آیا نیاز به انجام بوتاکس دارم؟

روش‌های زیبایی در راستای مقابله با پیری تأثیری بر زنان مسن نداشته و به ندرت آن‌ها را جوان‌تر نشان می‌دهد. بسیاری از شرکت‌کنندگان در فستیوال گلدن‌بچلر که تحت عمل جراحی و روش‌های جوان‌سازی قرار گرفته‌اند، اظهار نارضایتی می‌کنند و احساس می‌کنند بخش عمده‌ای از هویت فردی و اجتماعی خویش را از دست داده‌اند.

گاردین :سلام، خانمِ خوش‌چهره! سال آینده ۴۰ ساله می‌شوی و می‌بینی که تمامی دوستان و آشنایانت از تو جوان‌ترند. آیا این مسئله به رژیم‌های سخت مربوط است یا شاید ناشی از بوتاکس و دیگر ترفندهای زیبایی باشد؟ به نظر می‌رسد که جامعه جوان‌سازی را بسیار جدی گرفته است. به یاد مصرعی از آهنگ‌های گروه راک اینیدگو گرلز می‌افتم که به زیبایی حال را توصیف می‌کند: “هر درسی که زندگی به تو می‌دهد، خطی روی صورتت نمایان می‌شود”. حالا من هم باید دست به کار شوم و از قافله عقب نمانم.

سلام خانمِ بدترکیب! خوش آمدید! به افتتاح ستون جدید مشاوره زیبایی گاردین خوش آمدید. لطفاً سؤالات خود را از جسیکا دیفینوی سن‌گذاشته بپرسید؛ سردبیر سابق که کارش را بر روی برنامه‌های رسمی پرنسس‌های جذاب کارداشیان-جنر تمام کرده و اکنون به خبرنگاری توبه‌کرده تبدیل شده است.

این روزها وی با مسئله‌ای درگیر است که پوست صاف و صیقلی عزیزانش را تا مرز نابودی کشانده و مصرف مکمل‌های کلاژن، بحران آب و هوایی را تشدید کرده است.

به چه صورت عمل کنیم؟ فرهنگ زیبایی موضوعی است در حوزۀ بهداشت عمومی، البته با پوزش از زیباجویان محترم.

مردم مرا زنی می‌دانند که صنعت زیبایی از او هراس دارد. شما می‌توانید مرا بی‌چهره بنامید. خوانندگان همواره لطف داشته‌اند به من؛ به‌ویژه زمانی که به نقد معیارهای زیبایی مدرن پرداخته و بوتاکس و زئومین را به چالش می‌کشم.

دوستان با نظراتی زیبا‌تر از خود مرا نوازش می‌کنند. یکی اخیراً نوشته است: “یا جوان و زیبا هستی و از درد ما خبر نداری یا به شدت پیر و نامناسبی و آب از سرت گذشته.”

به راست می‌گویم که عاشق این صراحت‌های صادقانه‌ام. لطفاً هر نامی که می‌خواهی بر من بگذار. زیبا، زشت، یا حتی بگو گروتسک. من تجسمی از طنز سیاه و ترسناک توام. منظورم را دریاب.

به نظر من “زیبایی” توهمی ساخته‌شده توسط فرهنگ است، و با این حال بر درک و عمل فرد تأثیرگذار است. القای زیبایی بدون شک فرصت‌های زیادی به همراه دارد و باعث می‌شود تا افراد منزلت اجتماعی، اقتصادی و حتی سیاسی پیدا کنند.

اما آیا این نوع منزلت‌یابی و بردن مفهومی دارد؟ به نظر من چنین مفهومی توخالی و بی‌معنی است و در عین حال تأمل‌برانگیز.

در واقع از این خطوط نمی‌توان انتظار راه‌حل‌های مفیدی داشت. بهترین و جدیدترین سرم نیاسینامید در فروشگاه خانمِ بدترکیب موجود نیست. من برای مشکلات چربی و غبغب یا برجسته‌سازی نواحی خاص، جراح و متخصصی را توصیه نمی‌کنم.

