«برت موریسو» در بازه زمانی ۱۸۷۰ تا ۱۸۸۰ میلادی نقش مهمی در هسته اصلی «امپرسیونیسم» ایفا کرده و آثارش، به ویژه «روز تابستانی»، به وضوح نمایانگر این جنبش هنری هستند.
«برت موریسو» (۱۸۴۱-۱۸۹۵) در تمامی نمایشگاه‌های امپرسیونیست به جز یکی از آنها مشارکت نمود و اثر «روز تابستانی» در میان تعدادی از آثارش در سال ۱۸۸۰ به نمایش درآمد. او با هنرمندانی نظیر «کامی پیسارو» و «ادگار دگا» ارتباط نزدیک داشت و «ادوار مانه» به دوستی مادام‌العمر و ستایشگر دائمی او تبدیل شد. در برخی از آثار «مانه»، مانند «بالکن» (۱۸۶۸-۹)، او به عنوان مدل به تصویر درآمده و بارها پرتره‌اش توسط «مانه» ترسیم شده است. اگرچه «مانه» معمولاً با امپرسیونیست‌ها در ارتباط بود، اما هرگز در هیچ یک از نمایشگاه‌های آنان شرکت نکرد. در این میان، ممکن است جالب باشد که «موریسو»، که از سال ۱۸۶۴ به‌طور موفق آثارش را در سالن‌های رسمی به نمایش گذاشته بود، از مسیر «مانه» پیروی نکرده است.
او تابلو «روز تابستانی» را در تابستان ۱۸۷۹ میلادی در «پارک بولونی»، جایی که به‌طور معمول به همراه دخترش «جولی» و خدمتگزارش به قدم‌زنی می‌رفت، خلق کرد.
در حالی که هنرمندان همواره در فضاهای آزاد کار می‌کردند، اما چیزی که امپرسیونیست‌ها را متمایز می‌ساخت، رغبت آنها به رنگ‌آمیزی در فضاهای بیرونی بود. «موریسو» معمولاً در نقاط خصوصی مانند باغ خود به نقاشی می‌پرداخت، اما نقاشی در یک مکان عمومی برای یک زن به مراتب دشوارتر بود. او طرحی با آبرنگ از «روز تابستانی» را در «پارک بولونی» ایجاد کرد که در حال حاضر گم شده است، اما تابلویی که امروزه موجود است، با وجود اینکه حس لحظه‌ای را منتقل می‌کند، در خانه‌اش به تصویر کشیده شده است.
نقاشی صحنه‌های پارو زدن و قایق‌سواری موضوعی محبوب در میان امپرسیونیست‌ها بود: «پیر آگوست رنوار»، «گوستاو کایبوت» و همچنین «مانه» تصاویری از مردم در قایق‌ها سنجیده‌اند.
«کلود مونه» حتی یک استودیوی شناور داشت که به او اجازه می‌داد مناظر مختلف رودخانه را از روی قایق ترسیم کند. برای «موریسو»، نقاشی بر روی قایق به وی احساس حریم خصوصی و ایمنی می‌بخشید و این بدان معنا بود که تماشاگران کنجکاو کمتر مزاحم او می‌شدند. شیوه‌ی ضربات قلم‌موی «موریسو» علی‌رغم استانداردهای امپرسیونیستی، به طرز بارزی متفاوت است. در حالی که مونه و رنوار عموماً با حرکات قلم‌موی منظم و ریز کار می‌کردند، «موریسو» با تنوع بیشتری در به کارگیری رنگ سروکار داشت. او به‌طور متداول از حرکات زیگزاگ بهره می‌برد که به آثارش انرژی و پویایی خاصی می‌بخشید.
تاریخ‌نگاران هنری نسبت به آثار او انتقاد کرده و در نتیجه او به سرعت به عنوان هنرمندی بی‌اهمیت قرار گرفت، و این موضوع بیشتر به تعصبات جنسیتی مرتبط بود تا کیفیت آثار یا جایگاه «موریسو» در جنبش! با این وجود، خوشبختانه نگرش‌ها نسبت به او در حال تغییر است و علاقه به دستاوردهای خلاقانه‌اش به تدریج در حال افزایش است.