خدمات پیجینگ برای نخستین بار در سال ۱۹۵۰ برای پزشکان شهر نیویورک به بهره‌برداری رسید. این خدمات به ازای پرداخت ماهانه ۱۲ دلار به ارائه می‌رسید و شامل یک دستگاه پیجر با وزن ۲۰۰ گرم بود که می‌توانست پیام‌های تلفنی را از طریق یک برج فرستنده تا فاصله‌ای معادل ۴۰ کیلومتر دریافت کند.
در دهه ۱۹۶۰ میلادی، فرانسیس میچل نخستین پیجر ترانزیستوری را طراحی کرد و استفاده از این دستگاه در میان کادر درمانی ادامه یافت. تا آن زمان، در سال ۱۹۶۲، نخستین سیستم تجاری برای پیجینگ شخصی به نام بلبوی به بازار آمد. این دستگاه به کاربر اطلاع می‌داد که فردی خواهان برقراری تماس با اوست. وقتی کاربر سیگنال صوتی (وزوز) را از پیجر دریافت می‌کرد، به دنبال تلفنی می‌گشت و با مرکز خدمات تماس می‌گرفت تا از پیام تماس‌گیرنده باخبر شود.
باشگاه خبرنگاران اعلام کرد: به تدریج در دهه ۱۹۹۰ میلادی، با کاهش قیمت تلفن‌های همراه و ورود مدل‌هایی همچون Motorola StarTAC و سری ۴۰ نوکیا، ارتباطات موبایلی گسترش قابل‌توجهی یافت و به تدریج پیرامون اکثر کاربران پیجر، به‌ویژه کسانی که در حوزه‌های غیرتخصصی فعالیت داشتند، به گوشی‌های موبایل انتقال‌یافته شد.
امروزه با افزایش استفاده از تلفن‌های همراه و اسمارت‌فون‌ها، کاربرد پیجر به طور چشمگیری کاهش یافته و به مصارف خاصی چون خدمات اضطراری و عمومی محدود شده است.