این موضوع تازگی ندارد، اما به تدریج به شکل و وضعیت جدیدی در حال تحول است. هر چند وقت یک‌بار صدای اعتراضات بلند می‌شود، و بعد از دریافت وعده‌های توخالی دوباره به فراموشی سپرده می‌شوند. اگرچه اخبار مربوط به مهاجرت‌های آن‌ها نگران‌کننده به نظر می‌رسد، اما انگار صدای آن‌ها به جایی نمی‌رسد. در روزهای اخیر نیز دوباره در همان محیط‌های بیمارستانی به اعتراض پرداختند: «پرستار، صدایت را بلند کن و حق‌ات را فریاد بزن.»
پس از سال‌ها درخواست‌های مکرر پرستاران که هرگز به آن توجه نشده، اکنون شیوه اعتراض آن‌ها دگرگون شده و دیگر کار را متوقف کرده‌اند. محمد شریفی مقدم، دبیرکل خانه پرستار، در گفتگو با خبرآنلاین این نکته را بیان کرد: «برای اولین بار در تاریخ صد ساله پرستاری نوین کشور، اعتراض به‌صورت «دست از کار کشیدن» بروز پیدا کرده است. زمانی که پرستاران کار خود را متوقف می‌کنند، احساس نگرانی عمیق‌تری داریم. پرستاران آگاه هستند که در صورت اعتصاب، تهدید به اخراج می‌شوند. اما آن‌ها می‌گویند، باشد، اخراج کنید. به عبارتی، اوضاع به قدری بحرانی است که برای پرستاران مهم نیست اگر در اعتراض خود اخراج شوند.»
در گذشته اشاره شد که موضوع اعتراض پرستاران چیز جدیدی نیست. به گفته دبیرکل خانه پرستار، آن‌ها تنها خواستار اجرای قانون‌اند: «خواسته‌های پرستاران مشخصاً اجرای قانون است و چیزی فراتر از آن نمی‌خواهند. یکی از قوانین حائز اهمیت قانون سخت و زیان‌آور است که در سال ۱۳۶۸ به تصویب رسید و در سال ۸۸ نیز دوباره تأکید روی آن صورت گرفت. قانون بعدی، تعرفه‌گذاری خدمات پرستاری است که به‌صورت ناقص اجرا شده است.» به همین دلیل، حمید سوری، اپیدمیولوژیست و استاد بین‌المللی دانشگاه باور دارد که اعتراضات پرستاران باید به‌عنوان حرکتی صنفی تلقی شود و نباید اجازه داد که به حیطه سیاست و بحران‌های سیاسی کشیده شود.
سوری در گفتگو با خبرآنلاین تصریح می‌کند: «تبدیل اعتراضات صنفی به بحران‌های سیاسی-امنیتی به نفع هیچ فردی نیست؛ بهتر است به جای کشاندن نیروهای انتظامی و امنیتی به این مشکلات، از طریق گفت‌وگوی معقول بین دولت و نمایندگان معترضان، مسائل را حل کرد. نبود عدالت در پرداخت حقوق و مزایا، یک مشکل اساسی در کشور است که اگر دولت چهاردهم به طور ریشه‌ای به آن نپردازد و راه‌حل مناسبی اتخاذ نکند، احتمالاً هر روز شاهد اعتراضات دیگر صنوف، از جمله پرستاران، خواهیم بود.»
این استاد دانشگاه افزود: «اعتصاب‌ها و اعتراضات پرستاران به طور فزاینده‌ای در حال تبدیل شدن به یک بحران ملی است و این وضعیت برای دولت چهاردهم در روزهای ابتدایی فعالیتش مناسب نیست. حقیقت این است که حل مشکلات و درخواست‌های پرستاران پدیده‌ای کهنه و مزمن است که نمی‌توان در یک روز آن را برطرف کرد، اما با مذاکره نمایندگان پزشکیان با دولت، می‌توان به توافقاتی دست یافت که شرایط بازگشت به کار آن‌ها را فراهم کند تا فرصت مناسبی برای تعدیل مشکلات موجود ایجاد شود.»