این گیاه سرشار از مواد مغذی نظیر کلسیم، فسفر، پتاسیم، ویتامین‌های B۱، B۲ و B۳ و آهن است. به طوری که در هر صد گرم از برگ های آن حدود شش میلی‌گرم آهن وجود دارد. این ترکیبات به تحریک و افزایش تولید صفرا و همچنین تسهیل دفع ادرار کمک می‌کنند و از این رو در درمان بیماری‌های مرتبط با این دو عضو مفید هستند. همچنین این گیاه دارای اثرات مقوی، مدر، تقویت‌کننده معده، صفرابر، تب‌بر، و ضد رماتیسم است و می‌توان از آن در مشکلات کبدی مانند یبوست‌های مرتبط با عدم دفع صفرا، وجود صفرا در خون، ورم روده، تخمیرات نامطلوب و مسمومیت‌های ناشی از عدم دفع محتویات روده، زردی، کولیک‌های کبدی، سنگ‌های صفراوی، افزایش سطح کلسترول خون، احتقان کبد و دیگر بیماری‌های کبدی و گرمسیری بهره‌برداری کرد.
استفاده از این گیاه در درمان بیماری‌های گوناگون از جمله دیابت ناشی از نارسایی عملکرد کبد، چاقی، سردردهای یک طرفه، کهیر، آسم، نقرس، سنگ کلیه، تصلب شرائین، رماتیسم و کاهش حجم ادرار بسیار سودمند است. علاوه بر این، کاربرد خارجی آن در شرایطی چون اگزما، التهاب و ورم پوست و Prurigo نیز تأثیرات مثبتی به همراه دارد. همچنین در بیماری‌هایی مانند آنژین، آنفلوآنزا و تب‌های گرمسیری، کمک به دفع سموم از بدن و ترمیم وضعیت بیمار از طریق ادرار را تسهیل می‌دارد.
مطابق با منابع طب سنتی، مصرف کنگر فرنگی توانایی حمایت از درمان بیماری‌های مختلفی مانند دیابت، چاقی، کهیر، آسم، سنگ کلیه، تصلب شرائین، رماتیسم و بیماری‌های پوستی نظیر اگزما و التهاب را دارد.
یک تحقیق در سال ۱۹۹۷ نشان داد که تجویز عصاره کنگر فرنگی به بیمارانی که دچار سوء هاضمه و مشکلات کبدی بودند، موجب کاهش معناداری در علائم درد شکم، تهوع و نفخ می‌شود. در آن مطالعه، ترکیبات فنلی موجود در عصاره برگ کنگر فرنگی مورد بررسی قرار گرفته و اثرات ضد میکروبی آن‌ها هم تأیید شده است.
در آزمایش‌های حیوانی انجام شده بر روی موش‌های صحرایی، تأثیرات بابرگ آور، کاهش‌دهنده کلسترول و چربی خون با استفاده از عصاره‌های کامل و خالص‌شده کنگر فرنگی اثبات شده است. فلاونوئیدهای کنگر فرنگی قادر به تنظیم بیان ژن نیتریک اکسید سنتتاز در سلول‌های اندوتلیال انسان در سطوح بالا هستند. علاوه بر این، عصاره این گیاه می‌تواند اختلال در فعالیت اندوتلیالی، که مرحله‌ای اولیه در بروز بیماری آترواسکلروز است، را بهبود بخشد.
تأثیر کنگر فرنگی در ترمیم و بازسازی بافت کبدی در موش‌های صحرایی نیز گزارش شده است. بر اساس نتایج تحقیقات، مصرف عصاره کنگر فرنگی می‌تواند تعداد سلول‌های کبدی و غلظت RNA درون‌سلولی را افزایش دهد. این یافته‌ها نشان می‌دهد که سینارین دارای تأثیرات حفاظتی قابل توجهی بر کبد است.