کبودی پوست می‌تواند علامتی از وجود یک بیماری باشد

زمانی که فردی به زمین می‌خورد یا جراحتی می‌بیند، فشار بالایی به عروق خونی موجود در زیر پوست وارد می‌شود که نتیجه آن کبودی در سطح پوست خواهد بود. این مشکل به ویژه در افراد میانسال بیشتر مشاهده می‌شود، چرا که پوست آن‌ها نازک‌تر است و به آسانی دچار آسیب‌های عروقی می‌شود.

اگر خونریزی از محل زخم به مدت بیش از ۱۰ دقیقه ادامه یابد، همچنین اگر کبودی‌های مکرر و بدون دلیل خاصی به مدت هفته‌ها باقی بمانند یا جراحت‌های کوچک به کبودی‌های بزرگ‌تر و دردناک تبدیل شوند، کبودی به وضعیت خطرناکی دچار خواهد شد. علاوه بر این، در برخی افراد ممکن است این کبودی‌ها به صورت ارثی باشد.

در غیر این صورت، دارا بودن کبودی می‌تواند نشانه‌ای از بروز بیماری‌های دیگر باشد که در ادامه به توضیح آن‌ها می‌پردازیم:

بیماری کبدی: افرادی که به مصرف الکل می‌پردازند، بیش‌تر در خطر ابتلا به نارسایی کبدی قرار دارند. بیماری کبدی به نام سیروز، مانع از تولید پروتئین‌های ضروری برای لخته شدن خون توسط کبد خواهد شد. نتیجه آن، زرد شدن پوست، تیرگی رنگ ادرار و ورم پاها است.

اختلالات خونی: برخی اختلالات خونی ارثی موجب می‌شوند که فرایند لخته شدن خون به کندی انجام شود و در مواردی کاملاً متوقف گردد. اختلال فون‌ویلبراند یکی از این اختلالات خونی است که در اثر فقدان پروتئین فون‌ویلبراند، کارایی لخته شدن خون به خطر می‌افتد.

کمبود ویتامین‌ها: نبود ویتامین C باعث بروز بیماری اسکوربوت می‌شود که در آن، لثه‌ها دچار خونریزی شده و زخم‌ها زمان بیشتری برای بهبود نیاز دارند. تزریق ویتامین K به بدن این امکان را فراهم می‌کند که بدن بتواند به طریقی لخته‌های خون تولید کند که خطر خونریزی در نوزادان را کاهش دهد. این مشکل در بزرگسالانی که دچار کمبود ویتامین K هستند نیز قابل مشاهده است، اما معمولاً می‌توان آن را با استفاده از مکمل‌ها حل کرد.

سرطان: لوسمی به بافت مغز استخوان و جریان خون آسیب می‌زند و می‌تواند منجر به خونریزی از لثه‌ها و کبودی راحت‌تر بدن گردد.

واسکولیت (التهاب رگ): گروهی از بیماری‌ها که منجر به التهاب عروق خونی می‌شود به واسکولیت معروف هستند. علاوه بر کبودی، زخم‌های پوستی، تنگی نفس، ایجاد لکه‌های بنفش و بی‌حسی اندام‌ها نیز از دیگر علائم این بیماری است. درمان این عارضه معمولاً با تجویز استروئیدها انجام می‌گیرد.

تداخل دارویی: داروهای افسردگی مانند سلکسا و پروزاک می‌توانند خطر خونریزی را افزایش دهند، زیرا بر جریان خون و التهاب اثر می‌گذارند. همچنین داروهای رقیق کننده خون از جمله وارفارین و آسپرین نیز تأثیر مشابهی دارند.