زنی که برای فروش زمان تلاش می‌کرد و مردی که قصد مانع‌تراشی داشت

بی‌بی‌سی: بیش از یک قرن پیش، یکی از اعضای خانواده بلویل به طور منظم، حداقل سه بار در هفته به رصد‌خانه سلطنتی گرینویچ می‌رفت. این فرد ضمن تنظیم ساعت خود، از شهر لندن خارج می‌شد تا اطلاعات زمان را به درخواست مشتریانش ارائه و بفروشد.

زمانی که روث، آخرین عضو خانواده بلویل، در سال ۱۹۴۳ درگذشت، بیش از پنجاه سال بود که به ارائه و فروش اعلام ساعت به مردم مشغول بود.

رقیب آن‌ها، سنت جان وین، تلاش داشت تا کار آن‌ها را متوقف کند.

با این حال، اقدامات او نتیجه معکوس داشت و موجب رونق کسب‌و‌کار خانواده بلویل شد.

وین که در پی جلب مشتری برای شرکت اعلام زمان خود بود، در شعاری که بعدها در روزنامه تایمز منتشر شد، روش‌های خانواده بلویل را منسوخ و به «روش عهد بوق» ملقب کرد.

جان وین همچنین ادعا کرد که روث بلویل از «حیله‌های زنانه» برای جذب مشتریان بهره می‌برد.

کسب‌و‌کار ارائه ساعت، نقشی خانوادگی برای بلویل‌ها بود که توسط جان هنری بلویل در سال ۱۸۳۶ پایه‌گذاری شده بود.

او فرزند یک پناهنده فرانسوی بود که به دنبال انقلاب فرانسه از کشورش فرار کرده و به عنوان شاگرد جان پاند، اختر‌شناس سلطنتی، فعالیت می‌کرد.

(پاند در توصیه‌نامه‌ای برای معرفی بلویل به کالج نوشته بود که او جوانی است «نه چندان هوشمند، اما با اراده و جدیت»).

کسب‌و‌کارهایی که در اوایل قرن نوزدهم به دقت زمان نیاز داشتند، نظیر ساعت‌سازها، تعمیرکاران ساعت، بانک‌ها و ادارات دولتی، به‌طور عادی یکی از کارمندان خود را به رصد‌خانه سلطنتی می‌فرستادند تا ساعت دقیق را سؤال کنند.

با این حال، جانشین پاند، جورج آیری، از این روال ناامید شد و تصمیم گرفت که مراجعه به رصد‌خانه تنها در یک روز مشخص و آن هم فقط هفته‌ای یک بار، در روز دوشنبه، امکان‌پذیر باشد.

کسب‌و‌کارهایی که به زمان دقیق وابسته بودند از تغییر این روال بشدت نگران شده و این موضوع فرصتی برای خاندان بلویل شد تا فعالیت خود در زمینه اعلام زمان را آغاز کنند.

بلویل به عنوان دستیار سابق پاند هر روز صبح دسترسی به رصد‌خانه گرینویچ داشت.

او ابتدا زمان‌سنج خود را تنظیم می‌کرد و سپس با کالسکه‌اش به سمت مشتریانی می‌رفت که مایل بودند برای دریافت اطلاعات زمان و تنظیم ساعت‌هایشان هزینه پرداخت کنند.

در زمان مرگش در سال ۱۸۵۶، او بیش از ۲۰۰ مشتری دائمی داشت.

پس از درگذشت ماریا، دخترش الیزابت روث به عنوان فروشنده زمان ادامه‌دهنده این راه شد.

«وقت طلاست»

تمام اعضای خانواده بلویل از ساعت معتبر جان آرنولد استفاده می‌کردند؛ ساعتی که به سفارش دوک ساسکس ساخته شده بود، اما او به دلیل اینکه آن را «شبیه لگن» توصیف کرد، قبول نکرد.

ایده تولید ساعت به طرز شگفت‌انگیزی ساده بود، به گونه‌ای که اکثر پیشتازان فناوری موجود در آن را با اهمیّت کمتری تصور کردند.

وین در جمع اعضای شورای شهر لندن و مشاوران، به احتمال وجود اشتباهات در روش بلویل اشاره کرد.

او که مدیر شرکت تایم استاندارد بود، در سخنرانی‌اش به حاضران گفت که «بی‌نظمی‌های موجود در ساعت‌های عمومی لندن، مسئول ضرر و زیان‌های مالی و اقتصادی بزرگی است».

او «ناتوانی» سیستم خانواده بلویل را مطرح کرده و به بی‌توجهی و عدم پاسخگویی دولت، شورای شهر لندن و عموم مردم به این وضعیت اشاره کرد.

او اضافه کرد: «شاید جالب باشد بدانید چگونه ساعت رسمی گرینویچ به کسب‌و‌کار ساعت و زمان تبدیل شده است».

«زنی با یک زمان‌سنج توانسته است اجازه‌ای از اختر‌شناس سلطنتی رصد‌خانه گرینویچ دریافت کند (اجازه‌ای که غیرمحتمل است به یک مرد داده می‌شد) تا هر زمان که مایل است به رصد‌خانه برود و ساعتش را تنظیم کند».

«این کسب‌و‌کار تا به امروز به وسیله یکی از جانشینان او که فکر می‌کنم هنوز هم یک زن است، ادامه دارد».

وین که به‌ندرت کسی از تند زبانی‌اش در امان مانده بود، به مقایسه منفی لندن با شهرهای بزرگ اروپا نظیر پاریس و برلین و «کلان‌شهرهای دیگر جهان» پرداخت و از صاحبان ساعت‌های شخصی به دلیل «بی‌مسئولیتی» انتقاد کرد و نسبت به نگرش عموم به زمان ابراز نارضایتی کرد.

