پیتریازیس آلبا، پسوریازیس و ویتیلیگو از جمله اختلالات پوستی هستند که به لحاظ تظاهرات بالینی شباهت‌های بسیاری دارند و به همین دلیل، تمایز آن‌ها از یکدیگر برای حصول به درمان مناسب، نیازمند دقت و توجه خاصی است.
پسوریازیس
پسوریازیس به عنوان یک بیماری پوستی خودایمنی و مزمن شناخته می‌شود که به سبب عواملی ناشناخته، بدن به سلول‌های خود آسیب می‌زند. این وضعیت زمانی بروز می‌یابد که سیستم ایمنی به اشتباه سیگنال‌هایی ارسال کرده و منجر به افزایش سرعت چرخه زندگی سلول‌های پوستی و ریزش آن‌ها می‌شود. این بیماری به پنج نوع مختلف تقسیم می‌شود که رایج‌ترین آن، پسوریازیس پلاک است که با ناحیه‌هایی قرمز با پوشش نقره‌ای و سفید از سلول‌های مرده پوست مشخص می‌شود.
پیتریازیس آلبا
این اختلال پوستی خوش خیم، موجب می‌شود که پوست به صورت لکه‌ای موقتاً از رنگدانه‌های خود بی‌بهره شود. پیتریازیس آلبا به‌ویژه در افرادی که سابقه آلرژی دارند، مشاهده می‌شود و نواحی از پوست که در معرض نور خورشید قرار دارند، دچار خشکی و سفیدی می‌شوند. البته این سفیدی به میزان از دست دادن رنگدانه در بیماری ویتیلیگو نیست که در آن پوست به‌طور کامل رنگدانه‌های خود را از دست می‌دهد. این اختلال درمان خاصی نیاز ندارد و معمولاً در سنین ۲۰ تا ۳۰ سالگی، لکه‌ها به تدریج محو می‌شوند.
ویتیلیگو
این بیماری که با نام‌های دیگر مانند پیسی، بَرَص و لک و پیس نیز شناخته می‌شود، ناشی از اختلال تولید رنگدانه در پوست است و در نتیجه، ملانوسیت‌ها (سلول‌های تولیدکننده رنگدانه) در نواحی مختلف پوست، غشای مخاطی و شبکیه دچار آسیب می‌شوند. این وضعیت منجر به ظهور لکه‌های پوستی در مناطق مختلف بدن می‌شود. به علاوه، موهایی که در نواحی آسیب‌دیده به پیسی رشد می‌کنند، معمولاً به رنگ سفید درمی‌آیند. هنوز علت دقیق این بیماری به طور کامل مشخص نشده است.