میراث معماری مصر باستان به شکلی خیره‌کننده خود را نمایان کرده که ابلیسک‌ها به عنوان یکی از برجسته‌ترین نمادهای آن به شمار می‌آیند؛ با این حال، تنها تعداد کمی از این ابلیسک‌ها در حال حاضر در مصر باقی مانده‌اند. در این نوشتار، تاریخچه ساخت این ابلیسک‌ها و چگونگی توزیع آنها در نقاط مختلف جهان را بررسی خواهیم کرد.
به نقل از فرادید، این ستون‌های سنگی باریک و بلند معمولاً به صورت جفت در ورودی معابد قرار می‌گرفتند. ابلیسک‌ها که در اصل برای گرامیداشت خدای خورشید «رع» ساخته می‌شدند، به سرعت در مصر باستان و در فراتر از مرزهای آن محبوب شدند و به عنوان غنایم جنگی، هدیه‌های بین‌المللی، و بخشی از تاریخ پادشاهی که بسیاری از رهبران جهانی به دنبالش بودند، به حساب می‌آمدند.
آشوربانیپال، پادشاه آشور، به عنوان اولین فرد غیرمصر شناخته میشود که به ابلیسک‌ها علاقه‌مند بود. وی بعد از تصرف تبس در سال ۶۶۴ قبل از میلاد، دو ابلیسک را به کاخ سلطنتی نینوا که امروزه در عراق واقع است منتقل کرد. امپراتوری روم باستان نیز دارای ابلیسک‌های متعدد بود که تعدادی از آنها از مصر و برخی دیگر در خود رم ساخته شده بودند. در حال حاضر، می‌توان ابلیسک‌های مصری را در نقاط مختلفی همچون نیویورک، استانبول و پاریس مشاهده کرد.
حکاکی باستانی که ملکه حتشپسوت را در حال تقدیم دو ابلیسک به خدای «رع» نشان می‌دهد
نمادهای ابلیسک
یونانیان به این ستون‌ها نام «obeliskos» به معنای «ستون‌های کوچک نوک‌تیز» داده‌اند. اما مصریان آنها را «تِخِن» می‌نامیدند که ریشه آن مشخص نیست. ابلیسک‌ها به طور معمول از گرانیت ساخته می‌شدند و دارای مقطع مربعی بودند که به تدریج در جهت بالا باریک‌تر می‌شدند و به نوک هرمی شکلی که یونانیان آن را «پیرامیدیون» می‌نامیدند، ختم می‌شدند.
برای این که ابلیسک به نمادی از پرتوهای خورشید تبدیل گردد و بتواند نور را منعکس کند، گاهی نوک هرمی ابلیسک را با طلا یا آلیاژی از طلا و نقره می‌پوشاندند. مصریان به این نوک هرمی «بِن‌بِن» می‌گفتند که به معنای «درخشیدن و تابیدن» است. این نوک هرمی، در واقع نمادی از «تپۀ اولیه» بود؛ جایی که خدای «آتوم» (یکی از تجلیات رع) همه چیز را آفرید. همچنین بر روی آن نمادهای خورشیدی یا تصاویری از فرعون حاکم که تحت حمایت رع بود، حکاکی می‌شد.
نمونه‌ای از یک «پیرامیدیون» که بخش بالایی ابلیسک را شکل می‌دهد
پایه‌ی ابلیسک اغلب تصاویری از بابون‌ها داشت؛ این حیوانات به خاطر صداهای غم‌انگیزی که در طلوع و غروب خورشید ایجاد می‌کنند، با خورشید مرتبط می‌شدند. بدنه اصلی ابلیسک که نوک هرمی را در بر می‌گرفت و به سمت آسمان بلند می‌شد، معمولاً با هیروگلیف‌هایی به احترام خدایی که ابلیسک به او تعلق داشت و حاکمی که آن را سفارش داده بود، تزئین می‌شد.