او مشتاق بود برای «شرکت تایم استاندارد» تبلیغ کند؛ شرکتی که پالس‌های زمانی الکتریکی ساعتی را برای تنظیم خودکار ساعت‌ها فراهم می‌کرد.

سرمقاله‌ای در روزنامه تایمز با عنوان «ساعت‌های دروغین» نیز مباحث و جدل‌هایی را در بخش نظرات برانگیخته بود.

جان کاکبرن از منطقه آپر نوروود لندن پیشنهاد کرده بود: «باید مقداری سانسور بر روی ساعت‌های نمایش داده شده در خیابان‌ها و مکان‌های عمومی لندن اعمال شود».

«معمولاً شاهد هستیم که ساعت‌ها با فاصله ۱۰۰ متری از هم، سه تا چهار دقیقه با یکدیگر اختلاف دارند. فردگرایی و آزادی فردی از جنبه‌های بسیاری admirable اما در ساعت و صنعت ساعت‌سازی جایی ندارد».

«دروغگویی در نگهداری وقت عمل تنفری است و باید تحمل نشود».

روث بلویل نیز به ارائه و فروش خدمات زمان‌سنجی خود (چنان که وین می‌گوید، او از زنانگی خود در این کار بهره‌برداری می‌کرد) ادامه می‌داد.

اچ. برت‌هاود از ویمبلدون در اظهار نظری نوشت: «شنیده‌ام که بسیاری از خارجی‌ها گفته‌اند در هیچ‌یک از چهار‌راه‌های اصلی کلان‌شهر لندن، ساعت صحیحی وجود ندارد»؛ و رابرت اورب با خشم اشاره می‌کند که در برن و نوشاتل ۲۵ سال پیش ساعت‌های عمومی به‌صورت پنوماتیکی (با استفاده از هوای فشرده) کار می‌کردند.

«تقریباً در هم‌زمانی، هر دفتر تلگرافی در امپراتوری هندوستان، دقیقاً ساعت ۴ بعدازظهر سیگنال ساعت دریافت می‌کرد و حالا در لندن در سال ۱۹۰۸، با بی‌فکری خود مشغول «ساعت‌های دروغین» هستیم که نه تنها موجب رسوایی می‌شود، بلکه آسیب‌های اقتصادی قابل توجهی را برای جامعه به همراه دارد».

«بی‌تفاوتی و نادانی ناامیدکننده مردم، که توسط نهادهای نادان شهری و سایر نهادهای حاکم هدایت می‌شوند، از آنجا که درباره کار عملی پرچانگی می‌کنند، اما قادر به درک عمق معنای ضرب‌المثل انگلیسی ‘زمان طلاست’ نیستند».

تمام مردان خشمگینی که با نظرات خود در روزنامه‌ها ابراز نظر کرده بودند، هیچ‌گونه آگاهی از تأثیر نظرات خود بر کسب‌و‌کار ساده روث بلویل نداشتند.

این اظهارنظرها نه تنها سبب نشد تا مردم به خاطر شیوه‌های قدیمی‌اش از خدمات او فاصله بگیرند، بلکه توجه کسانی که پیش‌تر از خدمات او مطلع نبودند و مشتری‌اش نبودند را نیز جلب کرد.

از آن زمان، استفاده از چنین خدمات شخصی رایج شد و حتی توانایی پرداخت هزینه به‌روزرسانی ساعت سه بار در هفته، به اعتبار افراد اضافه می‌کرد.

جلب توجه عمومی رسانه‌ها باعث شد تا خانم بلویل لقب «بانوی زمان گرینویچ» پیدا کند و در مجله‌هایی همانند تاتلر و ایونینگ نیوز گزارش‌هایی از او منتشر گردید.

چند وقت بعد، او بیان کرد که وین باعث شهرت بیشتر او شده است.

دونالد دی کارل، یکی از اعضای انجمن سنجش زمان بریتانیا و نویسنده چند کتاب معتبر در این حوزه، در سال ۱۹۳۹، حدود یک سال قبل از بازنشستگی خود با روث بلویل ملاقات و گفت‌وگو کرد.

او توضیح داد که روث چگونه تلاش می‌کرد پیش از ساعت ۹ به رصد‌خانه برسد و ساعتش را با ساعت صحیح تنظیم کند.

دی کارل می‌گوید: «او دائماً به ساعتش می‌گفت آرنولد مثل اینکه از یک دوست عزیز نام می‌برد».

«او می‌گفت صبح بخیر! امروز آرنولد ۴ ثانیه جلو است و آرنولد را از کیف دستی‌اش بیرون می‌آورد و به تو نشان می‌داد».

«زمان‌سنج یا ساعت استاندارد تنظیم می‌شد و ساعت را به او پس می‌دادند و معامله انجام می‌گرفت».

وقتی آرنولد را برای یک هفته تنظیم می‌کرد، می‌توانست باقی روز را به مشتریانش اختصاص دهد.

بلویل توانست کسب‌و‌کار خود را تا سال ۱۹۴۰ با ثبات نگه دارد تا اینکه جنگ جهانی دوم، گشت و گذار در خیابان‌های شهر را برای یک زن ۸۶ ساله دشوار و ناممکن ساخت.

سه سال بعد، روث در حالی که آرنولد در کنارش بود از دنیا رفت. او در وصیت‌نامه‌اش آرنولد را به موزه ساعت‌سازان اهدا کرد.

زمانی که سرانجام سفر ابدی‌اش آغاز شد، تعدادی از روزنامه‌های سراسری خبر درگذشت او را پوشش دادند.

رسم فروش زمان بلویل نیز با درگذشت بانوی زمان گرینویچ به پایان رسید.