پس از او، افراد زیادی وارد عرصه کشتی شدند و افتخاراتی چون مدال‌های طلای جهانی و المپیکی را از آن خود کردند. در حالی که درباره جوانمردی و ارزش‌های انسانی سخن گفتند، هیچ‌یک نتوانستند به مقام و منزلت غلامرضا تختی دست یابند. ارزشی که تنها به دست او رقم خورد!
، غلامرضا تختی با کسب مدال طلای کشتی آزاد در وزن ۸۷ کیلوگرم المپیک ۱۹۵۶ ملبورن، به دومین قهرمان المپیک در تاریخ ورزشی ایران پس از امامعلی حبیبی تبدیل شد؛ حبیبی نیز در همین مسابقات مدال طلا را کسب کرده بود.
این قهرمان بزرگ با دستیابی به یک مدال طلا و دو نقره در المپیک، هنوز هم عنوان پرافتخارترین کشتی‌گیر ایران در این رویداد را در اختیار دارد. افزون بر این، او به دو مدال طلا و دو نقره در مسابقات جهانی نیز نائل آمده‌است.
غلامرضا تختی در روز ۵ شهریور ۱۳۰۹، در خانواده‌ای متوسط و در محله خانی‌آباد واقع در جنوب تهران به دنیا آمد.
در نخستین حضورش در مسابقات کشتی آزاد قهرمانی جهان ۱۹۵۱ که در هلسینکی فنلاند برگزار شد، او با تنها ۲۱ سال سن به عنوان نایب قهرمان جهان معرفی گردید.
در المپیک ۱۹۵۲، تختی با کسب شش پیروزی و یک شکست در برابر “دیوید جیما کوریدزه” از شوروی، موفق به کسب مدال نقره در این رقابت‌ها شد. در این مسابقات، او توانست حیدر ظفر ترک را که پیشتر در رقابت‌های قهرمانی جهانی بر او چیره شده‌بود، شکست دهد.
تختی در دومین دوره خود در رقابت‌های جهانی ۱۹۵۴ در توکیو شرکت کرد. با وجود درخشش و پیروزی برابر رقبای خود، در کمال ناباوری در برابر “وایکینگ پالم” از سوئد شکست خورد و به فینال راه نیافت تا در نهایت مقام چهارم را به دست آورد. با این حال، شش ماه بعد، او در یک مسابقه دوستانه در سوئد، “پالم” را با ضربه فنی مغلوب کرد.
در المپیک ۱۹۵۶ ملبورن، تختی بار دیگر در وزن ۸۷ کیلوگرم به رقابت با حریفانی از شوروی، آمریکا، ژاپن، آفریقای جنوبی، کانادا و استرالیا پرداخت و در نهایت با غلبه بر همه رقبای خود، موفق به کسب مدال طلا گردید.
سومین تجربه او در مسابقات قهرمانی جهان ۱۹۵۷ در استانبول رقم خورد، جایی که او برای نخستین و آخرین بار در وزن فوق سنگین (۸۷+ کیلوگرم) کشتی گرفت و به دلیل تفاوت وزن بسیار با رقبای خود، پس از دو باخت از گردونه رقابت‌ها حذف شد.
دو سال بعد، در رقابت‌های جهانی ۱۹۵۹ تهران، تختی برای چهارمین بار به میدان آمد و برای نخستین بار موفق به کسب مدال طلای جهان شد. تنها کشتی‌گیری که در این مسابقات با امتیاز به او باخت، “بوریس کولایف” از شوروی بود؛ دیگر رقبای مجار، لهستانی، فرانسوی، بلغاری و ترک نیز با ضربه فنی در برابر تختی مغلوب شدند.
در المپیک ۱۹۶۰ رم، او به عنوان کاپیتان تیم ملی حاضر شد و پس از پیروزی در پنج دیدار، در فینال، باختی سنگین برابر “عصمت آتلی” از ترکیه را تجربه کرد و به مدال نقره نائل گشت.
رقابت‌های جهانی ۱۹۶۱ یوکوهاما در ژاپن، نقطه اوج هنرنمایی تختی و دیگر کشتی‌گیران ایرانی بود. او با اقتدار به دومین مدال طلای خود در این رقابت‌ها دست یافت و تیم ایران نیز با کسب ۵ مدال طلا، یک نقره و یک برنز به مقام نخست جهانی دست پیدا کرد.
افتخار مدال طلای وی در این مسابقات در شرایطی به دست آمد که او به دلیل بیماری، به سختی از حریفان دفاع می‌کرد و پس از دریافت مدال طلا به نیویورک آمریکا برای عمل جراحی رفت.
او نیز برای آخرین بار در المپیک ۱۹۶۴ توکیو به میدان آمد و متاسفانه نتوانست به مدال برسد و به مقام چهارمی بسنده کرد.
ناکامی دست‌پرورده‌های تختی در دو مسابقه جهانی ۱۹۶۳ و ۱۹۶۵، بار دیگر مردم را به درخواست از او برای بازگشت به تیم ملی واداشت. تختی که در آن زمان ۳۷ ساله بود، در رقابت‌های جهانی ۱۹۶۶ تولیدو آمریکا، برای آخرین بار وارد میدان شد و باوجود مشکلات روحی، با قرعه‌ای سخت مواجه شد و در نهایت در برابر الکساندر مدوید و احمد آئیک با شکست مواجه شده و به مدال نرسید. او به این ترتیب برای همیشه از دنیای قهرمانی خداحافظی کرد.
او چهار ماه بعد یعنی در آبان ماه ۱۳۴۵، زندگی مشترک خود را آغاز کرد که حاصل آن تولد فرزندش بابک در سال ۱۳۴۶ بود. اما پس از گذشت چهار ماه، به طور ناگهانی از دنیا رفت.
۱۷ دی ماه ۱۳۴۶، روزی غم‌انگیز و فراموش‌نشدنی برای مردم ایران محسوب می‌شود. هتل آتلانتیک تهران چند روزی بود که میهمان ناخوانده‌ای را در خود جای داده بود؛ قهرمان و پهلوانی که اتاق ۲۳ این هتل را به عنوان آخرین مکان زندگی‌اش انتخاب کرده بود.
کشتی ایران در طول تاریخ، قهرمانان و مدال‌آوران زیادی را تجربه کرده است، اما هیچ‌گاه پسر دوست‌داشتنی جنوب شهر با مدال‌های طلایش به قلب مردم راه نیافت. اگر چنین بود، پس از شکستش، مردم با هیجان بیشتری به استقبال او نمی‌رفتند تا نامش بر دوش‌هایشان قرار گیرد.
تختی به تمام زرق و برق این دنیا پشت کرد و هر چه از داشته‌هایش بود را در راه مردم فدای نمود. همین امر باعث ماندگاری‌اش در تاریخ گردید. به همین خاطر، دوستداران منش مردانگی در پنجاه و ششمین سالگرد فقدان “جهان پهلوان تختی”، در ابن باویه گرد هم آمده و یاد و خاطراتش را گرامی می‌دارند.
روحت شاد، جهان پهلوان.