فعالیت‌های بدنی برای جلوگیری از مرگ زودرس / عوارض ناشی از عدم تحرک چست؟

نقص در حرکت و نشستن مداوم روی صندلی موجب بروز مشکلات جسمی و به مرور زمان، عوارض قلبی و عروقی در افراد می‌شود. کارشناسان همواره بر این نکته تأکید کرده‌اند که ورزش و فعالیت بدنی موثرترین روش برای بهبود وضعیت جسمانی افرادی با تحرک کم است.

سوال اصلی این است که دقیقاً کدام تمرینات را باید انجام دهیم تا خطرات و عوارض ناشی از نشستن طولانی و بی تحرکی را کاهش دهیم؟

 تحقیقات نشان می‌دهد که فعالیت‌هایی از قبیل باغبانی یا دوچرخه‌سواری می‌توانند به کاهش خطر مرگ زودرس کمک شایانی کنند، البته به شرطی که این فعالیت‌ها به میزان کافی انجام شوند. پژوهش‌ها نشان می‌دهند که تنها نیم ساعت ورزش در روز می‌تواند به عنوان جبران‌کننده خطرات ناشی از نشستن بیش از حد، کافی باشد. علاوه بر این، محققان به این نتیجه رسیدند که انجام فعالیت‌های شدید به مدت ۳۰ تا ۴۰ دقیقه در روز می‌تواند آسیب‌های ناشی از بی تحرکی را به طور قابل توجهی کاهش دهد.

این پژوهش همچنین نشان داد افرادی که زمان زیادی را در پشت میز یا بر روی مبل می‌گذرانند، در معرض خطر مرگ زودهنگام قرار دارند. اما اگر این افراد برای مدت ۳۰ تا ۴۰ دقیقه به انجام فعالیت‌های سنگین مانند دوچرخه‌سواری، پیاده‌روی سریع یا باغبانی بپردازند، خطر مرگ زودرس در آن‌ها کاهش می‌یابد.

پروفسور اولف اکلوند، از دانشکده علوم ورزشی نروژ، در این زمینه می‌گوید: بی تحرکی یا کم تحرکی ارتباط مستقیم با افزایش میزان مرگ و میر دارد. پزشکان و متخصصان توصیه می‌کنند که انجام فعالیت بدنی در طول روز برای همه عملاً مفید است و بزرگسالان نیز بهتر است حداقل دو بار در هفته تمرینات قدرتی انجام دهند. آن‌ها باید تلاش کنند و طبق راهنمایی‌های موجود، دو ساعت و نیم فعالیت با شدت متوسط، مانند پیاده‌روی سریع، در طول هفته داشته باشند. تحقیقات قبلی نشان داده که زمان نشستن در مقایسه با هر سطح دیگری از فعالیت، حتی خواب و ایستادن، خطر حملات قلبی و سکته را افزایش می‌دهد.

آخرین تحقیقی که در این زمینه در مجله «ژورنال پزشکی ورزشی بریتانیا» منتشر شده است، بر روی میزان ورزش افراد و تأثیر آن بر کاهش خطر نشستن طولانی مدت متمرکز است. محققان داده‌های بیش از ۴۴ هزار فرد میانسال و مسن که بین ۴ تا ۱۴.۵ سال از ردیاب تناسب اندام استفاده می‌کردند را تحلیل کردند. در طول این تحقیق، ۳۴۵۱ نفر جان خود را از دست دادند.

شرکت‌کنندگان بر اساس مدت زمانی که به طور معمول بی تحرک بودند، به گروه‌های مختلفی تقسیم شدند؛ این بی‌تحرکی از ۸.۵ تا ۱۰.۵ ساعت در روز متغیر بود. همچنین، بر اساس مدت فعالیت بدنی با شدت متوسط تا زیاد، آن‌ها تقسیم‌بندی شدند که به طور متوسط فعالیت بدنی آن‌ها بین هشت تا ۳۵ دقیقه در روز بود. نتایج این تحقیق نشان داد افرادی که بیشترین زمان را در حالت بی‌تحرکی سپری کردند، به دلیل بروز عوارض مختلف، جان خود را در طول مدت مطالعه از دست دادند.

با این حال، افرادی که بیشترین زمان را به فعالیت‌های متوسط تا شدید اختصاص دادند، کمتر با خطر مرگ ناگهانی مواجه شدند و میزان خطر مرگ ناگهانی در آن‌ها مشابه افرادی بود که کمترین زمان بی‌تحرکی را داشتند. پروفسور اکلوند در مورد یافته‌های این تحقیق گفت: نتایج ما نشان‌دهنده این است که می‌توان فعالیت بدنی و زمان کم تحرکی را به شیوه‌های مختلفی ترکیب کرد تا خطر مرگ زودرس را کاهش دهیم.

 همشهری