معمولاً برگزاری کنسرت‌ها پس از ایام محرم و صفر به این صورت جریان دارد که در هفته پایانی این ایام، بلیت‌فروشی برای کنسرت‌های مختلف آغاز می‌گردد. اما امسال، باوجود گذشت بیش از یک هفته از پایان دوران سوگواری، تنها تعدادی محدود کنسرت در کشور برگزار شده و از اجرای صحنه‌ای متعدد خبری نیست.
شاید در نگاه نخست، این کمرنگ شدن فعالیت‌های کنسرتی ناشی از سفر هنرمندان به خارج از کشور به نظر برسد، اما پس از بررسی بیشتر متوجه می‌شویم که برگزاری کنسرت‌های پاپ در تهران به نیمه‌های مهرماه موکول شده است.
میلاد ماهان‌راد (تهیه‌کننده موسیقی) دلیل عدم برگزاری کنسرت‌های پاپ در تهران را عدم حمایت و همراهی برخی نهادهای دولتی مسئول می‌داند و اظهار می‌کند: به رغم اینکه ممکن است عده‌ای بگویند که مردم تمایل خود به موسیقی پاپ را از دست داده‌اند، واقعیت این است که مردم نه تنها علاقه خود را از دست نداده‌اند بلکه اگر حمایت‌های عمومی از این نوع موسیقی نبود، به‌طور قطع چراغ موسیقی پاپ در ایران در چنین شرایطی خاموش می‌شد.
او همچنین افزوده که خیلی از مسئولان در صدد محدود کردن شدید موسیقی پاپ هستند و با ابراز تاسف می‌گوید: متأسفانه صرف‌نظر از تأثیرات ناشی از حوادثی چون بحران کرونا و ناآرامی‌های سال گذشته، چارچوب حمایت و هدایت موسیقی پاپ در ایران با مشکلات اساسی روبرو است؛ به هیچ وجه دست‌نیافتنی نیست که انتظار داشته باشیم موسیقی پاپ بتواند در فضای صدا و سیما به تصویر کشیده شود یا برنامه‌هایی مشابه نقد و نظر سینما و ورزش داشته باشد!
ماهان‌راد در ادامه به نتایج سیاست‌گذاری‌ها در عرصه موسیقی اشاره می‌کند و تأکید می‌نماید: متاسفانه معمولاً همان ظرفیت‌های محدود در بخش دولتی و خصوصی، یا کاهش یافته‌اند یا اولویت خود را از برگزاری کنسرت به کاربری‌های دیگری همچون همایش و … تغییر داده‌اند. در تهران، در یک یا دو سال اخیر، از پنج سالن حداقلی موجود برای اجرا، دو سالن ایرانیان و وزارت کشور از دور برگزاری کنسرت خارج شده‌اند و بیش از ۵۰ خواننده مجبورند تنها در سه سالن به اجرای برنامه بپردازند.
این تهیه‌کننده در این رابطه می‌گوید: در زمینه محتوا و شعرها، چندان ضوابط و رویکرد هدایتگری وجود ندارد و سلیقه‌محوری بر فرآیند ممیزی حاکم است؛ به همین خاطر، شاهد ارائه آثار جدیدی از بین خوانندگان نیستیم. سخت‌گیری برای صدور مجوزها در سایر استان‌ها به حدی افزایش پیدا کرده که به اعتراض صنف و حتی وزیر ارشاد منجر شده است.
او از این نکته یاد می‌کند که مدیریت وزارتخانه فعلاً رویکرد سکوت را در پیش گرفته و از نشست‌های خبری اعلام سیاست‌ها و برنامه‌ها خبری نیست. همچنین سایر نهادها و سازمان‌ها نیز چندان به موسیقی پاپ حمایت نمی‌کنند. رعایت مالکیت معنوی آثار به طور درست انچام نمی‌شود و حتی اپراتورهای بزرگ موبایل به جای حمایت از این حوزه، در شبکه‌های اجتماعی و برنامه‌های خود به وضوح به حقوق معنوی خوانندگان توجهی ندارند.
او می‌افزاید که «با وجود چنین شرایطی سرمایه‌گذاران از حوزه فرهنگ دوری کرده‌اند» و ادامه می‌دهد: به همین دلیل، معدود علاقه‌مندان و فعالان این صنف به ناچار به سمت اجرای برنامه‌های خارج از کشور روی آورده‌اند؛ هرچند حفظ ارتباط و تعامل با ایرانیان مقیم خارج از کشور اقدامی ارزشمند است، اما این روند بیشتر ناشی از فضای بسته و عدم حمایت داخلی است. قشر جوان و پرشور داخلی برای شرکت در کنسرت‌ها، هزینه‌های بسیاری صرف کرده و به خارج از کشور سفر می‌کنند و یا اینکه فعالیت‌های تفریحی نه چندان مفید را جایگزین فضای شاد و سالم کنسرت‌های داخلی می‌نمایند و با اوضاع کنونی، به واقع نمی‌توان امید چندانی به آینده موسیقی پاپ در ایران داشت.