غلامرضا حاجی‌پور در تاریخ ۱۹ فروردین ۱۴۰۳ و در دوران نزدیک به هفتاد سال تلاش بی‌وقفه در عرصه شعر و نثر، در سن ۹۴ سالگی برای همیشه از این جهان وداع کرد.
این شاعر بزرگ در سال ۱۳۰۹ در شهر رفسنجان به دنیا آمد.
او از دوران کودکی تحت سرپرستی محضر بزرگانی در رفسنجان، فنون خواندن و تحلیل اشعار حافظ را فرا گرفت و سپس به مطالعه سایر متون مذهبی و ادبی چون نهج‌البلاغه، شاهنامه فردوسی، دیوان مولوی و دیوان شمس پرداخت.
حاجی‌پور با عشق و ارادت به مولا علی و اهل بیت، غزلیات عاشقانه‌ای را با مضامین “نور و عشق الهی” در ستایش حضرت حق سرود. آثار شعری او از نظر محتوا و مضامین، عمدتاً با الهام از عشق واقعی به خدا و باورهای مذهبی شکل گرفته‌اند. ثمره تلاش‌های مستمر این استاد با تولید مجموعه‌های گسترده‌ای از غزلیات عارفانه همراه بوده که در دو جلد شعر او به نام‌های “الهی‌نامه” و “دیوان رضا” منتشر شده است. همچنین، مجموعه‌ای دیگر از آثار منثور او وجود دارد که هنوز به چاپ نرسیده‌اند.
در تاریخ ۱۹ فروردین ۱۴۰۳، ساعت ۱۴ و ۲۰ دقیقه، استاد حاجی‌پور پس از نزدیک به هفتاد سال فعالیت در سرایش غزلیات و پیمودن راه حقیقت ناب الهی، در سن ۹۴ سالگی برای همیشه چشم از زندگی فروبست.