمی دارند، در دوران سالمندی نیز با کمبود نوه روبه‌رو هستند که این موضوع می‌تواند به افسردگی و احساس پژمردگی منجر شود.

یاری‌طلب گفت: معمولاً تولد هر نوزاد به همراه خود شادی و شور و نشاط را به خانواده‌ها برمی‌گرداند و حتی با وجود سختی‌هایش، انرژی و انگیزه جدیدی به والدین و اطرافیان می‌دهد.

این روانشناس توضیح داد: هنگامی که خانواده‌ای یک فرزند خود را پرورانده و از مشکلات نوزادی رها می‌شود، زندگی به حالت سکون اولیه بازمی‌گردد؛ بنابراین تولد نوزاد جدید می‌تواند دوباره شادابی و انرژی را به خانواده بازگرداند و هم‌بازی خوبی برای فرزند بزرگتر فراهم آورد.

او همچنین به اهمیت وجود خواهر و برادر اشاره کرد و گفت: هرچند این افراد ممکن است با یکدیگر تفاوت‌هایی داشته باشند، اما وجود آن‌ها در زندگی ارزشمند است. برخی بر این باورند که می‌توان در خارج از خانواده دوستی پیدا کرد، اما هیچ دوستی نمی‌تواند جایگزین خواهر و برادر یا خانواده باشد.

یاری‌طلب خاطرنشان کرد: در پژوهش‌های انجام‌شده بر روی مادران، مشخص شده که میزان خودکشی در مادرانی که دارای بیش از یک فرزند هستند، به‌مراتب کمتر است. هرچند که داشتن فرزند دوم و حتی سوم دشواری‌هایی خاص خود را داراست، اما تأثیرات قابل توجهی بر روی انگیزه، شادابی و هدفمندی والدین خواهد داشت.