اولین ابلیسک‌ها
این آثار باستانی مصری نخستین بار در آغاز هزاره سوم قبل از میلاد در یک شهر در شمال مصر که مرکز اصلی پرستش «رع» بود، ظهور کردند. این شهر به زبان یونانی هلیوپولیس (به معنای «شهر خورشید») نامیده شده است. اما خود مصریان این مکان را «ایونو» یا «شهر ستون‌ها» می‌خواندند که به ابلیسک‌هایی اشاره داشت که نماد پرتوهای خورشید بودند. امروزه از هلیوپولیس که زمانی به خاطر زیبایی‌اش معروف بود، چیزی باقی نمانده است و ویرانه‌های آن در زیر محله‌ای در قاهره کنونی دفن شده و تقریباً تمامی ابلیسک‌های باستانی آن نیز از بین رفته‌اند.
در منطقه ابوصیر، در جنوب قاهره، فرمانروایان سلسله پنجم پادشاهی قدیم (۲۵۷۵-۲۱۵۰ قبل از میلاد) معابدی برای خورشید بنا کردند. هر یک از این معابد دارای یک حیاط باز بود که در مرکز آن یک ابلیسک و یک قربانگاه بزرگ قرار داشت. ابلیسک‌های اولیه از بلوک‌های سنگی ساخته شده بودند، اما به شکل باریک و بلند کلاسیک خود نرسیده بودند. علی‌رغم توقف ساخت معابد خورشیدی پس از سلسله پنجم، سنت برپایی ابلیسک‌ها از دوران پادشاهی میانه (حدود ۱۹۷۵-۱۶۴۰ قبل از میلاد) به بعد در سراسر مصر گسترش یافت.
یکی از دو ابلیسکی که در ورودی معبد الاقصر قرار داشتند
اما تا دوران پادشاهی نوین (۱۵۳۹-۱۰۷۵ قبل از میلاد) هنوز ابلیسک‌ها به ارتفاع‌های فعلی خود نرسیده بودند. ابلیسک‌های این دوره که از یک تکه سنگ تراشیده شده بودند، بلندتر و باریک‌تر از ابلیسک‌های قبلی بودند و استخراج و برپایی آنها بسیار پیچیده‌تر بود. این ابلیسک‌ها معمولاً به صورت دوتایی در مقابل ورودی معابد بزرگ (موسوم به پیلون‌ها) نصب می‌شدند و جلوه‌ای هماهنگ خلق می‌کردند. مصرشناس ایتالیایی مائوریتزیو دامیانو-آپیا بر این باور است که وجود جفت ابلیسک‌ها ممکن است نمادی از خورشید و ماه باشد.
سفر ابلیسک‌ها به شهر‌های مختلف جهان
هیچ‌یک از جفت‌های ابلیسک مصری به طور کامل در مکان اصلی خود باقی نمانده است. آخرین جفت ابلیسکی که در مصر وجود داشت، توسط رامسس دوم (حکومت در ۱۲۷۹-۱۲۱۳ قبل از میلاد) ساخته شده بود و در مقابل معبد الاقصر قرار داشت. اما در سال ۱۸۳۰، محمد علی، نایب‌السلطنه عثمانی مصر، یکی از آنها را به پادشاه فرانسه هدیه داد. این ابلیسک در سال ۱۸۳۶ با شکوه و عظمت در میدان «پلاس دو لا کنکورد» پاریس نصب شد.
در دوران پادشاهی نوین، تبس به عنوان پایتخت مصر و مرکز پرستش «آمون-رع» شناخته می‌شد، خدایی که از ادغام خدای تبسی آمون و خدای خورشید رع پدید آمده بود. پیوندی که میان این دو خدا ایجاد شده بود، آن‌چنان قوی بود که تبس به نام «ایونو شِما‌عو» یا «هلیوپولیس مصر علیا» معروف می‌شد. در معابد تبسی کارناک و الاقصر، تعداد زیادی ابلیسک وجود داشت، اما هم‌اکنون تنها سه عدد از آنها باقی مانده است؛ دو نمونه در معبد کارناک و یکی در الاقصر. سایر ابلیسک‌ها یا در دوران امپراتوری روم یا در عصر مدرن به اروپا منتقل شدند.
