تصویر نهایی از کیومرث پوراحمد به یادگار برای کیانوش عیاری

این هنرمند ارزشمند در طول دوران حرفه‌ای خود در سینما به عنوان بازیگر در نقش‌های مختلف برای دوستان و همکارانش جلوی دوربین رفته بود که یکی از آخرین‌ آنان، فیلم «نگهبان شب» به کارگردانی رضا میرکریمی است.

علاوه بر آثار سینمایی خود، او در فیلم «جمشیدیه» ساخته‌ی یلدا جبلی نیز ایفای نقش کرده و به احتمال زیاد آخرین تجربه‌ی بازیگری‌اش هم در فیلم «ویلای ساحلی» کیانوش عیاری رقم خورده است.

او چند ماه پیش از آن روزهای غم‌انگیز، به یکی از شهرهای شمالی کشور آمده و به پشت صحنه فیلم‌برداری فیلم رفیق دیرینه‌اش کیانوش عیاری می‌رود. در آن زمان، کیانوش در شهر نور مشغول فیلمبرداری بود و پوراحمد پیشنهاد بازی در «ویلای ساحلی» را پذیرفت تا نقشی کوتاه در قامت کیومرث پوراحمد (کارگردان) ایفا کند.

عیاری که به خاطر نمی‌آورد کیومرث پوراحمد پیش‌تر زیر نظر برخی دیگر از کارگردان‌ها بازی کرده بود، به یاد می‌آورد: زمانی که ما در نور مشغول فیلمبرداری بودیم، او در شمال بود و حدود یک هفته را با ما گذراند. من در سناریو یک تیم فیلمبرداری داشتم و به آقای پوراحمد پیشنهادی دادم تا نقش کارگردان گروه را در اختیار بگیرد که او قبول کرد.

وی در ادامه می‌افزاید: وقتی نوبت به بازی او رسید، یکی از کت‌های معروف چهارخانه‌ام را که هنگام فیلمبرداری می‌پوشیدم به تنش کردم و خودم هم کاپشن او را به تن کردم تا در سرمای هوا گرم بمانم.

این کارگردان ادامه داد: فیلمبرداری ما در پنجم دی ماه به پایان رسید و چند ماه بعد آن حادثه تلخ رخ داد.

این دو هنرمند تقریباً تا روزهای پایانی عمر پوراحمد (فروردین ۱۴۰۲) در تماس بودند و حتی برای تماشای فیلم «کاناپه» عیاری قرار ملاقاتی گذاشته بودند. همچنین پوراحمد از عیاری پرسیده بود که آیا برنامه‌ای برای کارش دارد و کیانوش عیاری هم به دنبال نوشتن فیلمنامه‌ای برای او بود که به روش کارش وفادار بماند.

در این خصوص بیشتر بخوانید:

کیانوش عیاری: «ویلای ساحلی» انتخابی مبتنی بر مصلحت بود.

با این حال، عمر کیومرث پوراحمد کافی نبود تا بتواند بازی خودش را در «ویلای ساحلی» بر روی پرده سینما تماشا کند و اگر هنوز میان ما بود، فردا می‌توانست شمع تولد ۷۴ سالگی‌اش را خاموش کند.

این کارگردان که در تاریخ ۱۶ فروردین امسال از دنیا رفت، در تاریخ ۲۵ آذر ۱۳۲۸ به دنیا آمده بود.

پوراحمد که هرگز فرصت تماشای آخرین اثرش «پرونده باز است» را در سینما نیافت، کسب و کار حرفه‌ای خود را مدیون نادر ابراهیمی می‌دانست و در این مورد بیان کرده بود: من فقط به نادر ابراهیمی که به من مانند پدر مراجعه کرده بود، بدهکارم زیرا او اجازه داده بود هر سکانسی که می‌خواستم را با هر فیلمبرداری تهیه کنم و همواره در این راه تشویق‌ام می‌کرد.

این هنرمند علاقه‌ای عمیق به سینما داشت و احمد طالبی‌نژاد، یکی از دوستانش پس از درگذشت وی گفته است: کیومرث پوراحمد یک روز صبح تصمیم بر این گرفت که صدای زنگ ساعت را خاموش کند و کار در کارخانه ذوب آهن اصفهان را ترک کند و دل به عشق سینما بسپارد و به سمت تهران برود.

به گفته او، «زنده‌یاد پوراحمد کارش را از نوشتن نقد و به نوعی از کار مطبوعاتی آغاز کرد و هرچند منتقد حرفه‌ای و فعالی نبود. گه‌گاه در مورد فیلم‌هایی که می‌دید و پسندش می‌آمد، نقدهای کوتاهی درباره آن، از جمله درباره فیلم «آرامش در حضور دیگران» ناصر تقوایی، در نشریات معدودی که در آن زمان به عرصه سینما می‌پرداختند منتشر می‌کرد و برخلاف ادعای برخی شبکه‌ها، تحصیلات سینمایی نداشت. به عنوان کسی که نزدیک به سی سال با او دوستی داشته‌ام، فکر نمی‌کنم که در دانشکده‌ای سینما تحصیل کرده باشد. پس از اخذ دیپلم به سربازی رفت و در سپاهی‌دانش به معلمی مشغول شد و بعد از بازگشت به اصفهان به عنوان کارمند در کارخانه ذوب آهن استخدام شد. در گفت‌وگویی که سال‌ها قبل با او داشتم، توضیح داد که چگونه از آن کار دست کشید. او خودش می‌گفت: روزی صبح هر بار که ساعت زنگ می‌خورد تا بیدار شوم و برای رفتن به کارخانه آماده شوم، دیگر بیدار نشدم و زنگ ساعت را خاموش کردم» و بدین ترتیب بود که از کار دولتی و کارمندی کناره‌گیری کرد و برای پیگیری علایقش به تهران رفت.

بیشتر بخوانید:

داستانی جذاب از جوانی کیومرث پوراحمد

آثاری چون «تیغ و ترمه»، «کفش‌هایم کو؟»، «۵۰ قدم آخر»، «اتوبوس شب»، «نوک برج»، «گل یخ»، «خواهران غریب»، «شب یلدا»، «بخاطر هانیه» و «بی‌بی چلچله» از جمله فیلم‌های بارز این کارگردان به شمار می‌روند. پوراحمد همچنین در تلویزیون سریال‌های ماندگاری از قبیل «قصه‌های مجید» و «سرنخ» را به تصویر کشیده است.