در افراد مبتلا به دیابت، یا میزان انسولینی که به وسیله بدن تولید می‌شود کافی نیست و یا بدن قادر به استفاده مؤثر از انسولین تولید شده نمی‌باشد. در هر صورت، در این وضعیت، بدن نمی‌تواند قند را از خون به سلول‌ها انتقال دهد و به همین علت، سطح قند خون به طور چشمگیری افزایش می‌یابد.
دیابت یک اختلال مزمن و متابولیکی است که با افزایش سطح قند خون شناخته می‌شود.
دیابت نوع یک (وابسته به انسولین): این بیماری مزمن زمانی رخ می‌دهد که پانکراس (لوزالمعده) قادر به تولید انسولین نمی‌باشد یا مقدار آن بسیار ناچیز است. به دلیل کمبود انسولین، کنترل قند خون به دشواری صورت می‌پذیرد. معمولاً این نوع دیابت قبل از سن ۴۰ سالگی شناخته می‌شود و بالاترین میزان بروز آن معمولاً در سنین نزدیک به ۱۴ سالگی است.
دیابت نوع دو (غیر وابسته به انسولین): این نوع دیابت که شایع‌ترین نوع آن محسوب می‌شود، معمولاً در بزرگسالان دیده می‌شود. در این حالت، بدن به انسولین مقاومت نشان می‌دهد و نمی‌تواند از میزان انسولین تولید شده به نحو مطلوب بهره‌برداری کند که به تبع آن قند خون بالا می‌رود. دیابت نوع دو عموماً در افراد بالای ۴۰ سال ظاهر می‌شود و در سه دهه گذشته، آمار بروز این نوع دیابت در کشورهای مختلف به طور قابل توجهی افزایش یافته است.
دیابت بارداری: در زنان باردار، هورمون‌هایی که تولید انسولین را مسدود می‌کنند، افزایش می‌یابند. این نوع دیابت معمولاً بین هفته‌های ۲۴ تا ۲۸ بارداری مشاهده می‌شود و معمولاً بعد از زایمان از بین می‌رود. در تمامی انواع دیابت، سطح قند خون به طور قابل توجهی افزایش پیدا می‌کند و به همین دلیل علائم و عوارض ناشی از همه آن‌ها مشابه یکدیگر است.