ابلیسک باستانی میدان سن‌پیتر واتیکان که نشان صلیب بر روی آن نصب شده است
پس از دوران پادشاهی نوین نیز، ساخت ابلیسک‌ها ادامه یافت، اما در مقیاس کوچکتری. آخرین دو ابلیسک متعلق به دوران حکومت «بطلمیوس نهم» (حکومت در ۱۱۶-۱۰۷، ۸۸-۸۱ قبل از میلاد) است که به معبد الهه «ایسیس» در جزیره فیلای اختصاص داشت. این بناها آخرین نماد ساخت ابلیسک‌ها در زادگاهشان بودند، اما پس از فتح مصر توسط رومیان در سال ۳۰ قبل از میلاد، این سازه‌های باشکوه در مناطق دیگر جهان نیز محبوبیت پیدا کردند.
آگوستوس سزار (حکومت در ۳۱ قبل از میلاد-۱۴ میلادی) آغازگر سنت انتقال ابلیسک‌ها به رم بود و این روند در طی دوران امپراتوری ادامه یافت. در ابتدا، ابلیسک‌ها به عنوان غنایم جنگی و نمادی از پیروزی روم بر مصر محسوب می‌شدند؛ اما به تدریج و با افزایش محبوبیت ادیان و خدایان مصری در روم، آنها به خاطر ارزش نمادین و مذهبی‌شان نیز مورد تقدیر قرار گرفتند.
معمولاً یک ابلیسک بزرگ در میدانی از مسابقات رومی قرار داده می‌شد تا به تزئین قسمت مرکزی میدان که دور آن مسابقات ارابه‌رانی برگزار می‌شد، کمک کند. در این زمینه، ابلیسک‌ها ارتباط خود را با خورشید حفظ نمودند، زیرا این مسابقات برای رومیان نماد مسیر حرکت «آپولو» (خدای خورشید) در آسمان به شمار می‌رفت. ابلیسک‌های کوچک‌تر نیز عموماً در معابد اختصاصی به الهه ایسیس یا سراپیس (خدای یونانی-مصری) نصب می‌شدند. امروزه رم دارای ۱۳ ابلیسک مصری است که بیشتر از هر شهر یا کشور دیگر در جهان محسوب میشود.
ابلیسک‌های میدان ماکسیموس
در سال ۱۰ قبل از میلاد، امپراتور آگوستوس اولین ابلیسک را از مصر به رم انتقال داد. این ابلیسک در مرکز میدان مسابقه ماکسیموس قرار گرفت. این ستون که ساخت آن زیر نظر ستی اول آغاز و به پایان رسیده بود توسط رامسس دوم و پسرش مرنپتاح به اتمام رسید، از گرانیت قرمز ساخته شده و در هلیوپولیس نصب شده بود. با ارتفاعی تقریباً ۲۳ متر و وزنی نزدیک به ۲۳۵ تن، این ابلیسک با کشتی به طول ۳۰ متر به رم حمل شد و در کارخانه کشتی‌سازی پوتئولی (در خلیج ناپل) به نمایش گذاشته شد تا مورد تحسین مردم قرار گیرد.
نقاشی قرن شانزدهمی که انتقال ابلیسک را با کشتی از مصر به رم نشان می‌دهد
در سال ۳۵۷ میلادی، به مناسبت بیستمین سال حکومت خود، کنستانتیوس دوم (حکومت در ۳۳۷-۳۶۱ میلادی) دو ابلیسک را از مجتمع معبد کارناک در تبس منتقل کرد. این ابلیسک‌ها که در اصل توسط فرعون تحوتمس سوم (حکومت در ۱۴۷۹-۱۴۲۵ قبل از میلاد) ساخته شده بودند، به ارتفاع ۳۰ متر، بلندترین ابلیسک‌های جهان به شمار می‌رفتند. کنستانتیوس ابتدا آنها را به اسکندریه منتقل کرد و سپس یکی از آنها را به رم آورد تا در میدان ماکسیموس قرار گیرد؛ دیگری تا سال ۳۹۰ میلادی در مصر باقی ماند تا زمانی که تئودوسیوس اول تصمیم به منتقل کردن آن به قسطنطنیه گرفت تا محوطه‌ای باستانی را برای مسابقات اسب‌دوانی و ارابه‌رانی تزئین کند.
