دیرینه‌شناسان گروهی از ردپاهای مشابه را در قاره‌های آفریقا و آمریکای جنوبی شناسایی کرده‌اند که نشان‌دهنده‌ی ارتباط دایناسورها در دوره‌ای به طول ۱۲۰ میلیون سال پیش است. این ارتباط قبل از جدا شدن دو قاره از طریق نوعی «بزرگراه» زمینی میان آن‌ها برقرار بود.
بیش از ۲۶۰ ردپای دایناسور متعلق به دوره کرتاسه پیشین که در برزیل و کامرون کشف شده‌اند، اکنون در حال حاضر بیش از ۶ هزار کیلومتر از یکدیگر فاصله دارند و در دو سوی اقیانوس اطلس واقع شده‌اند.
لوئیس جاکوبز، دیرینه‌شناس در دانشگاه متدیست جنوبی تگزاس و نویسنده اصلی این مطالعه، بیان کرد که ردپاها از لحاظ سن، فرم و زمینه زمین‌شناسی دارای تشابهات زیادی هستند.
او همچنین افزود: «یکی از آخرین و باریک‌ترین نوارهای ارتباط زمین‌شناسی بین آفریقا و آمریکای جنوبی در ناحیه شمال شرقی برزیل قرار داشته است که در مقابل سواحل امروزی کامرون و در امتداد خلیج گینه واقع شده است. این دو قاره به‌واسطه یک مسیر به هم وصل بوده‌اند و به‌طوری که حیوانات در دو سمت قادر به حرکت در سراسر آن بودند.»
ردپاها در لایه‌ای نازک از ماسه‌سنگ‌ها در دشت سیلابی منطقه بوربورمای برزیل و در گل و لای فسیل‌شده از حوضه کوم کامرون شناسایی شده‌اند.
دیرینه‌شناسان با انجام محاسباتی بر اساس قد، محدوده سرعت و اندازه بدن هر نوع ردپا به این نتیجه رسیدند که گونه‌های دایناسورها در هر دو قاره به‌شدت شباهت دارند و تعداد زیادی از آن‌ها را دایناسورهای «تروپود» تشکیل می‌دهند که به خاطر داشتن سه پنجه و استخوان‌های توخالی شناخته می‌شوند.
علاوه بر این، چند فسیل دیگر احتمالاً توسط «ساروسپودها»ی چهارپا با گردن و دمی بلند و یا «اورنیتیشی‌ها» با ساختار لگنی مشابه پرندگان به جا مانده است.
علاوه بر این ردپاها، محققان ساختارهای نیمه‌گرابن (ساختارهای زمین‌شناسی که در زمان جدا شدن پوسته زمین به وجود می‌آیند) را نیز پیدا کرده‌اند.
دیرینه‌شناسان معتقدند که قدمت رسوبات رودخانه و دریاچه در حوضه‌های حاوی گرده‌های فسیلی به احتمال زیاد به ۱۲۰ میلیون سال پیش برمی‌گردد.
ابر قاره «گندوآنا»، که در نتیجه‌ی فعل و انفعالات زمین‌شناسی از ابرقاره عظیم «پانگه‌آ» به وجود آمده، شامل چندین خشکی از جمله قاره‌های آمریکای جنوبی، آفریقا، استرالیا و جنوبگان می‌شد.
تقریباً ۱۴۰ میلیون سال پیش، آفریقا و آمریکای جنوبی به تدریج از یکدیگر فاصله گرفتند. این جدایی منجر به ظهور شکاف‌هایی در پوسته زمین و ایجاد نقاط گسست شد. به‌تدریج، اقیانوس اطلس جنوبی فضایی را که بین دو قاره جدید قرار داشت پر کرد.
دانشمندان بیان می‌کنند که این مسیرها نشان‌دهنده چگونگی حرکت عظیم پوسته زمین است، که قبل از تقسیم ابرقاره‌ها به هفت قاره‌ی کنونی، شرایط ایده‌آلی را برای زندگی دایناسورها فراهم کرده بود.
نتایج این تحقیقات تازه در نشریه علمی «موزه تاریخ طبیعی و علوم نیومکزیکو» به چاپ رسیده است.
منبع: یورونیوز