این روزها در میان اخبار سیاسی و متأسفانه اوضاع جنگ، یکی از دراماتیک‌ترین اخبار مرتبط با تیم استقلال انتشار خبر اسپانسر جدید این تیم است. این اسپانسر، ظاهراً یک صفحه اینستاگرامی فروش گوشی‌های همراه در شهر آمل محسوب می‌شود و با توجه به ابعاد تجارتش، سوال برانگیز است که چگونه توانسته هزینه‌های گزاف اسپانسرینگ را بپردازد تا نامش بر روی لباس استقلال نقش ببندد.
اما در اینجا قصد داریم به یک مسأله بنیادی‌تر توجه کنیم: شخصیت فراموش‌شده‌ی این تیم. باشگاه بارسلونا با وجود محبوبیت و قدرتش، در طول سال‌های متمادی قراردادهای اسپانسری از سوی برندهای بزرگ را رد کرده و ترجیح داده نام یونیسف، سازمان حمایت از کودکان ملل متحد را بر روی پیراهن خود ببیند. باشگاه‌هایی همچون بایرن‌مونیخ، منچستریونایتد و رئال‌مادرید نیز با دقت و وسواس زیادی به انتخاب اسپانسر خود می‌پردازند و نام و برند خود را به دلیل پول به هر اسپانسر ناشناخته یا خارج از اصول و ارزش‌های باشگاه نمی‌فروشند. اما چه عواملی سبب می‌شود که باشگاه استقلال، تبلیغ روی پیراهن خود که نماد اصلی هویت‌اش است را به یک صفحه اینستاگرامی موبایل‌فروشی که کمتر کسی حتی آن را شناخته، واگذار کند؟ موضوع محتوا و فروش گوشی‌های همراه نیست؛ چرا که این باشگاه در فصل‌های گذشته همین جایگاه را به یک شرکت معتبر در حوزه خدمات پس از فروش محصولات دیجیتال – سیف‌سرویس – اختصاص داده بود، شرکتی که با یک جستجوی ساده در دنیای اینترنت قابل شناسایی است و به یک هلدینگ بزرگ و معتبر تعلق دارد. اما اکنون سوال این است که چرا استقلال تا این حد شخصیت خود را نادیده گرفته و به سمت یک پلتفرم تبلیغاتی ناشناخته روی آورده است؟
این نکته را نباید از یاد ببرد: استقلال نباید به فراموشی بسپارد که همه‌چیز محدود به پول و بازی نیست، و شخصیتش را نباید نادیده انگارد.