دکتر محمدرضا قاسمی، متخصص در حوزه پوست و مو، اشاره کرد که اصطلاح شوره سر یک عبارت کلی است که تحت آن عوامل متعددی در بروز و تشدید آن نقش دارند. او توضیح داد که شوره سر ناشی از رشد میکروب طبیعی پوست به نام مالاسزیا است که بر روی پوست سر رشد کرده و مواد اسیدی تولید می‌کند که موجب ایجاد قرمزی در آن نواحی می‌شود. به‌دلیل علاقه این میکروب به چربی و چرب بودن پوست سر، این مشکل به عنوان درماتیت سبورئیک شناخته می‌شود. این عارضه بیشتر پوست سر، ناحیه ابروها و گوش‌ها را تحت تأثیر قرار داده و غالباً در دوره بلوغ بروز می‌کند.
این عضو هیئت علمی دانشگاه علوم پزشکی ایران در ادامه توضیح داد که علاوه بر شوره چرب، شوره خشک نیز نسبت به شرایط مختلف ایجاد می‌شود. این نوع شوره می‌تواند به‌واسطه برخی بیماری‌ها که موجب خشک شدن پوست سر می‌شوند، مانند کم‌کاری تیروئید، افزایش یابد و همچنین در زنانی که دچار رنگ‌پریدگی شدید و پوسته‌پوسته شدن روی سر می‌شوند، مشاهده می‌گردد که این وضعیت نیز به شوره خشک مرتبط است.
وی همچنین افزود: نوع حساسیت‌های هر فرد می‌تواند در بروز شوره سر تأثیرگذار باشد. آلرژی‌ها و حساسیت‌ها می‌توانند ارثی باشند، بنابراین شوره سر نیز ممکن است به‌صورت ارثی منتقل شود؛ ولی شوره چرب عموماً ریشه ژنتیکی ندارد و به‌دلیل میکروب طبیعی بودن آن، نمی‌توان آن را به‌طور کامل درمان کرد. بنابراین، در مورد شوره‌های چرب، هدف اصلی ما کنترل و مدیریت آن است، که روش‌های درمان مناسب توسط پزشک متخصص تشخیص داده می‌شود و افراد باید برای این امر به پزشک مراجعه کنند.
قاسمی همچنین تأکید کرد که در شوره چرب ممکن است سطح چربی نقاط مختلف سر دچار تغییرات متفاوتی شود و در نتیجه شدت شوره نیز تغییر می‌کند. افرادی که ناحیه جلوی سر خود را مکرراً دستکاری می‌کنند، معمولاً تحریک چربی‌ها را افزایش می‌دهند.
در پایان، این متخصص پوست و مو خاطرنشان کرد که درماتیت سبورئیک چرب بر روی پوست اثر می‌گذارد و نواحی مانند ابرو، خطوط خنده، کناره بینی و دیگر نقاط مشابه، همگی اشکالی از شوره چرب به شمار می‌آیند که روش درمانی یکسانی دارند، هرچند محل بروز شوره متفاوت باشد.