در عوض برایم جالب است بدانم که برندهای زیبایی بزرگ مانند “بی‌بیوتی” چگونه سرمایه‌گذاری و بازاریابی می‌کنند. اصلاً منبع این برندها چیست؟ چه تاثیری دارند؟ چگونه صنعتی شده‌اند که توانسته‌اند میلیاردها بطری پلاستیکی را وارد چرخه تولید کنند؟

سال ۲۰۱۹، کمپانی دارویی “آلرگان”، که در آن زمان بوتاکس تولید می‌کرد، سفری مطبوعاتی ترتیب داد و از من برای حضور در جشنواره موسیقی “استیج‌کوچ” دعوت کرد. بسیاری از برندها به ازای تبلیغ و پوشش مطبوعاتی، اعضای رسانه را به تعطیلات رایگان می‌برند. اگرچه چنین مزایایی به‌نظر غیراخلاقی و غیرحرفه‌ای می‌رسد، اما عمده رسانه‌های فعال در حوزه زیبایی به این شیوه عمل می‌کنند.

سفری پرخرج و فوق‌العاده مجلل
به هر سردبیر مزایای ویژه، کنسرت‌های رایگان، سوئیت‌های هتل خصوصی، مجموعه‌ای از لباس‌ها، و انبوهی از محصولات زیبایی و خدمات بوتاکس و ژوویدرم رایگان تقدیم شده بود.

من پیشنهاد تزریق و جوان‌سازی را نپذیرفتم. به گمانم تنها من بودم که این گزینه را رد کردم. اوقات آخر هفته‌ام را صرف نگاه کردن به چهره‌های صاف و صیقل‌داده‌شده سُرنگی اهالی رسانه کردم.

همیشه نسبت به دست‌کاری صورت و پوستم دقت داشتم، پوستی که به وضوح ضعیف، سال‌خورده و متغیر شده است. ۲۹ سال داشتم و کار در صنعت زیبایی باعث می‌شد که حالم بد شود.

همه می‌خواستند چهره‌ای متفاوت داشته باشند. بسیاری مواقع واقعاً نیازی به این تغییرات نبود. به وضعیت عجیبی دچار شده بودم. برای آرامش و تفکر به خانه برگشتم و گزارشی مفصل نوشتم که مشخص کند چقدر زمان، هزینه و زحمت لازم است تا ظاهر جوانی و “چهرۀ اینستاگرامی” پیدا کنم؟ در حدود شانزده درمان زیبایی و هفده هزار دلار در هر سال، که این رقم بدون احتساب تورم افزاینده است.

درک منطق اینکه ایده‌آل زیبایی که بر محور جوان‌سازی بچرخد، محصول “الگوریتم سیاه‌چاله” و دایره معیوبی طراحی شده است که برای جذب مشتری ایجاد شده، به من احساس بهتری نمی‌داد. روانم برای مدتی دچار اختلال شد.

نکته جالب این‌که اصطلاح کاذب “زیبایی نیکو” همه جا به طرز قابل توجهی قابل مشاهده است. محصولات ضد پیری پر از ارزش‌های جادویی و مذهبی هستند. به عنوان مثال، عباراتی مانند آب‌رسان “جام مقدس” یا ترکیبات “معجزه‌آسا” و واژگانی از این قبیل به گوش می‌رسد.

اما درخشش شگفت‌انگیز “آن هاتاوی” یا “کیت وینسلت” هیچ ارتباطی با جوان‌سازی ندارد. آن‌ها به پذیرش طبیعی گذر عمر پرداخته‌اند و این امر چرا نباید درست باشد؟ ما بارها این عبارت را شنیده‌ایم که «با وجود سن، شگفت‌انگیز به نظر می‌رسی». این تعاریف اساساً از ساختار فرهنگی یا تجاری نشأت می‌گیرند که انسانی را ابزاری و مصرفی می‌نگرند.

به نظر می‌رسد تصمیم بر این شده تا حیات انسانی با تمام ویژگی‌های طبیعی‌اش به صفات تجاری تبدیل گردد.

غافل از آن‌که استرچ‌مارک (ترک شایع پوستی) ناشی از تجارب انسانی در زندگی روزمره است و چین‌و‌چروک‌ها عموماً نشان‌دهنده پختگی و خِرِد هستند.

