ایسنا/اصفهان بهروز شعیبی در فیلم «آغوش باز» که در ششمین شب از جشنواره فیلم فجر اصفهان به نمایش درآمد، داستانی را درباره یک کنسرت که دچار چالش‌های روز برگزاری آن شده است و سه خانواده‌ای که با این موضوع ارتباط دارند، روایت می‌کند.
خانواده یکی از مضامین مهمی است که همیشه مورد توجه بهروز شعیبی قرار داشته است؛ موضوعی که در آثارش از «دهلیز» تا «بدون قرار قبلی» و حتی «آغوش باز» جلوه‌گری خاصی دارد.
با اینکه این موضوع ارزشمندی برای پرداختن دارد، اما «آغوش باز» به شدت با آثار گذشته کارگردان تفاوت دارد، به‌گونه‌ای که بیننده‌ای که به خاطر اعتبار نام شعیبی به تماشای این فیلم می‌آید، هیچ انطباقی بین فضاسازی این اثر و آثار قبلی او پیدا نمی‌کند.
از جنبه فیلمنامه و شخصیت‌پردازی، «آغوش باز» به‌شدت فقیر به نظر می‌رسد. هرچند داستان حول محور برگزاری یک کنسرت می‌چرخد، اما انگار رسالتی ندارد و نه مقدمه‌ای صحیح دارد و نه پس‌زمینه‌ای برای ادامه.
علاوه بر این، شخصیت‌ها فاقد عمق و بُعد لازم هستند و بیننده نمی‌تواند با آنها احساس همذات‌پنداری کند. نه خودخواهی و عشق به پول شادی قابل قبول است و نه شوخی‌های محسن کیایی، زهره به طور ناگهانی ظاهر می‌شود و حسن معجونی به طرز غیرقابل توضیحی ناپدید می‌شود.
برخی از رویدادها و بخش‌های فیلم به‌طور کامل غیرمنطقی به نظر می‌رسند، مثل خلوت بودن خیابان‌های تهران در میانه یک روز کاری و رفت و برگشت مداوم برای تهیه یک هارد و همچنان باقی ماندن زمان کافی تا آغاز اجرا که به هیچ عنوان قابل قبول نیست. بازی بازیگران در «آغوش باز» ضعیف است و به نظر می‌رسد تنها شخصیتی که بازی او باورپذیر است، کودک داستان به نام «نفس» است.
با این حال، «آغوش باز» نکات مثبتی نیز دارد و یکی از مهم‌ترین آنها عدم وجود فضای تاریک در داستان است؛ در زمانی که بسیاری از آثار خانوادگی سینمایی و نمایش خانگی در دام موضوعات تکراری و ناامیدکننده‌ای چون خیانت، طلاق و تجاوز گرفتار شده‌اند.
شعیبی در این فیلم داستان یک خانواده عادی را به تصویر می‌کشد، خانواده‌ای مانند سایر خانواده‌ها که در روزمرگی و گذر زمان یکدیگر را گم کرده‌اند و نیازمند تلنگری برای تجدید عشق و احساسات خود هستند؛ اتفاقی که این روزها برای بسیاری از خانواده‌ها در دنیای شتاب‌زده و پر هیاهوی مجازی رخ می‌دهد.
وجود «امید» در فیلم «آغوش باز»، یکی دیگر از وجوه مثبت این اثر است که موجب می‌شود بیننده با حس خوبی سینما را ترک کند.
پرداخت مناسب به خانواده و تولید آثار خانوادگی سالم، ضرورتی است که سینمای ما به آن نیاز دارد و به نظر می‌رسد کسی به این موضوع اهمیت نمی‌دهد؛ در این راستا، فیلم «آغوش باز» از شعیبی ارزشمند به نظر می‌رسد، یک موضوع خوب با پرداختی که به اندازه کافی رضایت‌بخش نیست.