دکتر گلبن سهراب اظهار داشت: با این وجود، به دلیل اینکه میزان ذخایر این ویتامین در بدن زیاد است، بروز کمبود ویتامین B ۱۲ در افرادی که به صورت کامل گیاهخواری می‌کنند و از مکمل‌های ویتامین B ۱۲ بهره نمی‌برند، ممکن است چندین سال زمان ببرد.
وی همچنین افزود: بیماری کم خونی پرنیشز به عنوان یک اختلال خونی ناشی از فقدان ویتامین B ۱۲ شناخته می‌شود. این بیماری به‌خصوص با ناتوانی بدن در جذب و استفاده بهینه از ویتامین B ۱۲ که برای تولید گلبول‌های قرمز ضروری است، مشخص می‌گردد. بیماری پرنیشز نوعی اختلال خودایمنی بوده و عده‌ای از افراد از نظر ژنتیکی به این اختلال مستعد هستند.
این پزشک سایر علل ایجاد این نوع کم‌خونی را شامل مشکلات روده کوچک نظیر سلیاک، اسهال چرب، سرطان‌های مربوط به روده کوچک، بعضی داروها (مانند پارا آمینوسالیسیلیک اسید، کلشی سین، نئومایسین و متفورمین) و مصرف مداوم الکل دانست و اضافه کرد: کم خونی پرنیشز نه تنها بر روی خون بلکه بر روی سیستم گوارشی و همچنین سیستم عصبی محیطی و مرکزی نیز اثر می‌گذارد؛ موضوعی که این نوع کم‌خونی را از کم‌خونی ناشی از کمبود اسید فولیک متمایز می‌سازد. علائم این بیماری شامل خارش پوست و احساس سوزن‌سوزن شدن، به‌ویژه در نواحی دست‌ها و پاها، ضعف در حافظه، عدم هماهنگی عضلات و حتی توهم می‌باشد. در صورتی که این نوع کم‌خونی به مدت طولانی ادامه پیدا کند، آسیب به سیستم عصبی ممکن است حتی با شروع درمان با ویتامین B ۱۲ نیز جبران‌ناپذیر شود.
این عضو هیئت علمی در ادامه به تأثیرات کمبود این ویتامین بر پوکی استخوان اشاره کرد و گفت: کمبود ویتامین B ۱۲ به عنوان یکی از عوامل خطر برای استئوپروز در هر دو جنس مذکر و مؤنث تلقی می‌شود. بزرگسالانی که دارای سطوح پایین B ۱۲ هستند، به طور متوسط توده استخوانی کمتری دارند و در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به استئوپروز قرار دارند.
سهراب در پایان درباره روش‌های درمان این نوع کم‌خونی توضیح داد: اگر کم‌خونی شدت بالایی دارد، بهتر است در ابتدا ویتامین B ۱۲ از طریق مکمل‌های تزریقی تامین گردد و پس از آن به منظور پیشگیری از بروز دوباره کمبود، باید از منابع غذایی غنی از این ویتامین بهره گرفته شود. علاوه بر این، رعایت یک رژیم غذایی پرپروتئین نیز توصیه می‌شود و با توجه به اینکه سبزیجات با برگ سبز به اسید فولیک غنی هستند، رژیم غذایی باید شامل این مواد نیز باشد. همچنین گوشت‌ها، به ویژه گوشت گاو، تخم‌مرغ، شیر و محصولات کم‌چرب آن، از منابع غنی ویتامین B ۱۲ محسوب می‌شوند.