دلایل عدم استقبال از پیاده‌روی چیست؟

در یک تحقیق، پژوهشگران به بررسی موانع فردی که باعث کاهش میزان پیاده‌روی در افراد می‌شود، پرداخته‌اند؛ موانعی که با پرداختن به آن‌ها می‌توان این فعالیت سالم را ترویج کرد.

ظهور چالش‌های زیست‌محیطی، چه محلی و چه جهانی، توجه به برنامه‌ریزی برای توسعه پایدار را در چند دهه اخیر ضروری کرده و در نتیجه، حمل و نقل پایدار نیز به وجود آمده است.

یکی از استراتژی‌های حمل و نقل پایدار، تشویق شهروندان به استفاده از روش‌های غیرموتوری به‌ویژه پیاده‌روی است. سفرهای پیاده‌روی نقش حیاتی در حرکت جوامع به سمت حمل و نقل پایدار ایفا می‌کند.

پیاده‌روی به عنوان ارزان‌ترین روش نقل و انتقال، عدم وابستگی به منابع انرژی غیرقابل تجدید، کمترین تداخل در فضای شهری، و نیز تأثیرات مثبت بر سلامتی و سرزندگی، دارای مزایای بسیاری است.

از سوی دیگر، افزایش استفاده از روش پیاده‌روی در سفرهای روزمره می‌تواند به‌طور قابل توجهی در کاهش ترافیک و آلودگی‌های زیست محیطی نظیر آلودگی هوا و آلودگی صوتی مؤثر باشد.

بدین ترتیب، طبق نظر علمای این حوزه، پیاده‌روی به‌عنوان یک شیوه فعال حمل و نقل به میزان قابل توجهی نیاز به فعالیت بدنی دارد. سفرهای پیاده، سطح فعالیت جسمی را افزایش می‌دهد که برای سلامت عمومی توصیه می‌شود.

پژوهش‌ها نشان داده‌اند که پیاده‌روی منظم، کیفیت سلامت جسمی و روانی افراد را بهبود می‌بخشد. بنابراین، کوشش برای ارتقاء میزان پیاده‌روی شهروندان می‌تواند به‌عنوان یک سیاست کلیدی در راستای بهبود سلامت اجتماعی در نظر گرفته شود.

با این وجود، با وجود پژوهش‌های متعدد، تنها تعداد اندکی از آن‌ها به بررسی موانع تأثیرگذار بر شیوه پیاده‌روی اختصاص یافته‌اند.

به منظور مطالعه بیشتر این موضوع، محققان دانشگاه صنعتی امیرکبیر تحقیقی را انجام داده‌اند که در آن موانع فردی منجر به تمایل کمتر شهروندان به پیاده‌روی در سفرهای کاری روزانه، مورد مطالعه و تحلیل قرار گرفته است.

آن‌ها با تجزیه و تحلیل وضعیت 432 نفر از شهروندان کارمند ساکن شهر رشت، نقش پنج مانع مرتبط با فرد در ایجاد تمایل کمتر به پیاده‌روی در سفرهای شغلی را مورد بررسی قرار داده‌اند.

این موانع شامل تنبلی/ تمایل به خواب بیشتر، مشکلات جسمانی و حرکتی، عدم علاقه به پیاده‌روی، اهمیت آراستگی ظاهر در محل کار و احساس ناراحتی از دیده شدن در خیابان بوده‌اند.

نتایج این بررسی‌ها نشان می‌دهد که تأثیر ویژگی‌های اقتصادی-اجتماعی بر هر یک از موانع فردی مورد مطالعه، متفاوت است و سهم این ویژگی‌ها بر پنج مانع به ترتیب عبارتند از: تنبلی/ میل به خواب بیشتر 41 درصد، مشکلات جسمی و حرکتی 30 درصد، عدم علاقه به پیاده‌روی 13 درصد، اهمیت آراستگی ظاهر 7 درصد و احساس ناراحتی از دیده شدن 8 درصد.

علاوه بر این، یافته‌ها نشان می‌دهند که متغیر تجربه حداقل پنج دقیقه پیاده‌روی روزانه در سفرهای غیرشغلی به‌عنوان یکی از ویژگی‌های اقتصادی-اجتماعی، متغیر کل مدت زمان مسافرت به‌عنوان یکی از ویژگی‌های سفر، و متغیر شاخص قابلیت پیاده‌روی به‌عنوان یکی از ویژگی‌های محیطی از اهمیت ویژه‌ای برخوردارند.

میقات حبیبیان، پژوهشگر دانشکده مهندسی عمران و محیط زیست دانشگاه صنعتی امیرکبیر و همکاران وی در این تحقیق، بیان کرده‌اند: «بررسی مطالعات مختلف نشان می‌دهد که عدم‌آگاهی از موانع و محدودیت‌های فردی برای پیاده‌روی می‌تواند موجب ناموفق بودن اقدامات اخذ شده جهت افزایش تمایل به پیاده‌روی شهروندان شود».

آن‌ها همچنین تأکید کرده‌اند: «به عبارتی، برای افزایش پیاده‌روی لازم است که موانع پیش روی شهروندان در پیاده‌روی شناسایی و برطرف گردند. بر این اساس، شناسایی عواملی که منجر به درک یک مسئله به‌عنوان مانع پیاده‌روی می‌شود بسیار اساسی است».

این نتایج در ماهنامه علمی پژوهشی «مهندسی عمران امیرکبیر» وابسته به دانشگاه صنعتی امیرکبیر منتشر شده‌اند.

“`