اختلال نقص توجه/بیش فعالی که به اختصار «ای‌دی‌اچ‌دی» (ADHD) نامیده می‌شود، معمولاً به عنوان یک بیماری مختص دوران کودکی در نظر گرفته می‌شود.
طبق گزارشی از ایسنا، با این حال برخی از بزرگسالان ممکن است متوجه شوند که مشکلات در توجه و تمرکز و همچنین افزایش احساس بی‌قراری قابل توجهی در آن‌ها می‌تواند به دلیل وجود ADHD باشد.
یک پژوهش ملی جدید که توسط کالج و مرکز پزشکی «وکسنر» دانشگاه ایالتی اوهایو بر روی ۱۰۰۰ بزرگسال آمریکایی انجام شده، نشان می‌دهد که ۲۵ درصد از این بزرگسالان به این نکته مشکوک‌اند که ممکن است دچار ADHD تشخیص داده نشده باشند. اما نگرانی عمده کارشناسان بهداشت روان این است که تنها ۱۳ درصد از شرکت‌کنندگان در این نظرسنجی شک خود را با پزشک خود در میان گذاشته‌اند.
این وضعیت، نگرانی‌ها را در زمینه عواقب خودتشخیصی که می‌تواند منجر به درمان نادرست شود، افزایش می‌دهد.
«جاستین بارتریان»، یک روانشناس، در این خصوص بیان کرد: اضطراب، افسردگی و ADHD – تمامی این اختلالات می‌توانند بسیار شبیه به یکدیگر به نظر برسند، اما درمان نادرست می‌تواند به جای بهبود وضعیت فرد و افزایش کیفیت زندگی، اوضاع را بدتر کند.
به گفته بارتریان، تخمین زده می‌شود که ۴.۴ درصد از افراد بین ۱۸ تا ۴۴ ساله دارای ADHD هستند و این اختلال ممکن است در برخی افراد تا سال‌های بالاتر به تشخیص نرسد.
همچنین، این نظرسنجی نشان داد که بزرگسالان جوان‌تر نسبت به نسل‌های پیشین بیشتر احتمال دارد که به این نتیجه برسند که ممکن است دچار ADHD تشخیص داده نشده باشند و همچنین بیشتر در پی انجام اقداماتی در این زمینه باشند.
به گزارش نشریه تخصصی «مدیکال اکسپرس»، بارتریان تصریح کرد که اقدامات مناسب در این حوزه باید شامل مراجعه به یک متخصص برای ارجاع به یک متخصص سلامت روان در صورت لزوم باشد تا ارزیابی جامع، تشخیص صحیح و درمان مؤثر صورت گیرد.
او افزود: اگر شما در حال تماشای ویدئوهایی در رسانه‌های اجتماعی هستید و به این نتیجه می‌رسید که ممکن است معیارهای این اختلال را داشته باشید، از شما می‌خواهم که برای بررسی بیشتر به یک روانشناس، روانپزشک یا پزشک عمومی مراجعه نمایید.
ADHD در بزرگسالان چیست؟
بزرگسالانی که با ADHD دست و پنجه نرم می‌کنند، در زمینه توجه، بیش فعالی و تکانشگری با مشکلاتی مواجه می‌شوند که به شدت زندگی روزمره‌شان را در مدرسه، محیط کار و خانه تحت تأثیر قرار می‌دهد. این علائم، دائمی و مخرب هستند و غالباً به زمان کودکی برمی‌گردند.
ADHD در بزرگسالان ممکن است به صورت‌های زیر نمود پیدا کند:
– بزرگسالانی که در کودکی تشخیص داده شده‌اند، اما علائم آن‌ها تا زمان بزرگسالی همچنان ادامه داشته است.
– بزرگسالانی که برای نخستین بار در بزرگسالی تشخیص داده می‌شوند، هرچند که علائمی از دوران جوانی را تجربه کرده‌اند که نادیده گرفته شده یا به اشتباه تشخیص داده شده‌اند.
بیش فعالی به عنوان یک علامت عموماً در بزرگسالان کمتر مشاهده می‌شود و بسیاری از بزرگسالان مبتلا به ADHD در زمینه حافظه و تمرکز دچار مشکل هستند.