غروب دیروز، پیامکی که به نقل از سازمان پدافند غیرعامل برای تعداد زیادی از مردم ارسال شد، آنان را به تهیه آذوقه ترغیب می‌کرد و اعلام می‌داشت که در آستانه یک وضعیت بحرانی قرار داریم. این پیامک تقلبی توسط سردار جلالی، رئیس پدافند غیرعامل تکذیب شده و او به انصاف‌نیوز اعلام کرد: «این یک هک سیستمی است و این ادعا به طور کامل رد می‌شود».
در این میان، پس از وقوع حمله اسرائیل به کنسولگری ایران در دمشق و تشدید تنش‌ها در عرصه بین‌المللی، گمانه‌زنی‌ها در خصوص نحوه پاسخ ایران به فعالیت‌های اسرائیل، چه در داخل و چه خارج از مرزها، هر روز به شیوه جدیدی شکل می‌گیرد. برخی از افراد متاسفانه به احساسی جنگ‌طلبانه دامن می‌زنند و صبر ایران را از دیدگاه ضعف می‌نگرند.
اما طی چند روز گذشته، علاوه بر این مسائل، جنگ روانی علیه مردم ایران نیز آغاز شده است. رسانه‌های متعددی از غرب و برخی تحلیل‌گران در تلاش هستند تا ترس و وحشت فوری را در افکار عمومی ایجاد کنند.
به عنوان یک نمونه، ماجرایی که دیروز روی داد، قابل توجه است. در یک هک سیستمی، به ادعای سردار جلالی، پیام‌هایی به طور همزمان برای بسیاری از مردم ایران ارسال گردید که مصداق بارز جنگ روانی در نظر گرفته می‌شود.
در این پیامک، متن زیر آمده بود: «توجه! در روزهای آتی باید تمهیداتی برای جلوگیری از تهدیدات اتخاذ کنیم؛ لذا به اطلاع می‌رساند در آستانه وقوع شرایط اضطراری، از شما تقاضا می‌شود فوراً آب آشامیدنی و غذای خشک تهیه نمایید. پایگاه اطلاع‌رسانی سازمان پدافند غیرعامل کشور».
این ماجرا ریشه در سال‌های قبل و دشمنی اسرائیل با جمهوری اسلامی دارد، که به اوج خود در تاریخ ۱۳ فروردین رسید، زمانی که این رژیم با شلیک ۶ موشک، کنسولگری ایران در دمشق را هدف قرار داد و ۷ نفر از مستشاران نظامی سپاه، از جمله سرتیپ پاسدار محمدرضا زاهدی و سرتیپ پاسدار محمدهادی حاجی‌رحیمی را به شهادت رساند.
پس از این حمله، واکنش‌های شدید جهانی به آن رخداد آغاز شد. در جلسه شورای امنیت سازمان ملل، چین و روسیه که هر یک روابطی با اسرائیل دارند، این حمله را محکوم کردند، اما ایالات متحده، بریتانیا و فرانسه در حمایت از اسرائیل، اقدام را توجیه کردند. بنابراین، از منظر حقوق بین‌الملل، این حمله جنگنده‌های رژیم صهیونیستی، از سه جهت نقض واضح حقوق بین‌الملل محسوب می‌شود.
نخست اینکه، طبق کنوانسیون ۱۹۶۳ وین درباره حقوق کنسولی، اماکن کنسولی از مصونیت برخوردارند. حمله به یک‌باره از سوی یک کشور به چنین اماکنی در سرزمین خود یا سرزمین کشوری دیگر، نقض آشکار کنوانسیون ۱۹۶۳ و سایر قوانین مرتبط است. این اقدامات همچنین نقض قوانین عرفی حقوق بین‌الملل را به همراه دارد.
دوم اینکه، حمله اسرائیل به ساختمان کنسولی ایران در دمشق، نه تنها نقض اصل عدم مداخله، که ممنوعیت به کارگیری زور در حقوق بین‌الملل، بلکه به وضوح با ماده ۲ منشور سازمان ملل نیز در تضاد است. هیچگونه توجیه قانونی برای این اقدام نظامی رژیم اشغالگر قدس وجود ندارد.
سوم اینکه، این حمله نه تنها نقض حاکمیت سوریه بلکه نقض حاکمیت جمهوری اسلامی ایران نیز محسوب می‌شود. وفق ماده ۸ مکرر اساسنامه دیوان بین‌المللی کیفری، چنین اقداماتی نمونه‌ای از جنایت بین‌المللی تجاوز است.
پس از حمله خصمانه اسرائیل به کنسولگری ایران در دمشق، بسیاری تصور می‌کردند که ایران به سرعت واکنش نشان خواهد داد و یا با حملاتی مشابه، چه از طریق موشک‌های دوربرد و چه با حمایت حزب‌الله لبنان و حماس فلسطین، به این اقدام پاسخ خواهد داد.
اما صبر ایران، که بسیاری آن را صبر استراتژیک در زمینه بین‌الملل ارزیابی می‌کنند، این انتظار را برآورده کرده که انتقام هوشمندانه‌ای در مقیاس مناسب و با رعایت پیش‌شرط‌هایی که ذکر شد، هم به اقناع افکار عمومی کمک می‌کند و هم بر تقویت امنیت ملی تاثیر خواهد گذاشت.