البته سن‌و‌سال‌دار شدن ظاهر یک فرد می‌تواند تنها بخشی از سیر طبیعی زندگی باشد، بدون اینکه به ارزشی اخلاقی نسبت داده شود. ما افرادی سالخورده و چروکیده را می‌شناسیم که چندان عاقل به نظر نمی‌رسند. نمونه‌اش همین اعضای هیئت دولت ایالات‌متحده.

چروک‌های پنجه‌کلاغی یا دیگر شیارهای پوستی لزوماً خوب و زیبا نیستند و به معنای خرد و عمق معنوی نیز نمی‌باشند. سالخوردگی و علائم ظاهری آن به سادگی بخشی از تجربۀ زیسته و واقعیت طبیعی هر موجود زنده است.

دست‌کاری زیبایی شاید در کوتاه‌مدت حس خوبی به شما بدهد، اما خود منجر به چرخه‌ای بی‌پایان از اضطراب می‌شود. پژوهشی در دانشگاه ییل نشان داده است که افرادی که دیدگاه منفی نسبت به پیری دارند و از روش‌های زیباسازی استفاده می‌کنند، هفت سال زودتر از دیگران می‌میرند.

برخی از خوانندگان اشاره کرده‌اند که زنان به دلیل “اهمیت پیری” در “مبارزه با پیری” مشارکت می‌کنند. جوان‌تر به نظر رسیدن، آن‌ها را نسبت به تبعیض سنی آسیب‌پذیرتر می‌کند. این نقد به میزان خاصی صحیح است، اما باید در نظر داشت که رعایت استانداردهای زیبایی هیچ‌گونه تسکینی به همراه ندارد و تنها عادت‌های این مراقبت‌ها و پیامدهای مرتبط با آن از جمله اضطراب، افسردگی، اختلال در تغذیه و آسیب به خود را تشدید می‌کند.

آشکار است که روش‌های زیبایی ضد پیری واقعاً به زنان مسن کمکی نمی‌کند و به ندرت آن‌ها را جوان‌تر به نظر می‌آورند. به شرکت‌کنندگان فستیوال گلدن‌بچلر نگاه کنید. تقریباً همۀ آن‌ها به‌نحوی شگفت‌آور تحت جراحی و روش‌های جوان‌سازی قرار گرفته‌اند. اکثرشان اعتراف می‌کنند که خوشحال نیستند، گویی نامرئی شده‌اند و بخش عمده‌ای از هویت فردی و اجتماعی خود را از دست داده‌اند.

سوزان سانتاگ نویسنده و نظریه‌پرداز برجسته آمریکایی در کتاب “دربارۀ زنان” می‌نویسد: “راه حل ایده‌آلی برای روش‌های ضد پیری وجود دارد و به تمامی زنان توصیه می‌کنم آن را به کار بگیرند: به خودتان اجازه دهید به‌طور طبیعی و بدون شرم پیر شوید، فعال و سرزنده باشید، خوب بیندیشید، نافرمان باشید و با مبارزه با استانداردهای دوگانه و جعلی اجتماعی، شخصیت خود را حفظ کنید”.

آیا باید با پوست افتاده و چروک‌خورده‌ام موضع سیاسی بگیرم؟ حالا با بوتاکس یا بدون آن، چهرۀ یک زن قدرتمند در سن بالا دارای پیامد سیاسی می‌باشد.

آیا می‌دانستید سازندگان بوتاکس ده‌ها هزار دلار به قانون‌گذاران که بسیاری از آن‌ها حقوق زنان را نقض می‌کنند، کمک مالی می‌کنند؟

چرا به جای مقابله‌ با فراز و نشیب‌های طبیعی زندگی که بخشی از آن بر بدن ما حک شده، به دنبال احقاق حقوق اساسی خود نباشیم و از تلاش برای بقای خود، امیدواری و عقلانیت لذت نبریم؟

یادآور باشیم که در زندگی عرصه‌هایی وجود دارد که نمی‌توان با ظلم و ستم بر آن‌ها غلبه کرد، اما زیبایی حوزه‌ای است که می‌توان به‌واسطهٔ آگاهی و عقلانیت به ساماندهی آن پرداخت.

عصرایران