مسعود پزشکیان در مقام رئیس جمهور نهم در شرایطی به تشکیل دولت چهاردهم نائل آمده است که در عرصه سیاست خارجی، کشور با وضعیت ابهام‌آلودی مواجه است.
از یک سو، نظم امنیتی و سیاسی در منطقه پس از این رخدادهای مهم از جمله ۷ اکتبر و عملیات طوفان‌الاقصی و همچنین عملیات وعده صادق ایران علیه رژیم صهیونیستی، به‌سرعت در حال دگرگونی و تحول است. این وضعیت باعث شده آینده‌ای نامشخص و مملو از عدم‌قطعیت‌ها پیش روی منطقه قرار گیرد. از سوی دیگر، سیاست همسایگی که در دوره دولت سیزدهم شاهد پیشرفت‌های قابل توجهی بود، می‌تواند به‌عنوان فرصتی تازه برای سیاست خارجی کشور تلقی شود.
در این میان، اشاره به یک چالش مهم و پرمخاطره، یعنی برجام و پرونده هسته‌ای، حائز اهمیت است. موضوعی که به‌واقع سیاست خارجی کشور را در دو دهه گذشته تحت تأثیر خود قرار داده و اکنون با نزدیک شدن به اکتبر ۲۰۲۵ و بند غروب برجام، دو سناریو را در برابر سیاست خارجی کشور قرار می‌دهد: ۱. انعقاد توافق با آمریکا و اروپا در چهارچوب برجام یا یک توافق جدید ۲.
این روزنامه گزارش داده است که به نظر می‌رسد رئیس جمهور منتخب اقداماتی موثر برای ایجاد اجماع ملی در حوزه سیاست خارجی آغاز کرده و سازوکاری سیاسی مشخص نیز برای این منظور تعیین گردیده است. این سازوکار می‌تواند ایده «چانه‌زنی داخلی» و «مذاکره خارجی» را به‌عنوان یک ابتکار نو در سیاست خارجی کشور به مرحله اجرا درآورد و اختلافات مربوط به پرونده‌های کلان را به‌طور مطلوب مدیریت کند.