بر سر گذشت زمان، تقریباً هیچ چیزی از میدان ماکسیموس باقی نماند و دو ابلیسک آن به سه قسمت شکسته و زیر ۷ متر خاک دفن شدند. در سال ۱۵۸۷، به دستور پاپ سیکستوس پنجم، آنها دوباره بیرون کشیده شدند. پس از بازسازی، ابلیسک آگوستوس در «پیاتزا دل پوپولو» و ابلیسک کنستانتیوس در میدان مقابله «باسیلیکا سنت جان لاتران» نصب گردید.
در قرن اول میلادی، میدان مسابقه نرون بر روی تپه‌ای قرار داشت که امروزه واتیکان بر روی آن استوار است. در این مکان، نرون هزاران مسیحی، از جمله پطرس حواری را پس از مقصر شناختن آنها در آتش‌سوزی رم، به قتل رساند. در مرکز میدان مسابقه نرون ابلیسکی بدون کتیبه وجود داشت که در اولین سال حکومت کالیگولا (حکومت در ۳۷-۴۱ میلادی) به شهر منتقل شده بود. طبق گفته پلینی بزرگ، محقق رومی قرن اول، این ابلیسک به دوره پادشاهی میانه تعلق داشت و توسط پسر فرعون سنوسرت اول ساخته شده بود.
امپراتوران روم به طور معمول ابلیسک‌ها را برای تزئین محوطۀ مرکزی میادین مسابقه از مصر به رم منتقل می‌کردند
پس از اینکه میدان نرون رها شد، ابلیسک همچنان در کنار کلیسایی که امپراتور کنستانتین در قرن چهارم میلادی بر روی قبر رسول پطرس بنا کرده بود، باقی ماند. سپس، در سال ۱۵۸۵، پاپ سیکستوس پنجم تأسیس کرد که ابلیسک به جلوی «کلیسای سنت پیتر» جدید منتقل گردد. معمار دومنیکو فونتانا هدایت عملیات انتقال را بر عهده داشت؛ پروسه‌ای که در سال ۱۵۸۶ با همکاری ۹۰۰ کارگر انجام شد. بر روی ابلیسک نیز یک صلیب قرار گرفت و این ابلیسک در محلی که امروز میدان اصلی واتیکان است قرار گرفت تا نماد پیروزی مسیحیت بر بت‌پرستی و شرک باشد.
در قرن نوزدهم، سنت رومی انتقال ابلیسک‌ها از مصر دوباره احیا شد. اما این بار، این آثار به عنوان هدیه جابه‌جا می‌شدند. دولت مصر یک جفت ابلیسک که به نام «سوزن‌های کلئوپاترا» مشهور شدند را از اسکندریه برداشت و یکی را به نیویورک و دیگری را به لندن ارسال کرد. یکی از ابلیسک‌های معبد الاقصر نیز به فرانسه انتقال یافت و در «پلاس دو لا کنکورد» پاریس نصب شد.
در این دوران، ابلیسک‌های جدیدی نیز با استفاده از تکنیک‌ها و مصالح مدرن ساخته شده‌اند؛ مانند «بنای یادبود جورج واشنگتن» در پایتخت ایالات متحده. این بنای عظیم که پنج برابر بلندتر از ابلیسک‌های مصر باستان است، نمادی از ارادت به بنیان‌گذار ایالات متحده به شمار می‌رود. اشتیاق بی‌پایان به ابلیسک‌ها در سراسر جهان نشان‌دهنده قدرت ماندگاری این سازه‌ها و تأثیر مصر باستان در طول هزاره‌ها است.