امیرحسین محمودپور در گفت‌وگو با اطلاعات آنلاین درباره خداحافظی ناگهانی‌اش از تیم ملی قایقرانی رویینگ ایران اظهار داشت: «تصمیم من نهایی و غیر قابل تغییر است. من ۱۰ سال به قایقرانی پرداخته‌ام و تمام زندگی‌ام را وقف این ورزش حرفه‌ای کرده‌ام و به‌طور کامل هزینه‌های آن را از جیب خود پرداخت نموده‌ام، اما متأسفانه هیچ‌گونه حمایت و پشتیبانی وجود نداشته است. رشته ما به گونه‌ای است که اسپانسرها تمایلی به سرمایه‌گذاری در آن ندارند و معمولاً دیده نمی‌شود، بنابراین باید از سمت نهادهایی مانند وزارت ورزش، کمیته ملی المپیک و فدراسیون حمایت‌هایی دریافت کنیم؛ متأسفانه این امر نیز محقق نمی‌شود. حقوق ما در ابتدا ۲ میلیون تومان بود که به تازگی و با نزدیک شدن به بازی‌های آسیایی به ۴ میلیون تومان افزایش یافته، اما با چنین مبلغی نمی‌توان زندگی کرد.»
وی ادامه داد: «در حدود پنج ماه آینده، مسابقات کسب سهمیه المپیک پاریس برگزار خواهد شد که در آن پنج قایق برتر موفق به کسب سهمیه خواهند شد و من نیز شانس لازم برای رسیدن به این هدف را داشتم، اما فشاری که به من وارد آمده به حدی است که در فاصله پنج ماه مانده به رقابت‌های المپیک، انتخاب به کناره‌گیری می‌کنم. برای هر ورزشکاری، حضور در المپیک آرزو است، اما با عدم وجود حمایت لازم، حداقل باید چه مدتی انتظار کشید؟ زمانی که مدال بازی‌های یونیورسیاد را کسب کردم، به همراه امید غ زیادی به خانه برگشتم و گمان می‌کردم زندگی‌ام دگرگون خواهد شد، اما تنها ۳۰ میلیون تومان به عنوان پاداش به من اعطا شد که آن نیز توسط اسپانسر کاروان دانشجویان پرداخت گردید. در حدود یک سال و نیم گذشته، موفق به کسب ۱۲ مدال در مسابقات بین‌المللی شده‌ام، اما هیچ یک از آنها مورد توجه قرار نگرفته است.
وی در پاسخ به سؤالی درباره اینکه آیا با فدراسیون و سرمربی تیم ملی در خصوص تصمیمش صحبت کرده یا نه، بیان کرد: «آقای فرزام، سرمربی تیم ملی تقریباً در جریان قرار دارد، اما فدراسیون از این موضوع بی‌خبر است. اگر هم از تصمیم من اطلاع داشته باشد، چه اقدامی می‌تواند انجام دهد تا مرا نگه دارد؟ با ماهیانه ۴ میلیون تومان نمی‌توان کاری از پیش برد.»
او درباره شروع کار جدید خود نیز گفت: «با پاداش ۳۰ میلیون تومانی‌ام، جنس خریدم و کسب و کارم را آغاز کرده‌ام؛ امید دارم که به تدریج کارم را گسترش دهم.»