اگرچه ممکن است به نظر برسد که این سوال ساده‌ای است، اما پاسخ این پرسش با پیامدهای ژئوپلیتیکی قابل ملاحظه‌ای همراه است که آن را به موضوعی حساس تبدیل می‌کند.
دریای خزر در مکان خاصی میان اروپا و آسیا قرار دارد و چند کشور از جمله آذربایجان، ایران، قزاقستان، روسیه و ترکمنستان در سواحل آن قرار گرفته‌اند. این دریا حدود ۱۲۰۰ کیلومتر طول و ۴۳۵ کیلومتر عرض دارد.
سطح دریای خزر تقریباً ۲۸ متر پایین‌تر از سطوح دریاهای آزاد است و مساحت آن به ۴۲۰ هزار کیلومتر مربع می‌رسد که معادل وسعت کشور ژاپن است.
در متون یونانی و باستانی ایران، حجم بی‌نظیر آب این دریا آن را به عنوان یک «اقیانوس» توصیف کرده است. این استدلال به خاطر شوری بالای آب خزر، به ویژه در نواحی جنوبی، تقویت می‌شود؛ در حالی که در نواحی شمالی به دلیل ورود آب شیرین از رودخانه ولگا، میزان نمک کمتری وجود دارد.
به‌علاوه، با حرکت به سمت سمت جنوب، عمق آب نیز افزایش می‌یابد. در بخش شمالی، عمق آب تا حدود ۵ تا ۶ متر می‌تواند برسد، اما در جنوب، آب به حداکثر عمق هزار متر می‌رسد. این ویژگی‌ها ممکن است باعث شود که ما فکر کنیم در حال توصیف یک دریا هستیم، اما در واقع این امر پیچیدگی‌هایی خاص خود را دارد.
دریای خزر ویژگی‌های بارز و منحصر به فردی دارد که آن را از حالت دریا بودن دور نگه می‌دارد. نخستین نکته ساده این است که خزر به‌طور کامل در محاصره خشکی و کاملاً درون‌سرزمینی است. تنها دسترسی آبی به آن از طریق رودخانه ولگا که از روسیه عبور می‌کند، و کانال‌هایی که آن را به دریای سیاه، دریای بالتیک و دریای آزوف متصل می‌کند، فراهم می‌شود.
اگرچه خزر دارای شوری بالایی است، این شوری از دریاهای آزاد به دست نمی‌آید و در واقع از چندین رودخانه به غیر از ولگا، از جمله رودخانه‌های اورال و کورا، تغذیه می‌شود. حدود ۱۳۰ رودخانه به این دریای منحصر به فرد می‌ریزند، که اغلب از شمال غربی به آن می‌پیوندند. بزرگ‌ترین ورودی، رود ولگا است که به‌طور متوسط سالانه ۲۴۱ کیلومتر مکعب آب به دریای خزر وارد می‌کند. رودهای کورا با ۱۳، اترک با ۸٫۵، اورال با ۸٫۱ و سولاک با ۴ کیلومتر مکعب آب نیز سالانه به این دریای حساسی می‌ریزند.
با وجود جریان مستمر ورود آب شیرین، شوری متوسط در خزر حدود ۱۲ قسمت در هزار (پی‌پی‌تی) است. به عبارت دیگر، غلظت آب شور بر آب شیرین غالب است، اما این میزان به‌مراتب کمتر از یک دریا معمولی است که معمولاً شوری حدود ۳۵ پی‌پی‌تی دارد.
این ویژگی‌های خاص دریای خزر آن را به مکان مناسبی برای انواع گونه‌هایی که با شرایط شور سازگار هستند، تبدیل کرده است. این شامل انواع ماهیان خاویاری خزر که تخم‌های خوراکی پرطرفدار خاویار را تولید می‌کنند، می‌شود. همچنین، فُک خزری با ظاهری متمایز تنها در منابع آبی این منطقه یافت می‌شود و کوچک‌ترین عضو خانواده فُک‌های بی‌گوش به شمار می‌آید.
با این حال، دریای خزر با تهدید آلودگی و صید بی‌رویه مواجه است که به نوبه خود باعث افزایش اهمیت صحبت درباره تعریف آن می‌شود.
پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۹۱، دریای خزر به دلیل وجود منابع نفت و گاز در داخل و اطرافش به موضوعی کلیدی در عرصه ژئوپلیتیکی کشورهای همسایه تبدیل شده است. هر یک از این کشورها با مناقشات داخلی درباره آب‌های سرزمینی و بهره‌برداری از منابع انرژی، باعث بروز آسیب به محیط زیست شده‌اند.
کشورها برای بهره‌برداری از منابع طبیعی این منطقه سرمایه‌گذاری‌های زیادی را برای تحقق اهداف اقتصادی خود انجام داده‌اند. در عین حال، جوامع ماهیگیری محلی و صنعت گردشگری نیز به فعالیت در این آب‌ها ادامه داده‌اند که اگرچه موجب تأمین معیشت ساکنان محلی می‌شود، اما به محیط زیست خزر آسیب رسانده است.
به همین دلایل، مسئله دریا یا دریاچه بودن خزر حائز اهمیت است. عدم وجود توافق رسمی بین‌المللی موجب شده است که فشار و تهدید قدرت‌های بزرگ‌تر به قوانین بین‌المللی غلبه کند.
تعریف دریای خزر به عنوان یک دریا اجازه می‌دهد تا آب‌های آن در چارچوب اسناد بین‌المللی که از اقیانوس‌ها و اکوسیستم‌های آبی جهان حفاظت می‌کنند، محافظت شوند.
این در حالی است که کشورهای همسایه خزر در سال‌های اخیر به‌طور فزاینده‌ای از کنوانسیون‌های بین‌المللی خارج شده‌اند و این موضوع کار را برای دستیابی به چنین توافقی پیچیده‌تر کرده است.