ریشه شیرین بیان در اغلب داروهای موجود در فارماکوپه‌ها به‌عنوان یک داروی مؤثر معرفی شده است. گلیسریزنیک اسید موجود در آن به‌عنوان یک عامل مؤثر در درمان زخم معده، مشکلات مخاط معده و کاهش ترشح اسید معده شناخته می‌شود. همچنین، شیرین بیان تأثیرات قابل توجهی بر روی سیستم غدد درون‌ریز دارد و مصرف آن می‌تواند به کاهش سطح تستوسترون خون منجر شود. شواهد نشان می‌دهند که ترکیبات موجود در لیکوریک یا ریشه خشک شیرین بیان می‌توانند باعث افزایش ترشح سرتونین و پروستاگلندین در معده شوند و این اثرات ضد التهابی معده را به همراه دارند.
تحقیقات آزمایشگاهی حاکی از آن است که فلاوونوئیدهای موجود در این گیاه قادر به نابودی باکتری هلیکوباکتری پیلوری هستند، که به‌عنوان عامل اصلی زخم معده شناخته می‌شود. به‌علاوه، شیرین بیان می‌تواند برای درمان آفت‌ها و زخم‌های دهانی نیز مورد استفاده قرار گیرد.
این گیاه در فرمولاسیون شربت‌های ضد سرفه به کار می‌رود و اثربخشی آن بر روی سیستم گوارش و تقویت سیستم ایمنی بدن به‌دلیل وجود ویتامین‌ها و مواد معدنی متعدد مورد نیاز بدن، به‌طور قابل توجهی شناخته شده است.