«میزسنگ منگا» یک سازه باستانی است که در مقایسه با «استون‌هنج» انگلستان، ابعادی بزرگ‌تر دارد و در قاره اروپا واقع شده است، اما به‌طور عمومی چندان مورد توجه قرار نگرفته است.
«میزسنگ منگا» (Menga) که در منطقه «اتوکرا» در اسپانیا مستقر است شاید در نگاه اول ظاهری ساده به خود بگیرد، اما در واقع این بنا بزرگ‌ترین میزسنگ (خرسنگ) اروپا محسوب می‌شود. در سرتاسر اروپا و همچنین مناطق فراتر از آن، از آفریقا گرفته تا آسیا، تعدادی زیادی از میزسنگ‌ها یا مقبره‌های سنگی باستانی وجود دارند. با این حال، وزن خیره‌کننده سنگ‌هایی که این بنا را شکل می‌دهند، از دیرباز به‌عنوان یک سوال بزرگ باقی مانده است.
«میزسنگ منگا» مشابه دیگر سازه‌های مشابه، بر روی تپه‌ای ساخته شده است. ورودی این مقبره سنگی که امروزه یک دروازه فلزی دارد، در کنار گذرگاه سنگی باستانی واقع شده که به یک اتاقک خاکسپاری منتهی می‌شود.
این اثر تاریخی طولی معادل ۲۷ متر، عرض ۶ متر و ارتفاع ۳ متر دارد و از ۳۲ تخته سنگ عظیم تشکیل شده که وزن کلی آنها به ۲۰۰ تن می‌رسد.
قدمت «میزسنگ منگا» به دورانی بین ۳۸۰۰ تا ۳۶۰۰ پیش از میلاد، در «عصر مس» بازمی‌گردد. اگرچه اطلاعات اندکی از سازندگان آن در دست است، اما بی‌شک آنها از نظر مهندسی توانمندی بالایی داشته‌اند.
طبق گزارش «آرت‌نت»، یونسکو در سال ۲۰۱۶ مجموع «میزسنگ‌های اتوکرا»، که «میزسنگ منگا» نیز بخشی از آن به شمار می‌آید، در فهرست میراث جهانی ثبت کرد.
اولین بررسی «میزسنگ منگا» توسط باستان‌شناسان در قرن نوزدهم میلادی انجام شد. آنها پس از باز کردن اتاقک این بنا، به یافته صدها اسکلت رسیدند. رازهای متنوعی پیرامون این محوطه همچنان در حال کشف است. تا همین اواخر، متخصصان در فهم این مطلب که پیشینیان در طراحی آثار تاریخی از علم نجوم بهره‌برداری می‌کردند، دچار سردرگمی بودند.
در سال ۲۰۱۳، پژوهشگران اسپانیایی اولین مقاله علمی بین‌المللی مربوط به «میزسنگ منگا» را منتشر نمودند. در این تحقیق، مشخص شد که توانایی تابش نور در هنگام طلوع خورشید به اعماق اتاقک‌های سازه، تصادفی نبوده بلکه به‌طور عمدی طراحی شده است.
با این حال، پژوهشگران با سوالی پیچیده درباره نحوه حمل چنین سنگ‌هایی توسط مردمان ماقبل تاریخ روبه‌رو هستند. اخیراً، خ José Antonio Lozano Rodríguez که مسئول مطالعه ۲۰۱۳ بود، گزارش دیگری را با همکاری گروه بزرگ‌تری از دانشگاهیان اسپانیایی منتشر کرد. آنها مجدداً «میزسنگ منگا» را بررسی کردند و متوجه شدند که سنگ‌های رسوبی این سازه از صخره‌ای در فاصله تقریباً نیم کیلومتر از آن استخراج شده‌اند. نقل‌و‌انتقال چنین موادی نیازمند دانش و آگاهی عمیق بود. علاوه بر این، محققان دریافتند که سنگ‌های بیرونی این بنا به‌گونه‌ای چیده شده‌اند که آب را به بیرون هدایت کرده و مانع از فرسایش شوند.