به سه عامل نابودی اقیانوس‌ها توجه کنید: گرمای شدید، اسیدی‌شدن و کاهش اکسیژن.
تحقیقات تازه نشان می‌دهد که چگونه این «تهدید سه‌گانه» در طی چند دهه اخیر افزایش یافته و به طور فزاینده‌ای اقیانوس‌ها را به مرز نابودی نزدیک‌تر کرده است.
بر اساس گزارش دیجیاتو و نقل‌قول از گاردین، داده‌های جدید شباهت‌های نگران‌کننده‌ای با نشانه‌های پیش از انقراض‌های گروهی در تاریخ زمین نشان می‌دهند. شواهد فسیلی نیز نشان‌دهنده همین الگو در پایان دوره پرمین بوده‌اند.
اگرچه اکنون در وضعیت مشابهی نیستیم، اما تغییرات زیست‌محیطی فعلی احتمالاً شرایطی مشابه را ایجاد خواهند کرد.
گرما، اسیدی‌شدن و اکسیژن‌زدایی هر یک به تنهایی تهدیداتی جدی به شمار می‌روند. اما وقتی که دو یا چند مورد از این عوامل ترکیب شوند، می‌توانند عواقب فاجعه‌باری به بار آورند. این ترکیب‌ها منجر به پدیده‌های شدید ترکیبی موسوم به CCX می‌شوند که به طرز چشمگیری مناطق آسیب‌دیده اقیانوس را غیرقابل سکونت می‌سازد.
این پژوهش که بر نقاط بالای اقیانوس تمرکز داشت، نشان‌دهنده رشد رویدادهای ترکیبی است و در حال حاضر تا ۲۰ درصد از گستره اقیانوس‌های جهان را به خطر نابودی انداخته‌اند.
آب‌های اقیانوس آرام شمالی و نواحی استوایی شدیدترین آسیب را متحمل می‌شوند، چرا که تنها مناطق شناخته‌شده‌ای هستند که تا کنون با CCXهای سه‌گانه مواجه شده‌اند.
این رویدادها به طور مداوم در حال شدت گرفتن هستند. فاکتورهای حاضر نسبت به دهه ۱۹۶۰، شش برابر افزایش یافته‌اند و هر جا که درگیر شوند، می‌توانند فضای قابل سکونت را تا ۷۵ درصد کاهش دهند.
اقیانوس‌ها به عنوان بزرگ‌ترین مخازن کربن در کره زمین، گازهای گلخانه‌ای را جذب می‌کنند و آن را از جو دور نگه می‌دارند. این بار سنگین، که به واسطه تغییرات آب‌وهوایی ناشی از فعالیت‌های انسانی تشدید شده، عواقب شومی به همراه دارد.
هر چه اقیانوس‌ها کربن بیشتری جذب کنند، آب دریاها اسیدی‌تر می‌شود و این موضوع حیات دریایی را به خطر می‌اندازد. همچنین این گرایش بر تراکم مولکول‌های اکسیژن و فشار بر جمعیت آبزی نیز تأثیر می‌گذارد.
در سال گذشته، اقیانوس‌ها با گرمایی مواجه شدند که حتی از ناامیدکننده‌ترین پیش‌بینی‌ها فراتر رفت و دانشمندان را متعجب ساخت. به همین دلیل، هیچ‌کس نمی‌داند که شدت این فجایع مرکب می‌تواند تا چه اندازه باشد.
نتایج این تحقیق در نشریه AGU Advances منتشر شده است.