ایسنا/خراسان رضوی ۱۷ مهرماه ۱۳۹۹، روزی که خبر ناگوار درگذشت محمدرضا شجریان، استاد بزرگ آواز ایران به گوش رسید. هیچ‌یک از ما تصور نمی‌کردیم که این شخصیت بزرگ و برجسته تاریخ هنر و موسیقی این سرزمین، از این جهان رخت بربندد. صدایی که سال‌های سال روح مردم را نوازش می‌کرد، به ناگاه خاموش شد و سکوت سنگینی بر دل‌ها مستولی گردید.
شجریان هنرمندی بود که به واسطه صدایش، هویت و فرهنگ ایرانی را به تصویر کشید. هر نغمه‌ای که از حنجره‌اش جاری می‌شد، حکایتی از عشق، امید و میهن‌پرستی را با خود به ارمغان می‌آورد. آوازهای او درست همچون مرهمی بر زخم‌های زندگی و پلی به سوی آرامش بود.
وی به خاطر ویژگی‌های خاص صدایش، جایگاه بزرگی در موسیقی ایران و دل‌های ایرانیان به‌دست آورد. صدای او ترکیبی از نازکی، قدرت، وسعت و زیبایی بود که شنونده را به عمق جانش می‌برد و از همین رو، صدایش به نشانه‌ای ماندگار در موسیقی ایرانی تبدیل شد.
مدت‌هاست که نسل‌های مختلف، از پدران ما تا جوانان امروز، با صدای ارزشمند مرحوم شجریان زندگی می‌کنند و این صدا همچنان در عرصه زندگی‌مان، حضوری پر رنگ و ماندگار داراست. از اجرای ربنا گرفته تا آثار فاخر او، صدای شجریان همواره در یادها و خاطرات ما زنده است.
او فراتر از یک آوازخوان و هنرمند ایرانی به شمار می‌رود و در تاریخ این سرزمین، همچون ستاره‌ای درخشان می‌درخشد؛ به جرأت می‌توان گفت که کمتر هنرمند یا شخصیتی در تاریخ یافت می‌شود که قادر باشد در کنار استاد آواز ایران قرار گیرد و چنین عشق و علاقه‌ای را در دل یک ملت به وجود آورد.
فقدان شجریان نه تنها برای هواداران موسیقی ایرانی، بلکه برای کل فرهنگ و هنر ایران یک فقدان غیرقابل جبران به شمار می‌رود. اما یاد و خاطره او همچنان در دل‌ها زندگی می‌کند و آثارش به عنوان گنجینه‌ای ارزشمند برای نسل‌های آینده به‌جا خواهد ماند، چراکه استاد سال‌ها پیش از درگذشتش به پرورش نسل‌های جدید هنرمندان پرداخته و این تلاش به حفظ و گسترش موسیقی ایرانی در سال‌های غیابش کمک شایانی کرده و کیفیت موسیقی ایرانی را در سطح عالی نگه داشته است.
باید به یاد داشته باشیم که استاد نه فقط یک آوازخوان بزرگ، بلکه یک معلم، پژوهشگر و فعال اجتماعی بود که تمام سعی و تلاشش را در راستای ارتقاء فرهنگ و هنر این دیار صرف نمود. آثار او همچون گنجینه‌ای هنری ارزشمند است و نمی‌توان بین آن‌ها یکی را به عنوان بهترین انتخاب کرد؛ زیرا تمام آثارش دارای ارزشی هستند که همواره ماندگار خواهند بود.
به عنوان ایرانیانی سرافراز، باید در تلاش باشیم تا یاد و نام استاد همیشه زنده بماند و صدای او نه تنها در دل‌های ما، بلکه در تاریخ موسیقی ایران نیز به جاودانگی دست یابد. او یکی از بزرگ‌ترین ثروت‌های فرهنگی این سرزمین است که هرگز فراموش نخواهد شد.